Strona 19 z 23
Na tej stronicy chciałbym wspomnieć o jeszcze jednym krzyżu. Krzyż naszego życia.
W jednej z homilii Biskup świdnicki Ignacy Dec tak mówi „Każdego dnia musimy pamiętać, że krzyż życia powinniśmy nieść w pogodzie ducha, bez szemrania, bez narzekania”. W dalszej części homilii bp Dec zachęcał, aby od krzyża Chrystusowego nikt nie uciekał, ale z wiarą niósł go w różnych dziedzinach życia. – „Krzyż naszego życia nie jest ponad nasze siły. Jest wyciosany, wymierzony na nasze możliwości. Dlatego nie można mówić: ja już nie mogę, to już dla mnie koniec! – podkreślał celebrans, dodając: Pamiętajmy, trzeba zawsze przychodzić z naszym krzyżem pod krzyż Chrystusa. W krzyżu Zbawiciela znajduje się siła do niesienia naszego krzyża. Przecież krzyż zmierza zawsze ku zmartwychwstaniu”.
Ale krzyż to także nasza codzienność. W całej historii naszej wiary, w każdym niemalże wieku, każde pokolenie ludzi wierzących doświadczało tego krzyża. Doświadcza go w swoim życiu każdy z nas. Łatwo jest głosić miłość, którą obdarzył nas Pan Bóg. Łatwo taką miłość przyjąć i zaakceptować. Natomiast trudniej zaakceptować krzyż. I zawsze tak było, w różnych stronach świata jedni ludzie próbowali poczuć, zrozumieć krzyż, a inni zbyt mocno koncentrowali się na niesieniu tego krzyża.
Pan Jezus powiedział „Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje.” (Mt 16,24). Krzyż wpisany jest w życie człowieka! Nie ma człowieka, który by nie przeżywał w swoim życiu chwil trudnych. I właśnie każda trudna sytuacja życiowa, określana jest mianem krzyża.
Obrona Pana Jezusa przez Piotra wg Mt 16,16 {Odpowiedział Szymon Piotr „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”}.
Nasze wyrażanie opinii dotyczy nie tylko polityki, bliskich, kolegów z pracy, napotkanych przechodniów, ale także Pana Boga. Każdy z nas ma w sobie bardzo głęboko wyryty Jego obraz, którym tak naprawdę emanuje w swoim zachowaniu, myśleniu, sposobie modlitwy i życia. Może jest to jedno z najbardziej fundamentalnych pytań: „Za kogo uważasz Syna Człowieczego?”. Święty Piotr natychmiast odpowiedział Panu Jezusowi na tak postawione pytanie: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”. Jezus od razu poznał, że słów tych Piotr nie wypowiedział sam od siebie, według ludzkiego sposobu poznania czy rozumowania, ale przez Piotra przemówił Duch Święty, który zna Ojca i Syna. Dowodem na to jest fakt, że chwilę później Piotr odsłonił się ze swoimi ludzkimi poglądami na temat Mesjasza, które całkowicie nie przystawały do Bożej wizji i Bożej natury.
Największym wrogiem człowieka stają się jego własne myśli. Karmić się tym, co pochodzi od Pana Boga, i temu poddać swoje życie. Potrzeba tu pokory i wrażliwego słuchu serca. Granica między tym, co Boże, a tym, co moje, często bywa cienka i niezauważalna. Łatwo ją przekroczyć lub przeoczyć. My także wiele prawd wiary wyznajemy codziennie ustami. Czy jednak ich treść dociera do nas tak głęboko, że zmienia nasze życie na lepsze?
Ale Pan Jezus również powiedział do swoich uczniów: „Jeżeli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować” (J15,20). Zgodnie z tą zapowiedzią podobny los spotykał Jego wyznawców. Tak jest od początku chrzescijaństwa. Do bardziej krwawych należały m.in. lata panowania cesarza Dioklecjana. Wtedy to sw. Florian był urzędnikiem cesarskim w prowincji rzymskiej Noricum (środkowa Austria). I jemu to właśnie chcę poswięcić tę stronicę. Jest on jednym z najpopularniejszych świętych naszego kraju i również w całym kraju czczony. Szedł on odważnie do zagrożonych wyznawców Pana Jezusa, niosąc swój krzyż, aby wszystkich ich podnosić na duchu. W końcu sam został zatrzymany i doprowadzony do prefekta Akwilina, który jako sędzia zmuszał go do Chrystusa. Nie złożył ofiar bogom rzymskim. Nie pomogło bicie kijami, ani inne wyszukane tortury. Bardzo zmaltretowanego strącono go z mostu do rzeki Anizy. Tak zginął św. Florian w 304 roku. W cierpieniu złączony ze Zbawicielem, poszedł do Jego chwały. Wdowa pochowała go w pobliżu miejsca śmierci. Później zbudowano tam klasztor pod jego wezwaniem i miasteczko Sankt Florian, główny ośrodek jego kultu. Na prosbę wielkiego księcia Kazimierza Sprawiedliwego i biskupa krakowskiego Gedki, papież Lucjusz III w 1184 roku przysłał do Krakowa relikwie św. Floriana, które umieszczono w Katedrze Krakowskiej. Następnego roku nowemu patronowi Polski, zbudował kościół na Kleparzu. Czczony jako patron: strażaków, kominiarzy, hutników, garncarzy.
Liechtenstein 1979, święty Lucjusz z Chur i święty Florian, Patroni Liechtensteinu. U góry pieczęć Księstwa Liechtensteinu.
Medal - św. Florian. Patron strażaków. Medal upamiętnia poświęcenie i umiejętności tych, którzy każdego dnia stawiają czoła dymowi i płomieniom, aby zapewnić nam bezpieczeństwo oraz oddaje hołd odważnym mężczyznom i kobietom, którzy ryzykują życiem, aby chronić nasze społeczności.
Na awersie wokół brzegu znajduje się napis "ŚWIĘTY FLARIAN" i "Patron Strażaków". W centrum znajduje się tradycyjny obraz św. Floriana wylewającego wodę z wiadra na budynki.
Rewers przedstawia współczesnego strażaka, ubranego w aparat oddechowy i trzymającego siekierę. Za strażakiem znajduje się "Krzyż Floriański" pełen ognia. Na krawędzi znajdują się niektóre z cech cenionych u strażaków: poświęcenie, wspólnota i tradycja.
Średnica medalu: 40 mm. Materiał: stop cynku z powłoką koloru - złota.
Strażacy są ofiarni, pełni empatii, spieszą na ratunek zawsze, kiedy jest wezwanie. I takie przesłanie posiadają poniższe etykiety zapałczane.
Komplet medali „Za Zasługi dla Pożarnictwa” to oficjalne polskie odznaczenie przyznawane za szczególne zasługi w działalności na rzecz ochrony przeciwpożarowej.
Złoty Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa”:
• Kolor: Złoty
• Symbolika: Najwyższy stopień wyróżnienia, przyznawany za wieloletnią, wybitną działalność w służbie pożarniczej, organizacyjnej, edukacyjnej lub społecznej.
• Postać z pochodnią i gałązką: Uosabia światło ratunku i pokój po służbie. Gałązka może symbolizować oliwkę – znak pojednania i życia.
Srebrny Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa”:
• Kolor: Srebrny
• Symbolika: Średni stopień odznaczenia, przyznawany za znaczące osiągnięcia i zaangażowanie w działania ratownicze, edukacyjne lub organizacyjne.
• Postać: Niesie światło i gałązkę – znak trwania w służbie i nadziei.
Brązowy Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa”:
• Kolor: Brązowy
• Symbolika: Najniższy stopień, ale pełen godności – przyznawany za aktywne uczestnictwo i wsparcie działań pożarniczych, często lokalnych i społecznych.
• Postać: Jak w pozostałych medalach – niezmienna ikona służby i pokoju.
Wstążka: Biało-brązowa, wspólna dla całego kompletu – znak wspólnoty i ciągłości, nawiązująca do czystości intencji i ziemskiej służby.
Na rewersie wspólnym dla wszystkich medali stylizowany orzeł o rozpostartych skrzydłach, z wyraźnie zaznaczonymi piórami, głową zwróconą w prawo. Orzeł to strażnik nieba, znak narodowej godności i duchowej czujności. W tym kontekście – opiekun strażaków, który czuwa nad ich misją ratunku.
Dwa skrzyżowane topory pod orłem, z wyraźnymi rękojeściami i ostrzami jako narzędzia walki z żywiołem, znak gotowości do poświęcenia.
Wieniec laurowy otacza dolną część kompozycji, z wyraźnymi liśćmi laurowymi jako symbolika: chwały, uznania, pamięci.
Napisy w górnej części: „ZW. OCHOTNICZYCH STRAŻY POŻARNYCH” – skrót od Związek Ochotniczych Straży Pożarnych.
Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa” ustanowiony w 1926 roku przez Główny Związek Straży Pożarnych RP. Nadawany przez Prezydium Zarządu Głównego lub Wojewódzkiego Związku OSP RP a stosowany na terenie całej Polski, w strukturach OSP oraz PSP (Państwowej Straży Pożarnej).
Przyznawane:
• Za zasługi dla lokalnej społeczności strażackiej.
• Podczas obchodów rocznic jednostek OSP (np. 50-lecie, 100-lecie).
• W uznaniu wsparcia dla działań ratowniczych, edukacyjnych, organizacyjnych.
Wymiar: średnica 33 mm
MEDAL - Rejonowe Zawody Sportowo-Pożarnicze "Typ S"
Średnica - 46MM
Materiał - brąz
Rejonowe Zawody Sportowo-Pożarnicze "Typ S" w Elblągu w 1977 roku to były zawody dla jednostek Straży Pożarnych, prawdopodobnie z udziałem ochotniczych (OSP) i zawodowych (PSP), gdzie rywalizowano w konkurencjach praktycznych (sztafeta, tor przeszkód, bojówka), a uczestnicy otrzymywali okolicznościowe medale, jak ten poniższy. Były to wydarzenia o charakterze regionalnym, służące podnoszeniu umiejętności pożarniczych, z dużą rolą medali i odznak jako pamiątki.
Typ "S" sugeruje zawody o wysokim stopniu trudności, prawdopodobnie obejmujące standardowe konkurencje pożarnicze (bojowe i sprawnościowe) wymagające wyszkolenia.
Cel: Zapewnienie integracji, podnoszenie kwalifikacji i propagowanie sportu pożarniczego.
Ten medal to piękny, historyczny świadek lokalnych zmagań strażackich przedstawia strażaka w akcji – z wężem w ręku, na tle płonącego budynku. Scena jest dynamiczna, pełna dramatyzmu i oddania służbie.
KRSP – prawdopodobnie skrót od Krajowe/Komunalne/Regionalne Rozgrywki Strażackie Pożarnicze
Zawody strażackie typu KRSP to nie tylko test sprawności fizycznej, ale także pokaz umiejętności technicznych, pracy zespołowej i gotowości bojowej. Typowe konkurencje obejmowały:
• Sztafetę pożarniczą z przeszkodami,
• Ćwiczenia bojowe z rozwinięciem linii gaśniczej,
• Bieg z przeszkodami w pełnym umundurowaniu,
• Testy wiedzy z zakresu ochrony przeciwpożarowej.
Ten medal nie jest tylko nagrodą – to symbol odwagi, poświęcenia i lokalnej wspólnoty. Strażacy, często ochotnicy, rywalizowali nie dla chwały, lecz by doskonalić umiejętności, które mogą uratować życie.
