Strona 15 z 20
Zwalczanie zagrożeń
„Żyjemy w świecie konfliktów, a mimo to świat się zmienia, niewątpliwie ze względu na współpracę narodów. Niewiele wiadomo, albo niewiele się o tej współpracy mówi, która trwa, ale wiele mówi się o każdym punkcie konfliktu, dlatego świat jest pełen obawy, że konflikty trwają , a żyjemy na skraju katastrofy. Być może byłby to prawdziwy obraz, gdyby elementy współpracy w dzisiejszym świecie zostały przedstawione i zmuszono nas do myślenia, że – świat opiera się na współpracy, a nie na konflikcie”.
W tych słowach skierowanych do Zgromadzenia Ogólnego ONZ premier Indii Jawarharlal Nehru zwrócił uwagę społeczności międzynarodowej na względną ciszę panująca na temat ogromnej ilości współpracy między krajami, w przeciwieństwie do nacisku, jaki kładzie się na konflikty na świecie.
Nehru przypomniał sugestię, że Zgromadzenie Ogólne ONZ powinno poprosić wszystkie kraje o poświęcenie roku „nie na przemówieniach o pokoju”, ale na wspieranie działań kooperacyjnych we wszystkich dziedzinach. Uważał, że poświęcenia takiego roku może skierować ludzkie myślenie i energię na ideę współpracy, a tym samym stworzyć atmosferę łatwiejszego rozwiązywania problemów i zmniejszyć konflikty na świecie.
19 grudnia 1962 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ jednogłośnie przyjęło ideę ogłoszenia Roku Współpracy Międzynarodowej, a 21 listopada 1963 roku ogłosiło ro 1965, w 20. Rocznicę powstania Organizacji Narodów Zjednoczonych, Rokiem Współpracy Międzynarodowej.
Rok będzie obchodzony pod symbolem połączonych rąk a tematem „Pokój i postęp poprzez współpracę” Znaczki wydane przez Administrację ONZ i specjalny medalion będą upamiętniać początek Międzynarodowej Współpracy.
Specjalistyczne agencje ONZ, Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej, organizacje pozarządowe i państwa członkowskie ONZ zostały poproszone o powiązanie ich własnych szczególnych interesów i działań z planami upamiętniającymi ten rok współpracy.
Rok Współpracy Międzynarodowej osiągnie swój cel, jeśli doprowadzi do tego, ze większa liczba narodów świata zetknie się bardziej bezpośrednio z problemami współpracy międzynarodowej, jej osiągnięciami, nadziejami i możliwościami.
Wiele dziedzin współpracuje do dzisiaj i ma się dobrze, ale wiele upadło i to z różnych powodów. Jedną z nich jest niszczenie natury przez człowieka, bo na przykład bogactwa biologiczne mórz i oceanów to powinny być głównymi zasobami żywności. Są źródłem białek – najczęściej niedoborowego elementu w diecie. Są również cennym pożywieniem dla ptaków i zwierząt oraz niezbędnym elementem w wielu procesach technologicznych.
Zasoby chemiczne i mineralne mórz i oceanów powinny być niewyczerpane. Prawie wszystkie znane pierwiastki chemiczne w Tabeli Okresowej Mendelejewa występują w wodzie morskiej lub na dnie oceanu. Tam jest sól kuchenna, brom, magnez, wapń, żelazo, mangan a rezerwy ropy naftowej i gazu na dnie morza są porównywalne ze złożami kontynentalnymi, a nawet mogą je przewyższać.
A co mamy, a to, że z powodu toksyczności wód z winy człowieka, poszczególne formy fauny i flory są niszczone. Choroby przenoszone drogą wodną, w tym dur brzuszny, czerwonka, cholera i wiele innych, dotykają bardzo dużo milionów ludzi każdego roku i powodują śmierć wielu milionów dzieci.
A to są różne substancje radioaktywne, śmieci, testowanie broni jądrowej itd. W niedługim czasie zabraknie tej wody. Ci, którzy niszczą świat niech mają jedno na uwadze Memento Mori i co z tym się wiąże.
Rok Współpracy Międzynarodowej Australia 1965 rok.
W 1965 roku Indie uczciły Rok Współpracy Międzynarodowej (ICY), wydając okolicznościowy znaczek i okładkę Pierwszego Dnia Współpracy.
Wydając specjalny znaczek pocztowy w dwudziestą rocznicę podpisania Karty Narodów Zjednoczonych, Poczta Indyjska chciała podkreślić pozytywne aspekty współpracy, a nie konflikty i podziały świata. Motywem znaczka jest symbol ICY przedstawiający dwie złączone dłonie otoczone wieńcami oliwnymi oraz inspiracja „Rokiem Współpracy Międzynarodowej 1965”.
Znaczek z Surinamu upamiętnia Rok Współpracy Międzynarodowej 1965. Projekt przedstawia dwie dłonie w uścisku na tle wieńca, co symbolizuje jedność i współpracę między narodami. Przesłanie wpisuje się w globalne wysiłki na rzecz wzmacniania stosunków dyplomatycznych i wzajemnego zrozumienia w tamtym okresie.
„Uścisk pokoju — 1965, Rok Współpracy Międzynarodowej” Mauritius,
Znaczki wydane z okazji Międzynarodowego Roku Współpracy (International Co-operation Year), ogłoszonego przez ONZ w 1965 roku. Centralnym motywem jest uścisk dłoni otoczony wieńcem laurowym — symbol zgody, porozumienia i wspólnoty narodów. To gest, który przekracza granice, przypominając, że pokój zaczyna się od dłoni wyciągniętej ku drugiemu.
Po prawej stronie widnieje portret królowej Elżbiety II — nie jako figura władzy, lecz jako znak pamięci kolonialnej przeszłości i duchowej obecności. W cyklu Królowa jako serce i pamięć może być traktowana jako świadek epoki, w której współpraca była nie tylko politycznym celem, lecz moralnym obowiązkiem.
Również nieodzownym elementem w strukturze ONZ jest Międzynarodowa Organizacja Pracy.
Międzynarodowa Organizacja Pracy (MOP) to agencja afiliowana przy ONZ, zajmująca się problemami pracowniczymi, takimi jak ochrona praw pracowników, ograniczanie pracy dzieci oraz poprawa warunków pracy i życia.
Powstała w 1919 roku i ma swoją siedzibę w Genewie. Jest jedyną organizacją międzynarodową, w której przedstawiciele pracodawców i pracowników mają równe prawa z przedstawicielami rządów w kształtowaniu jej polityki. W 1969 roku MOP otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla za swoje działania na rzecz sprawiedliwości społecznej.
Na znaczku przedstawiono maskę ochronną hutnika oraz znak Międzynarodowej Organizacji Pracy w polu iskier.
Logo Międzynarodowej Organizacji Pracy (ILO) składa się z koła zębatego, które symbolizuje świat pracy, oraz wieńca oliwnego, nawiązującego do Organizacji Narodów Zjednoczonych. Koło zębate jest podzielone na trzy części, co odzwierciedla trójstronną strukturę ILO – współpracę między rządami, pracodawcami i pracownikami.
Znaczek Czechosłowacji z 1969 roku, wydany z okazji 50-lecia Międzynarodowej Organizacji Pracy (ILO), jest pełen symboliki związanej ze światem pracy i jego ochroną, zawiera symboliczne przedstawienie rąk trzymających klucze.
Klucze mogą symbolizować dostęp do praw pracowniczych, ochronę zatrudnienia oraz rozwiązania dla lepszego świata pracy. Ręce, które je trzymają, mogą odnosić się do współpracy między pracownikami, pracodawcami i rządami, co jest fundamentem działalności ILO.
Na znaczku pocztowym z Surinamu widnieje upamiętnienie 50-lecia Międzynarodowej Organizacji Pracy (ILO), które przypadało na lata 1919–1969. Symbolika dwóch rąk trzymających trybik świetnie oddaje ideę współpracy i roli pracy w rozwoju społeczeństw. To także kawałek historii odzwierciedlający międzynarodowe dążenia do poprawy warunków pracy na całym świecie.
Okolicznościowe znaczki pocztowe wydane przez Antyle Holenderskie z okazji 50-lecia Międzynarodowej Organizacji Pracy (1919–1969). Na niebieskim tle widnieje ilustracja dwóch dłoni trzymających klucz i koło zębate — symbol pracy i przemysłu. Otaczające je kaktusy i ceramika oddają lokalny charakter i kulturę regionu. Nominał: 10 i 25 centów.
Portugalski znaczek pocztowy wydany z okazji 50-lecia Międzynarodowej Organizacji Pracy (1919–1969). W centrum przedstawiono dwie dłonie trzymające narzędzia — symbolizujące jedność pracowników i siłę pracy. W tle widoczny jest graficzny wzór, a u góry widnieje napis 'Organização Internacional do Trabalho'. Nominał znaczka to 1$00. U dołu umieszczono nazwę kraju: Portugalia.
Cypr – 50-lecie Międzynarodowej Organizacji Pracy (1919–1969)
Nominał: 90 mils
Rok emisji: 1969
Dwie stylizowane dłonie trzymające narzędzia — młotek i klucz — ukazane w dynamicznej kompozycji geometrycznej. To nie tylko obraz pracy fizycznej, ale też współpracy, solidarności i godności zawodowej.
Trójjęzyczny napis „ΚΥΠΡΟΣ CYPRUS KIBRIS” podkreśla wielokulturowość Cypru, a obecność greckiego „ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ” (Międzynarodowa Organizacja Pracy) nadaje znaczkom lokalny charakter w globalnym kontekście.
Ogromna większość daleko idących wyzwań wynikających z globalnego ocieplenia spowodowanych przez ludzką cywilizację jest nierozerwalnie związana z wodą. W wyniku coraz trudniejszych warunków pogodowych i dużego zanieczyszczenia środowiska wód powierzchniowych i podziemnych gospodarka wodna Ziemi staje się coraz bardziej krucha z każdym dniem.
Celem szczytu wodnego w Budapeszcie (BWS) jest zwrócenie uwagi światowych decydentów politycznych, gospodarczych, finansowych i naukowych na zapobieganie kryzysowi wodnemu. W miejscach, w których kryzysu nie da się uniknąć, należy w pełni zrozumieć możliwości zarządzania nim, to znaczy możliwości przetrwania.
Pierwszy szczyt, który odbył się w 2013 r., sformułował zestaw celów w zakresie gospodarki wodnej, które mają zostać osiągnięte na całym świecie do 2030 r. Propozycja BWS posłużyła jako podstawa celu zrównoważonego rozwoju związanego z wodą, który został przyjęty przez ONZ w 2015 r. Druga konferencja w Budapeszcie odbyła się w 2016 r., stanowiła kamień milowy w myśleniu o tym, jak doprowadzić do trwałej transformacji do 2030 r. Obejmowało to ponowne przemyślenie inwestycji w gospodarkę wodną. Propozycja budapeszteńska została włączona do pakietu zaleceń opracowanych przez Panel Wysokiego Szczebla ds. Wody zwołany przez Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych i Prezesa Grupy Banku Światowego.
Procesy obserwowane od przełomu tysiącleci wyraźnie pokazują, że XXI wiek to wiek wody.
Liczy się każda kropla.
Ochrona środowiska - oszczędzaj wodę.
Już w Starym Testamencie woda była bardzo ważnym elementem w życiu.
Księga Ezechiela 4,11 „Także wodę oszczędnie pić będziesz: wypijesz raz na dobę jedną szóstą hinu”. Niby czynności symboliczne zapowiadają straszny los Jerozolimy, ale bagatelizowanie ochrony wody w tym również całego srodowiska, doprowadzi nie tylko do strasznego losu świata, ale do zagłady ludzkości.
Jeziora i rzeki wysychają, powodzie o niespotykanej dotąd skali, susze dziesiątkujące żniwa i ulewne deszcze szaleją w naszym świecie, nie mówiąc już o trwałych szkodach spowodowanych zanieczyszczeniem dna i wód powierzchniowych.
Raport, opublikowany pod tytułem Making Every Drop Count, zawiera następujące ustalenia:
„Uniwersalny dostęp do bezpiecznej wody i urządzeń sanitarnych jest kamieniem węgielnym rozwoju społeczno-gospodarczego. Woda jest również istotnym składnikiem (między innymi) żywności, energii, zdrowia, rozwoju przemysłowego, nadających się do zamieszkania miast oraz różnorodności biologicznej i otaczających nas ekosystemów. Rośnie presja na wodę i działania są pilne. (...) Około 2,5 miliarda ludzi (36% światowej populacji) żyje w regionach ubogich w wodę, w których wytwarzane jest ponad 20% światowego PKB. Do 2050 r. ponad połowa światowej populacji - i około połowa światowej produkcji zbóż - będzie zagrożona z powodu stresu wodnego. Intensywny niedobór wody może wyprzeć nawet 700 milionów ludzi do 2030 r. Rosnące populacje i rosnące zapotrzebowanie na żywność i energię zaostrzą problemy niedoboru, podobnie jak złe decyzje dotyczące przydziału i zużycia wody. ”
Osoby, społeczności, firmy, rządy i różne fora współpracy międzynarodowej muszą wziąć na siebie odpowiedzialność za skuteczny udział w uznaniu roli wody dla życia na Ziemi i dla naszej gospodarki wartościowej oraz w uwzględnieniu wiedzy na temat zrównoważonego rozwoju zużycie wody w naszych codziennych nawykach. W interesie naszej wspólnej przyszłości musimy przyznać temu niezastąpionemu i ograniczonemu zasobowi naturalnemu szacunek, na jaki zasługuje, biorąc pod uwagę rolę, jaką odgrywa on w podtrzymywaniu życia na Ziemi.
Szczyt wodny w Budapeszcie w 2019 r. stanowił międzynarodowe miejsce spotkań dla tych, którzy widzą i rozumieją nadchodzące kłopoty, i którzy oprócz składania deklaracji, budują także mosty partnerstwa w zakresie zrównoważonych rozwiązań.
2001 rok WŁOCHY. Woda wypływająca z amfory jako naturalne bogactwo.
Emisja Europa, znana do 1992 r. również jako Europa-CEPT, to coroczne wspólne wydawanie znaczków pocztowych o tej samej tematyce, wydawane przez kraje członkowskie Wspólnoty Europejskiej (1956-1959) Europejskiej Konferencji Pocztowej i Telekomunikacji (CEPT) (1960-1992) i wreszcie PostEuropa (od 1993).
Europejska Karta Zasobów Wodnych
Przyjęta 26 maja 1967 r. I proklamowana 6 maja 1968 r. Europejska Karta Wodna obejmuje 12 zasad, które dziś mogą wydawać się oczywiste, ale które na rok 1968 są sygnałem ostrzegawczym. Karta ta jest prekursorem zasad racjonalnego i zintegrowanego zarządzania zasobami „Woda”.
Zasady europejskiej karty wodnej (1968)
1. Nie ma życia bez wody. Jest to cenny towar, niezbędny do wszelkich działań człowieka.
2. Zasoby słodkiej wody nie są niewyczerpane. Konieczne jest ich zachowanie, kontrolowanie i, jeśli to możliwe, zwiększanie ich.
3. Zmiana jakości wody szkodzi życiu ludzkiemu i innym żywym istotom, które są od niej zależne.
4. Jakość wody musi być utrzymywana na poziomie odpowiednim do jej zamierzonego wykorzystania, w szczególności musi spełniać wymogi zdrowia publicznego.
5. Gdy woda po zużyciu wraca do środowiska naturalnego, nie może to zagrażać późniejszemu użytkowaniu, zarówno publicznemu, jak i prywatnemu, z którego zostanie wykonana.
6. Utrzymanie odpowiedniej szaty roślinnej, najlepiej leśnej, ma zasadnicze znaczenie dla zachowania zasobów wodnych.
7. Zasoby wodne muszą być przedmiotem inwentaryzacji.
8. Właściwa gospodarka wodna musi być przedmiotem planu przyjętego przez właściwe władze.
9. Ochrona wody wiąże się z dużym wysiłkiem w zakresie badań naukowych, szkolenia specjalistów i informacji publicznej.
10. Woda jest wspólnym dziedzictwem, którego wartość musi być uznana przez wszystkich. Każdy ma obowiązek go zachować i ostrożnie używać.
11. Zarządzanie zasobami wodnymi powinno odbywać się w ramach dorzecza naturalnego, a nie granic administracyjnych i politycznych.
12. Woda nie zna granic. To wspólny zasób, który wymaga międzynarodowej współpracy.
Francja - Karta Ochrony Czystej Wody
Francja 2001 Znaczek Europa CEPT przedstawia kontur świata na kropli wody. Ten projekt symbolizuje globalne znaczenie wody jako źródła życia i konieczność jej ochrony. Kropla wody z konturem świata podkreśla, że zasoby wodne są wspólnym dobrem całej ludzkości i wymagają międzynarodowej współpracy w ich ochronie.
W 2010 roku ONZ uznała dostęp do wody za podstawowe prawo człowieka. Oznacza to, że wiele społeczności i krajów podejmuje działania, aby zapewnić dostęp do wody każdemu, niezależnie od statusu ekonomicznego.
W niektórych przypadkach woda jest traktowana jako towar rynkowy, co prowadzi do prywatyzacji jej zasobów. Taki proces budzi kontrowersje, szczególnie w sytuacjach, gdy ogranicza dostęp do wody dla społeczności o niższych dochodach.
W wielu tradycyjnych społecznościach, szczególnie w krajach rozwijających się, woda jest postrzegana jako dobro wspólne, zarządzane przez lokalną wspólnotę. Jednak w obszarach miejskich i wysoko zurbanizowanych woda jest często kontrolowana przez dostawców publicznych lub prywatnych.
Co prawda kampanie edukacyjne przypominają, że brak odpowiedzialnego podejścia do zarządzania wodą może prowadzić do poważnych problemów środowiskowych i humanitarnych.
Lekkomyślność ludzi w gospodarowaniu zasobami wodnymi może doprowadzić do poważnego kryzysu wodnego, a w skrajnych przypadkach – do braku wody. Oto, jakie działania i zachowania mogą prowadzić do tego zagrożenia:
1. Nadmierne wykorzystanie zasobów: Nadmierne zużycie wody, szczególnie w rolnictwie, przemyśle czy podczas nadmiernego korzystania z wody w gospodarstwach domowych, wyczerpuje naturalne zasoby szybciej, niż mogą się one regenerować.
2. Zanieczyszczenie wód: Wprowadzanie ścieków, chemikaliów i odpadów do rzek, jezior i oceanów znacząco zmniejsza dostępność czystej, zdatnej do picia wody.
3. Zmiany klimatyczne: Globalne ocieplenie prowadzi do susz, nieregularnych opadów i zmniejszenia poziomów wód gruntowych, co dodatkowo obciąża zasoby.
4. Wylesianie i urbanizacja: Te działania zakłócają naturalny obieg wody i mogą prowadzić do wysychania zbiorników wodnych oraz zmniejszenia retencji wody w glebie.
5. Brak świadomości: Lekceważenie potrzeby oszczędzania wody, niewłaściwe gospodarowanie nią czy niedbałość o infrastrukturę wodną prowadzą do marnotrawstwa.
Moneta okolicznościowa Ukrainy. Jest w obiegu od 25 maja 2007 roku.
Moneta poświęcona jest najważniejszemu związkowi chemicznemu na naszej planecie, pierwszej podstawie życia naszej planety - wodzie. Bez tego nie można sobie wyobrazić istnienia, ponieważ każda forma życia zawiera wodę. Na przykład osoba składa się z 70-75% wody, a mózg - 83%. Moneta ta ma na celu zwrócenie uwagi społeczeństwa na problem zanieczyszczenia otaczających nas naturalnych źródeł wody, których czystość pogarsza się z każdym rokiem, a ich liczba ogólnie spada, a w rzeczywistości zdrowie nas i naszych potomków zależy bezpośrednio od tego. Moneta ma zwrócić uwagę społeczeństwa na uważne korzystanie ze źródeł naturalnych, w szczególności rzek, rzeczek, jezior, mórz.
Awers: Kompozycja składająca się z kręgów, jakie powstają na powierzchni wody pod wpływem uderzenia kropli. Na górze wizerunek kropli. W zewnętrznym kręgu po lewej mały państwowy herb Ukrainy, po prawej rok wydania 2007 i znak mennicy NBU, a wzdłuż rantu napisy: НАЦІОНАЛЬНИЙ БАНК УКРАЇНИ (Narodowy Bank Ukrainy), 20 ГРИВЕНЬ (20 hrywien).
Rewers: W wewnętrznym kole stylizowany obraz człowieka i wodospadu. W zewnętrznym otoku napis: ЧИСТА ВОДА (CZYSTA WODA) – ДЖЕРЕЛО ЖИТТЯ (ŹRÓDŁO ŻYCIA), a na dole spadająca kropla jest przedstawiona jako symbol życia.
Nominał - 20 hrywien
Waga - 9,4 g
Średnica - 28 mm
Nakład - 50 tys.
Stop - CuNi + Nordic gold
Rok – 2007
Moneta „Czysta woda jest źródłem życia” została zwycięzcą międzynarodowego konkursu monet okolicznościowych „Coin Constellation-2008” w nominacji „Unikalne rozwiązanie ideologiczne”.
Autorzy:
Artyści: Taran Vladimir, Haruk Alexander, Kharuk Sergey.
Rzeźbiarz: Czajkowski Roman
Europa (C.E.P.T.) 2001 - Woda - skarb przyrody
Znaczek za 0,41 Euro przedstawia rękę wylewającą wodę na świat. Woda wylewająca się na planetę Ziemię umieszczona na ludzkiej dłoni w celu oszczędzania zasobów i leczenia światowej kampanii, problemów środowiskowych.
Znaczek za 0,62 Euro przedstawia rękę zbierającą wodę deszczową.
Zbieranie wody deszczowej to realna metoda oszczędzania pieniędzy na rachunkach za wodę, jednocześnie pomagając środowisku. Podczas gdy większość właścicieli domów decyduje się na używanie wody deszczowej do zastosowań zewnętrznych, takich jak mycie samochodów i podlewanie roślin, inni mogą chcieć tę wodę w swoich domach. Transport wody deszczowej w pomieszczeniach budzi wiele obaw dotyczących bezpieczeństwa używania wody deszczowej do picia, gotowania i innych zastosowań wewnętrznych.
Bez uprzedniego przejścia przez solidny system filtracji woda deszczowa nie jest bezpieczna do picia. Kiedy woda deszczowa przepływa z dachu do rynien, może zbierać zanieczyszczenia, takie jak wirusy, bakterie, ptasie odchody, liście, gałązki, owady i inne. Nawet jeśli woda wpadnie do zbiornika prosto z nieba, zanieczyszczenie powietrza zanieczyściłoby wodę na tyle, aby wymagała filtracji przed wypiciem. To zanieczyszczenie jest tym poważniejsze, im bardziej przemysłowy jest obszar, w którym mieszkasz. Spożywanie nieoczyszczonej wody deszczowej może prowadzić do krótko- lub długoterminowych skutków zdrowotnych, jeśli jest spożywane regularnie.
Zbieranie wody deszczowej jest coraz bardziej pożądane we wszystkich dziedzinach - dotyczy to zarówno osób fizycznych, jak i firm, ponieważ ceny u dostawców wody nadal rosną. Zapotrzebowanie na wodę z sieci wodociągowej stale rośnie, podobnie jak nasza codzienna potrzeba bycia bardziej przyjaznym dla środowiska.
Niezależnie od tego, czy chodzi o spłukiwanie toalet, system zraszaczy w ogrodzie czy inne zastosowanie, zebrana woda deszczowa zostanie automatycznie dobrze wykorzystana - rezultatem będzie mniejsze zużycie wody, a wraz z nią tańsze rachunki!
Miliardy ludzi żyją obecnie bez dostępu do bezpiecznej wody pitnej. Wiedza o tym sprawia, że trudno jest usprawiedliwić marnowanie wody, ponieważ liczy się każda kropla.
Woda jest najcenniejszym darem natury. Nie ma smaku, zapachu ani koloru. Występuje wszędzie, a jego inna nazwa to „życie”, ponieważ jest podstawą płynnego elementu wszystkich żywych organizmów.
Musimy oszczędzać każdą kroplę wody. Musimy wyrobić w sobie nawyk zużywania mniejszej ilości wody i zaprzestania jej marnotrawnego i luksusowego zużycia. Oszczędzanie wody powinno przychodzić naturalnie jako odpowiedź na pojawiające się wyzwania. Wyświetlacze znaków nie powinny być ignorowane, ponieważ mogą pomóc jako przypomnienia o oszczędzaniu wody. Rodzice powinni edukować dzieci o prostych metodach oszczędzania wody w domu. Pracownicy i współpracownicy powinni być świadomi kwestii niedoboru wody i wpływu praktyk oszczędzania wody.
Stany Zjednoczone 1960 rok. Oszczędzanie wody.
Znaczek został wydany, aby zwrócić uwagę na znaczenie ochrony wody w całej Ameryce.
Część projektu znaczka przedstawia kroplę wody spadającą z liścia do kałuży wody, aby podkreślić znaczenie ważnych źródeł wody. Walor pokazuje również zarówno miasto, jak i farmę, co symbolizuje ich zależność od wody.
Znaczek ten został wydany w związku z siódmym posiedzeniem Kongresu Działu Wodnego. W 1951 r. powstał Kongres Zlewni, a w 1989 r. został zastąpiony przez Narodową Koalicję Zlewni (NWC).
Słynny odkrywca i geolog John Wesley Powell zdefiniował "dział wodny" jako "ten obszar lądu... w którym wszystkie żywe istoty są... łączył ich wspólny ciek wodny i gdzie, gdy ludzie się osiedlili, prosta logika wymagała, aby stali się częścią społeczności".
Energia odnawialna jest dziś w centrum zainteresowania. Z jednej strony mamy do czynienia z niesamowicie dużymi oszczędnościami w przypadku instalacji takich jak na przykład elektrownie wiatrowe, z drugiej to również znacznie bardziej ekologiczne rozwiązanie, które pozwala nam na poczynienie realnych oszczędności w kwestii zanieczyszczenia środowiska. O te również dbamy znacznie bardziej i z roku na rok świadomość w tej kwestii rośnie. Zdecydowanie wiele krajów stara się stawiać na energię zieloną. Nie ma się czemu dziwić.
Zasoby nieodnawialne jak węgiel czy ropa skończą się na pewno z biegiem lat, a przy okazji zanieczyścimy planetę. W przypadku ekologicznych rozwiązań jak chociażby znane wszystkim dobrze elektrownie wiatrowe czyli po prostu wiatraki takiego zagrożenia nie ma.
Koperta FDC: „Les Énergies Renouvelables” – Tunezja, 2023 - Energia odnawialna jako nadzieja dla przyszłości. Przesłanie Tunezji do świata, że przyszłość może być czysta, zielona i zrównoważona.
Opis znaczków:
• Lewy znaczek: przedstawia zestaw symboli technologii odnawialnych — turbiny wiatrowe, panele słoneczne, żarówkę i trybik. To wizualna synteza energii, mechaniki i światła, ukazana w stylu techniczno-symbolicznym.
• Prawy znaczek: ukazuje drzewo wyrastające z żarówki, otoczone ikonami natury i energii. To alegoria harmonii między technologią a ekosystemem — światło jako źródło życia.
Ilustracja na kopercie:
Na tle jasnego nieba unosi się wyspa z panelami słonecznymi i turbinami wiatrowymi — jakby fragment Ziemi oderwany od chaosu, zawieszony w nadziei. To wizja ratunku z nieba, gdzie technologia staje się anielskim posłańcem.
Stempel okolicznościowy:
Zawiera motyw turbiny i trybika, datowany na 12.10.2023. To pieczęć czasu, która zamyka moment narodzin tej emisji — jakby zegar nadziei ruszył od nowa.
Motyw: racjonalne wykorzystanie energii. Znaczki pocztowe NRD 1981 r.
(Brykiet węglowy z gniazdem i dwoma wtyczkami) Tekst na znaczkach: Racjonalna aplikacja energetyczna, NRD.
Nawet najbardziej racjonalne wykorzystywanie węgla doprowadzi do zmian klimatycznych. Jedynym rozwiazaniem są odnawialne źródła energii, to takie, których używanie nie szkodzi środowisku naturalnemu, a ich zasoby nie wyczerpują się w szybkim tempie. Do najpopularniejszych przykładów odnawialnych źródeł energii można zaliczyć: słońce, wodę wiatr, energię geotermalną, biopaliwa.
Im szybciej zrozumiemy sytuację, tym bardziej nasi potomni będą mieli jakieś szanse na przeżycie.
Koperta okolicznościowa, wydana w RPA w 1982 roku z okazji XI Konferencji Międzynarodowej Komisji Badania Zanieczyszczenia Wód.
Organizacja ta (oryginalna nazwa angielska: International Association on Water Pollution Research - IAWPR - logo na kopercie) powstała w RPA w 1965 roku. Obecnie nie ma o niej wzmianki, więc przestała działać. Daje ona jednak do myślenia, bowiem RPA było prężnym państwem, jeżeli chodzi o badania naukowe czy postęp technologiczny, będąc kolebką i siedzibą wielu znamiennych organizacji. Jak widzimy z przykładu, już w 1965 roku bardzo poważnie i naukowo podchodzono tam do problemu zanieczyszczenia wód nie tylko w RPA, ale i na świecie. IAWPR była członkiem Światowej Organizacji Zdrowia oraz Międzynarodowej Rady Nauki.
Na znaczku na kopercie widzimy proteę - kwiat narodowy RPA.
Datowniki są okolicznościowe, atrakcyjne i pochodzą z wyżej wymienionej konferencji, która odbyła się w Kapsztadzie.
Koperta FDC z 4 okolicznościowymi znaczkami pocztowymi wydana w Afryce Południowo-Zachodniej (SWA) w 1980 roku.
Znaczki i koperta promują oszczędną gospodarkę wodną - jakże ważna sprawa nie tylko w Afryce, ale obecnie na całym świecie. Na znaczkach przedstawiono cztery zapory wodne w Afryce Południowo-Zachodniej.
Datowniki są okolicznościowe i pochodzą z Okahandja („Miejsce, gdzie zlewają się rzeki, by utworzyć jedną wielką rzekę”) - miasta w centralnej Namibii. Zapora wodna Von Bach jest zlokalizowana niedaleko Okahandji. Zapora ta zabezpiecza większość zapotrzebowania na wodę stolicy Namibii, Windhoek.
Koperta FDC zawiera w środku ulotkę informacyjną (nieco tylko mniejszą, niż koperta), która opisuje tę emisję znaczków w językach angielskim, afrikaans i niemieckim (informacje na temat oszczędnej gospodarki wodą w Afryce Południowo-Zachodniej oraz o poszczególnych zaporach wodnych ze znaczków).
Afryka Południowo-Zachodnia (ang. South-West Africa - SWA, jak na znaczkach) była nazwą Namibii w latach 1884-1990. Początkowo - w latach 1884-1915 - terytorium obecnej Namibii znajdowało się pod kontrolą niemiecką (jako Niemiecka Afryka Południowo-Zachodnia, niem. Deutsch Süd-West Afrika). Stąd też język niemiecki jest wciąż używany w Namibii (np. jadłospisy w restauracjach mają menu tłumaczone na niemiecki), a także w wielu miastach w RPA (np. w Somerset West).
W 1915 kontrolę nad Afryką Południowo-Zachodnią przejął Związek Południowej Afryki (ZWA), który w 1920 otrzymał od Ligi Narodów mandat nad tym terytorium. Po II wojnie światowej Związek Południowej Afryki nie zgodził się na przekształcenie Afryki Południowo-Zachodniej w terytorium powiernicze ONZ. Tym samym stała się ona faktyczną kolonią RPA. W 1966 Zgromadzenie Ogólne ONZ uchwaliło rezolucję odbierającą RPA mandat nad Afryką Południowo-Zachodnią. W 1971 Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości uznał południowoafrykańską kontrolę nad tym regionem za nielegalną.
Ostatecznie terytorium Afryki Południowo-Zachodniej uzyskało niepodległość w 1990, zmieniając nazwę na Namibia.
Kilka słów o wyżej wymienionym TSUE czyli Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości.
TSUE działa jako strażnik wspólnego porządku prawnego, a jego orzeczenia wobec Polski są nie tylko wyrazem troski o jednolitość prawa UE, lecz także impulsem do refleksji nad kierunkiem reform i ich zgodnością z wartościami wspólnoty.
Numizmat upamiętnia 60-lecie działalności Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (1952–2012) i jest wyjątkowym przykładem połączenia symboliki prawniczej z europejską tożsamością.
Awers:
• Centralna postać: Alegoryczna figura Sprawiedliwości (Lady Justice) z mieczem i wagą, stojąca nad młotkiem sędziowskim.
• Otoczenie: Gwiazdy symbolizujące państwa członkowskie UE.
• Napisy:
• „60 ANS COUR DE JUSTICE DE L'UNION EUROPÉENNE” – „60 lat Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej”
• Daty: „1952” i „2012” – wskazujące jubileusz.
Rewers:
• Motyw: Stylizowany napis „euro” na tle mapy Europy.
• Dodatki: Flaga Unii Europejskiej, otoczona gwiazdami – odniesienie do wspólnoty i integracji.
• Symbolika: Połączenie prawa, wspólnej waluty i jedności kontynentu.
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) to filar prawny wspólnoty europejskiej, strzegący jednolitości prawa i jego przestrzegania przez państwa członkowskie oraz instytucje UE. Jego działalność od 1952 roku kształtuje fundamenty integracji europejskiej, wpływając bezpośrednio na życie obywateli, przedsiębiorców i administracji publicznej.
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z siedzibą w Luksemburgu, pełni kluczową rolę w zapewnianiu jednolitej wykładni prawa unijnego oraz jego skutecznego stosowania we wszystkich państwach członkowskich. Składa się z dwóch instancji: Trybunału Sprawiedliwości oraz Sądu, w których zasiadają sędziowie z każdego kraju UE.
Jego kompetencje obejmują:
• Rozstrzyganie sporów między państwami członkowskimi a instytucjami UE.
• Ocenę zgodności aktów prawnych z traktatami unijnymi.
• Odpowiedzi na pytania prejudycjalne kierowane przez sądy krajowe, co pozwala na harmonizację wykładni prawa w całej Unii.
• Ochronę praw obywateli i przedsiębiorców, którzy mogą wnosić sprawy przeciwko instytucjom UE, jeśli uznają, że ich prawa zostały naruszone.
Wyroki TSUE mają moc wiążącą i często wyznaczają kierunek zmian legislacyjnych w krajach członkowskich. Przykładowo, niedawne orzeczenie w sprawie minimalnych wynagrodzeń potwierdziło obowiązek wdrożenia dyrektywy płacowej, wzmacniając systemy rokowań zbiorowych i ochronę pracowników.
Numizmat upamiętniający 60-lecie TSUE nie tylko celebruje rocznicę instytucji, lecz także symbolizuje jej misję jako strażnika ładu, sprawiedliwości i europejskiej solidarności. Postać Lady Justice na awersie staje się alegorią tej misji, a mapa Europy na rewersie – przestrzenią, w której prawo staje się narzędziem ratunku i harmonii.
Morze Bałtyckie pomimo, że nie należy do grupy największych na świecie, zajmuje naczelne miejsce wśród najsilniej zanieczyszczonych akwenów wodnych na naszej planecie. Jest to terytorium dziewięciu wysoko uprzemysłowionych państw, których dążenie do rozwoju gospodarczego jak najmniejszym kosztem spowodowało zanieczyszczenie morza. Do głównych zanieczyszczeń w Morzu Bałtyckim należą substancje nieorganiczne i substancje organiczne, metale ciężkie i oleje. A co za tym idzie jest to zatrucie organizmów morskich, zły stan sanitarny wielu plaż i kąpielisk morskich, skażenia spowodowane rozwojem przemysłu celulozowo-papierniczego, kwaśne deszcze i inne. Konwencja Helsińska z roku 1992 zobowiązała państwa członkowskie do powołania Bałtyckiego Systemu Obszarów Chronionych. Ochrona wód Morza Bałtyckiego przed zanieczyszczeniami to wyzwanie dla wszystkich dziewięciu państw leżących nad Bałtykiem. 10% powierzchni Morza Bałtyckiego to tzw. pustynie wodne, gdzie nie ma żadnego życia. Jednocześnie Bałtyk jest najbardziej zatłoczonym morzem świata. Wzrasta natężenie transportu morskiego, powstaje infrastruktura, która ma szkodliwy wpływ na stan środowiska Morza Bałtyckiego. Bardzo dużym problemem Morza Bałtyckiego jest również jego przesycenie nawozami sztucznymi, które zasilają dopływy rzek w ok. 200 tys. ton azotu i 5 tys. ton fosforu rocznie.
4–13 września 1973 roku – w Gdańsku odbyła się konferencja państw bałtyckich. Podpisano Konwencję o Rybołówstwie i Ochronie Żywych Zasobów Morza Bałtyckiego.
Morze Bałtyckie w ciągu stuleci integrowało ludzi i kraje. Region wokół Bałtyku tradycyjnie stanowił obszar silnych związków kulturowych i ekonomicznych. Eksploatacja biologicznych i mineralnych zasobów, zagospodarowanie przestrzeni, bezpieczeństwo żeglugi, przeciwdziałanie zanieczyszczeniom Morza Bałtyckiego powinno być poddane wyłącznej kontroli państw nadbrzeżnych tego regionu.
Za konferencjami powinny iść czyny. Mamy dwie największe rzeki zlewiska tego morza: Wisłę i Odrę, a obszar z którego spływają do nich wody obejmuje również część Niemiec, Ukrainy i Białorusi. Dlatego ładunek zanieczyszczeń, które wprowadzamy do Bałtyku jest siłą rzeczy największy. Do Bałtyku trafiają ścieki komunalne, zanieczyszczenia przemysłowe, nawozy chemiczne, pestycydy i herbicydy, detergenty, skażenia wynikłe z zaśmiecenia.
Niestety, także ze statków pasażerskich pływających po Bałtyku miliony litrów ścieków wylewa się wprost do morza, chociaż trzeba je zgodnie z prawem usuwać do portowych oczyszczalni.
Z kolei plaże zdają się człowiekowi służyć raczej za gigantyczne popielniczki i dzikie wysypiska śmieci, niż miejsce wypoczynku.
Bałtyk jest zanieczyszczony i zagrożony także z innych powodów, m.in. pozostałościami broni (w tym broni chemicznej) po II wojnie światowej, wyciekami paliwa z wraków oraz zerwanymi sieciami rybackimi, w które łapią się ryby, ptaki i ssaki morskie, a także, niestety, płetwonurkowie. Badania wykazują, że ekosystem bałtycki jest na skraju załamania.
Już około 10 procent powierzchni dna to pustynie morskie (obszary bez życia), a w ciągu 25-30 lat może dojść do całkowitego zniszczenia życia w tym morzu. Ale jeszcze nie jest za późno, aby degradację Bałtyku zatrzymać!
A mając działkę letniskową nad samym Bugiem widziałem różne rzeczy, które rzeką płynęły a nie powinny tam się znaleźć.
Tu powinna być wielka edukacja zakrojona na szeroką skalę, inaczej mówiąc dla całej ludzkości, o ochronie wód, powietrza, środowiska.
Medal: KONFERENCJA DYPLOMATYCZNA W SPRAWIE RYBOŁÓWSTWA I OCHRONY ZASOBÓW ŻYWYCH BAŁTYKU - GDAŃSK 1973
REWERS - MAPA UCZESTNIKÓW: DANIA - NRF - NRD - POLSKA - ZSRR - FINLANDIA
Materiał: Brąz
Sygnatura: ZR
Emitent: MInisterstwo Środowiska
Projekt: Z. Ralicki
Rok wydania: 1973
Nakład : 250 szt
Średnica: 70 mm
Grubość : 4 mm
Waga: 124,8 g.
W związku z powyższą konferencją dyplomatyczną chciałem poruszyć wątek polskich stosunków dyplomatycznych.
Polska, stara się zająć swoje miejsce „przy stole”. Jednym ze sposobów, by je sobie zapewnić, jest prowadzenie w różnych częściach świata polskich przedstawicielstw.
Polska utrzymuje stosunki dyplomatyczne ze wszystkimi państwami członkowskimi ONZ, Stolicą Apostolską oraz Suwerennym Wojskowym Zakonem Maltańskim. W znakomitej większości tych państw Polska prowadzi różnego rodzaju placówki dyplomatyczne.
Warto też pamiętać, że zgodnie z art. 36 Konstytucji RP obywatel polski podczas pobytu za granicą ma prawo do opieki ze strony Rzeczypospolitej. Zadanie to również realizowane jest za pośrednictwem polskich przedstawicielstw na świecie.
Funkcje misji dyplomatycznej obejmują między innymi:
- reprezentowanie państwa wysyłającego w państwie przyjmującym;
- ochronę w państwie przyjmującym interesów państwa wysyłającego, w granicach ustalonych przez prawo międzynarodowe;
- prowadzenie rokowań z rządem państwa przyjmującego;
- zaznajamianie się wszelkimi legalnymi sposobami z warunkami panującymi w państwie przyjmującym i z rozwojem zachodzących w nim wydarzeń oraz relacjonowanie tego rządowi państwa wysyłającego;
- popieranie przyjaznych stosunków pomiędzy państwem wysyłającym a państwem przyjmującym oraz rozwijanie pomiędzy nimi stosunków gospodarczych, kulturalnych, wojskowych i naukowych.
Do grona współczesnych wyzwań bezpieczeństwa państwa na które narażeni są dyplomaci oraz placówki dyplomatyczne zaliczyć należy także zagrożenie cyberprzestępczością i cyberterroryzmem. Ta niezwykle szybko rozwijająca się gałąź zagrożeń przeciw bezpieczeństwu w wymiarze informacyjnym w równym stopniu dotyka obywateli jak i instytucje państwowe, zaś dyplomaci z uwagi na posiadane przez nich informacje są niezwykle interesującym celem ataku.
Organizacje przeprowadzające ataki w cyberprzestrzeni mają podobne cele, jak terroryści - zastraszenie rządu, innych organizacji lub społeczeństwa dla osiągnięcia założonych efektów. Cyberatak, tak jak tradycyjny atak terrorystyczny, musi tym samym wywołać szkody na tyle duże, by wzbudzić strach. Może być też przeprowadzony po kryjomu, wyłącznie w celu przechwycenia utajnionych, krytycznych danych, czyli tajemnic istotnych z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa.
Woda słona — rozległa, nieujarzmiona, głęboka — była przez wieki przestrzenią pracy, ryzyka i nadziei. Wędkarstwo morskie to nie tylko technika połowu, ale rytuał obecności człowieka w żywiole, próba zrozumienia rytmu fal, migracji ryb, i własnej roli w ekosystemie.
Cykl ten rozpoczyna medal 20-lecia Polskiego Związku Wędkarskiego z 1969 roku — dzieło Bronisława Chromego, w którym głowa Maksymiliana Nowickiego spogląda w stronę wody, jakby przeczuwał, że wędkarstwo to nie tylko sport, lecz służba przyrodzie i sumieniu. To właśnie Nowicki, profesor UJ, był pierwszym prezesem PZW, a wcześniej Krajowego Towarzystwa Rybackiego — łącząc naukę z praktyką, etykę z ekologią.
W kolejnych medalach pojawią się mapy mórz, instytuty rybackie, ryby i kontynenty, a także symbole pracy, badań i ochrony. Każdy z nich będzie świadkiem epoki, ale też prorokiem przyszłości, w której morze nie będzie tylko źródłem pożywienia, lecz przestrzenią duchowej odpowiedzialności.
20-lecie Polskiego Związku Wędkarskiego 1969 - B. Chromy
Medal trochę z pogranicza wędkarstwa i świata nauki - Prof. Maksymilian Nowicki z UJ, nomen omen pierwszy prezes Polskiego Związku Wędkarskiego ( wcześniej Krajowe Towarzystwo Rybackie)
Rok emisji: 1969
Projektant: Bronisław Chromy
Materiał: brąz
Wymiary: 83 × 85 mm
Masa: 155 g
Oprawa: dedykowane pudełko
Awers
Głowa Maksymiliana Nowickiego w lewo – profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego, pioniera ochrony przyrody, pierwszego prezesa Polskiego Związku Wędkarskiego (wcześniej Krajowego Towarzystwa Rybackiego). Napis: 20-LECIE / POLSKIEGO / ZWIĄZKU / WĘDKAR- / SKIEGO W otoku: PROF • UJ • M • SIŁA • NOWICKI • KTR • 1879
Rewers
Stylizowana ryba na tle wody. Napis: WĘDKARSTWO / – DZIAŁACZOWI / 1969
Nad stylizowaną rybą widnieje organiczna forma przypominająca ptaka w locie lub dynamiczny motyw związany z wędkarstwem — możliwa przynęta lub symbol ruchu. Brak jednoznacznej identyfikacji pozwala traktować ten element jako metaforę działania, pościgu lub harmonii żywiołów, typową dla stylu Bronisława Chromego.
Medal: 50 lat badań w polskim rybołówstwie morskim – 1921–1971
Rok emisji: 1971
Materiał: brąz
Średnica: ok. 70 mm
Awers
Stylizowany organizm morski — przypominający muszlę, koral lub plankton — osadzony na tle sieci rybackiej. Napis otokowy: „PIĘĆDZIESIĄT LAT BADAŃ W POLSKIM RYBOŁÓWSTWIE MORSKIM” U dołu: „1921 – 1971”
Ten medal to liturgiczna pieczęć nauki i morza — nie upamiętnia połowu, lecz badanie, czyli służbę poznaniu, ochronie i przyszłości. Stylizowany organizm morski może być traktowany jako symbol życia ukrytego, tego, co niewidoczne, a decydujące — jak sumienie w człowieku, jak plankton w oceanie.
Sieć rybacka nie jest tu narzędziem eksploatacji, lecz strukturą poznania — jakby nauka oplatała żywioł, nie po to, by go ujarzmić, lecz zrozumieć.
Rewers medalu: Morski Instytut Rybacki – 1921–1971
Centralnym motywem rewersu jest stylizowana siatka globu, na której widnieje kontur statku rybackiego — symbol działania, badań i obecności człowieka na morzu. Statek nie jest realistyczny, lecz syntetyczny — jakby ikonograficzna esencja rybołówstwa naukowego, wpisana w siatkę współrzędnych, czyli w strukturę poznania i globalnej odpowiedzialności.
Otacza go napis: „MORSKI INSTYTUT RYBACKI” U góry: „1921 HEL 1938” – wskazanie początków instytutu w Helu U dołu: „1939 GDYNIA 1971” – kontynuacja i rozwój w Gdyni.
Rewers ten może być traktowany jako mapa sumienia morskiego — gdzie siatka globu to nie tylko geografia, lecz etyczna siatka odpowiedzialności, a statek to człowiek w służbie żywiołu.
Medal: 60 lat w służbie rybołówstwa morskiego – 1921–1981
Rok emisji: 1981
Materiał: brąz
Średnica: ok. 70 mm
Awers:
Centralnym motywem jest stylizowana książka otwarta, której lewa strona zawiera nazwy polskich portów i ośrodków badań: HEL • KOŁOBRZEG • SZCZECIN • ŚWINOUJŚCIE • GDYNIA. Prawa strona przedstawia płastugę — rybę denną, charakterystyczną dla Bałtyku — oraz napis: „MORSKIE LABORATORIUM RYBACKIE STACJA MORSKA” U góry: „60 LAT W SŁUŻBIE” U dołu: „RYBOŁÓWSTWA MORSKIEGO”.
Rewers:
Stylizowany budynek — prawdopodobnie siedziba Morskiego Instytutu Rybackiego — z pionową strukturą przypominającą wieżę obserwacyjną lub komin. Otacza go napis: „MORSKI INSTYTUT RYBACKI” U góry: „18 CZERWCA” U dołu: „1921 1981”.
Ten medal to księga pamięci i wieża sumienia. Awers — z książką i rybą — to strona poznania, dokumentacji, badań i obecności człowieka w ekosystemie morskim. Rewers — z budynkiem i datą — to strona instytucjonalna, zakorzenienie w czasie i przestrzeni, świadectwo ciągłości służby.
Rybołówstwo na Bałtyku jest jednym z najbardziej rozwiniętych na świecie.
Wraz z przystąpieniem krajów do Unii Europejskiej sektor rybacki objęty został wspólną polityką rybacką, której celem jest ochrona zasobów i zapobieganie przełowieniu.
Wspólna polityka rybacka ustala szereg zasad, którymi muszą kierować się państwa członkowskie posiadające flotę rybacką, a obszar Morza Bałtyckiego nie jest tutaj wyjątkiem. Spośród pięciu podstawowych gatunków bałtyckich (dorsz, śledź, szprot, stornia, łosoś), szczególnie istotne dla polskich rybaków są połowy dorsza.
Wiele krajów nie wypełnia swoich zobowiązań, w szczególności nie wprowadza odpowiedniego systemu rejestracji połowów, nie zapewnia skutecznej kontroli, inspekcji i egzekwowania zasad wspólnej polityki rybackiej, a także nie zapewnia odpowiedniego systemu zarządzania i kontroli nad połowami np. dorsza na Morzu Bałtyckim.
Połowy nielegalne to jeden z największych problemów zarówno światowego jak i bałtyckiego rybołówstwa. Jeżeli nie zaczniemy od siebie zwalczać kłusownictwo i zanieczyszczenie to za kilka czy kilkanaście lat możemy o dorszach pomarzyć.
NAZWA: Medal 70 lat w służbie polskiego rybołówstwa morskiego. Morski Instytut Rybacki w Gdyni 1921 – 1991,
WAGA: 127 gram,
MATERIAŁ: tombak,
ŚREDNICA: 7 cm,
AWERS MEDALU: 70 lat w służbie polskiego rybołówstwa morskiego, obrys kontynentów,
REWERS MEDALU: Morski Instytut Rybacki w Gdyni 1921 1991, logotyp MIR (Morskiego Instytutu Badawczego Państwowego Instytutu Badawczego z siedzibą w Gdyni).
Morski Instytut Rybacki od ponad wieku stanowi jedno z najważniejszych miejsc polskiej nauki o morzu — przestrzeń, w której badania, etyka i odpowiedzialność za przyszłe pokolenia splatają się w jedną opowieść. Medale upamiętniające jego działalność nie są jedynie pamiątkami jubileuszowymi, lecz symbolicznymi znakami tej drogi: od żywiołu fal, które Instytut bada i chroni, po nowoczesne struktury wiedzy, jakie tworzy. Każda ze stron medalu niesie własny obraz misji MIR-u — zakorzenionej w morzu, a jednocześnie otwartej na świat i przyszłość.
Awers – „80 lat Morskiego Instytutu Rybackiego (1921–2001)”:
• Motyw główny: Potężna, stylizowana fala wznosi się na tle globu ziemskiego — dynamiczna kompozycja przywołuje zarówno siłę żywiołu, jak i globalny wymiar badań morskich.
• Napis otokowy: „80 LAT MORSKIEGO INSTYTUTU RYBACKIEGO” — podkreśla jubileusz instytucji.
• Daty: „1921 – 2001” — wskazują na 80-lecie działalności MIR-u.
• Symbolika: Fala jako żywioł, Ziemia jako wspólnota — razem tworzą obraz misji naukowej, ekologicznej i etycznej.
Rewers – „MIR” jako skrót Morskiego Instytutu Rybackiego
• Motyw główny: Centralnie umieszczony napis „MIR” — skrót od „Morski Instytut Rybacki” — stanowi wyrazisty znak tożsamości instytucji.
• Ilustracja: Poniżej widoczna stylizowana ryba, wpisana w geometryczną strukturę. Nie jest to stacja kosmiczna, lecz alegoria instytutu jako centrum badań morskich. Orbitalna kompozycja sugeruje systemowość, nowoczesność i globalne powiązania naukowe.
• Tło: Abstrakcyjne wzory przypominające przestrzeń kosmiczną mogą symbolizować sieci danych, prądy morskie, cykle badań lub mikroskopowe struktury życia morskiego — od planktonu po ekosystemy.
• Symbolika: MIR jawi się jako „stacja badawcza” na orbicie wiedzy o morzu. Kosmiczna estetyka podkreśla nowoczesność i interdyscyplinarność, a słowo „MIR” niesie także znaczenie pokoju i harmonii — z morzem, z naturą, z przyszłością. Obecność ryby wzmacnia przekaz: to nie tylko instytucja, lecz strażnik życia morskiego.
Średnica: 9 cm
Medal „W 100 lecie Wędkarstwa Polskiego 1879 – 1979”. Średnica 7 cm. Materiał brąz. Często przyznawany uchwałą Zarządu jako dowód uznannia.
Medal wykonany z myślą o ochronie środowiska w tym o przyszłości ryb. Świadczy o tym wpis na medalu „DLA JEGO PRZYSZŁOŚCI” w powyżej wpianym na medalu sumem. A jest tragicznie - zanieczyszczenie środowiska, postępująca zmiana klimatu oraz zanik różnorodności biologicznej zagrażają zrównoważonemu wykorzystaniu zasobów pochodzących z mórz, jezior i rzek, których potrzebujemy. Na przykład ryby żyjące w ciemnych częściach oceanów (głównie poniżej 200 m głębokości) prawdopodobnie zmniejszyłyby wielkość wraz z ociepleniem klimatu. Może to mieć istotne skutki ekologiczne.
Dni Morza – święto marynarzy, portowców, żeglarzy, rybaków, stoczniowców i innych pracowników związanych z morzem. Kiedyś nazywane Świętem Morza. Tu również odbywają się Konkursy Marynistyczne z piosenką pod żaglami.
Polskie morze jest wyjątkowo piękne i przyciąga coraz więcej turystów z różnych części świata. Kto raz przyjechał nad Bałtyk, z pewnością będzie chciał tutaj wrócić. Nasze morze jest piękne nie tylko w trakcie lata, ale także podczas zimy, zachęcając do spacerów linią brzegową i do wdychania jodu. Wypoczynek nad polskim morzem to nie tylko rozrywka, ale sposób na docenienie naturalnego piękna Polski, pod warunkiem, że zakończy się proces zanieczyszczenia.
Okolicznościowy medal: DNI MORZA GDAŃSK 1980
Średnica - 6.5 cm
Waga - 112,6g
Awers - Panorama Gdańska, na górze napis: DNI MORZA.
Rewers - Orzeł, pod nim herb Gdańska i napis: GDAŃSK 1980.
Materiał – Brąz
Dni Morza w 1980 roku i XX-lecie Poczty Harcerskiej łączy miejsce i czas – oba wydarzenia odbyły się w Szczecinie w czerwcu 1980 roku, a ich kulminacja przypadała na podobny okres: 19–28 czerwca. Właśnie wtedy, podczas obchodów Dni Morza, zorganizowano jubileuszowe uroczystości z okazji 20-lecia Poczty Harcerskiej, co zostało upamiętnione specjalnym datownikiem okolicznościowym z kotwicą – symbolem morskim i harcerskim zarazem.
Jubileusz w 1980 roku był okazją do uhonorowania tej działalności i przypomnienia o roli harcerzy w budowaniu wspólnoty i patriotyzmu.
To połączenie nie było przypadkowe – harcerze od lat aktywnie uczestniczyli w Dniach Morza, pełniąc funkcje organizacyjne, porządkowe i pocztowe. Wydanie kartki pocztowej i stempla z tej okazji miało na celu podkreślenie roli harcerzy w życiu społecznym i patriotycznym, a także ich wkładu w organizację wydarzeń o charakterze ogólnonarodowym.
Piękny przykład, jak filatelistyka potrafi uchwycić ducha czasu i spleść wątki historii lokalnej z harcerską tradycją.
Dni Morza w 1980 roku w Szczecinie były wyjątkowym wydarzeniem, które – jak co roku – przyciągnęło tłumy mieszkańców i gości nad Odrę. Obchody miały charakter nie tylko rozrywkowy, ale też symboliczny i patriotyczny. W tamtym czasie Szczecin był jednym z głównych ośrodków gospodarki morskiej w Polsce, a Dni Morza stanowiły okazję do pokazania dorobku stoczni, marynarki handlowej i rybołówstwa.
W programie obchodów znajdowały się:
- parady jednostek pływających – w tym żaglowców i okrętów wojennych,
- koncerty szantowe i występy artystyczne na Wałach Chrobrego,
- pokazy fajerwerków i iluminacje statków,
- jarmarki i stoiska promujące kulturę morską,
- oraz wydarzenia towarzyszące, takie jak jubileusz XX-lecia Poczty Harcerskiej.
Warto dodać, że atmosfera tamtych Dni Morza była szczególna – z jednej strony radosna i świąteczna, z drugiej podszyta napięciem społecznym, które kilka miesięcy później doprowadziło do narodzin „Solidarności”. Wydarzenia te były więc nie tylko świętem morza, ale też tłem dla ważnych przemian społecznych w Polsce
Morze jako ratunek.
Morze – nie tylko żywioł, ale przestrzeń ratunku, pracy, pokoju i wspólnoty. W czterech kartkach okolicznościowych z lat 1977–1982, wydanych z okazji Dni Morza w Szczecinie, odnajdujemy nie tylko ślady wydarzeń filatelistycznych, lecz także duchowe telegramy z epoki, w których fale Bałtyku niosą przesłania głębsze niż data i znaczek.
Każda z tych kartek to jak port pamięci – z kompasem, mapą, żaglowcem, promem, gołębiem i statkiem „Jedność Robotnicza” – tworzą razem czteroczęściową symfonię ratunku. W ich ilustracjach i stemplach odbija się nie tylko Szczecin jako miasto nad wodą, lecz także jako miejsce spotkania historii, pracy i nadziei.
W tym cyklu morze staje się:
• nawigacją duchową (1977),
• siecią wspólnoty i połączeń (1979),
• przestrzenią pokoju i zwycięstwa nad wojną (1980),
• symbolem solidarności i godności pracy (1982).
To nie są tylko kartki – to anielskie telegramy z portu ratunku, w których każdy znaczek i każda linia mapy staje się modlitwą o pokój, pamięć i wspólnotę. Wystawy filatelistyczne, które im towarzyszyły, były nie tylko wydarzeniami kolekcjonerskimi, lecz także rytuałami pamięci – jakby Szczecin stawał się na chwilę duchowym portem Europy.
Tryptyk ratowniczy, który obejmuje:
1. Foldery ONZ (Genewa i Wiedeń, 1983) – głos instytucji międzynarodowej
2. Znaczki brytyjskie (RNLI, latarnia, satelita, boje) – ikonografia systemów ratunku
3. Znaczki z Jersey (1984) – heroiczne sceny ratownicze, konkretne akcje, dramaty i triumfy
Morze od zawsze było przestrzenią próby — miejscem, gdzie człowiek spotyka żywioł większy od siebie, a jednocześnie uczy się pokory, odwagi i współodpowiedzialności. W roku 1983 Narody Zjednoczone wypowiedziały tę prawdę w języku znaczków i stempli, tworząc foldery z Genewy i Wiednia, które stały się globalnym apelem o ochronę życia na morzu. Ich przesłanie było jasne: bezpieczeństwo morskie nie jest tylko kwestią techniki, lecz troski o człowieka i o świat, który go otacza.
W roku 1983, w dwóch miastach-symbolach pokoju — Genewie i Wiedniu — Narody Zjednoczone wypowiedziały modlitwę o bezpieczeństwo na morzu. Nie była to modlitwa słów, lecz znaczków, stempli i obrazów. Dwa foldery, wydane przez Administrację Pocztową ONZ, stały się jak bliźniacze ikony: jedna w języku francuskim, druga w niemieckim, obie niosące to samo przesłanie — że ratunek nie jest technologią, lecz troską o życie.
Każdy folder zawiera oryginalny znaczek pod stemplem pierwszego dnia — jakby pieczęć sakramentu — oraz reprodukcje wcześniejszych emisji, które tworzą mozaikę pamięci o wysiłkach międzynarodowych na rzecz ochrony ludzi i oceanów. Słowa Sekretarza Generalnego Javiera Péreza de Cuéllara, umieszczone na obu arkuszach, przypominają, że bezpieczeństwo morskie to nie tylko nawigacja, lecz etyka, odpowiedzialność i nadzieja.
Te dwa foldery — Genewa i Wiedeń — stanowią nie tylko dokument filatelistyczny, lecz także telegram ratunku z głębin, wysłany przez wspólnotę narodów do każdego, kto słucha głosu morza.
ONZ mówi językiem instytucji, Brytyjczycy – językiem obrazów. Razem tworzą ikonostas ratunku. Foldery genewski i wiedeński (1983) to głos Narodów Zjednoczonych — instytucjonalny apel o ochronę życia i walkę z zanieczyszczeniem.
A poniższe znaczki jako czterogłosowa medytacja o bezpieczeństwie na morzu, wydana przez Royal Mail to hołd dla różnych aspektów ratunku, nawigacji i komunikacji morskiej. Cztery obrazy:
Obraz: Załoga łodzi ratunkowej wypływa w burzliwe morze, czerwony flar sygnalizuje niebezpieczeństwo.
Obraz: Latarnia Beachy Head, statek w niebezpieczeństwie, fragment mapy nawigacyjnej.
Obraz: Satelita nad Ziemią, statek i anteny naziemne.
Obraz: Boja z czerwonym topem, żaglówka, zestaw różnych typów boi.
Każde życie na morzu jest warte ochrony, a każdy sygnał, światło i znak jest częścią większego przymierza między człowiekiem a żywiołem. To opowieść o czuwaniu, odpowiedzialności i solidarności, która przekracza granice państw, języków i epok.
Cztery obrazy, które ukazują, jak różnorodne są formy ratunku. Razem tworzą one ikonostas morskiej nadziei: od flary wołającej o pomoc, przez światło ostrzegające przed niebezpieczeństwem, po technologię czuwającą z orbity i znaki nawigacyjne prowadzące ku bezpiecznym wodom.
W 1984 roku Jersey wydało serię sześciu znaczków, które nie są zwykłą ilustracją historii RNLI, lecz jej żywą ikonografią. Każdy z nich przedstawia prawdziwą akcję ratowniczą — dramatyczną, pełną napięcia, rozgrywającą się na granicy ludzkiej odwagi i morskiego żywiołu. To nie są symbole ani alegorie, lecz konkretne chwile, w których ratownicy stawali naprzeciw falom, ciemności i wiatrowi, by ocalić życie.
Seria ta tworzy Księgę Ratowników — zbiór sześciu opowieści o łodziach, które noszą imiona jak bohaterowie legend: Heart of Oak, Sarah Brooshoft, Elizabeth Rippon, Thomas James King. Każda z nich niesie własną historię, własny dramat i własny triumf. Wspólnie ukazują, że ratownictwo morskie nie jest jednorazowym aktem, lecz powołaniem powtarzanym przez pokolenia.
Znaczki z Jersey są jak freski z morskiej katedry: pełne ruchu, światła i burzy. Pokazują, że ratunek nie jest abstrakcją, lecz czynem — że za każdym sygnałem SOS stoi człowiek, który odpowiada „jestem”. W cyklu Ratunek z głębin stanowią one trzeci rozdział: po instytucjonalnym apelu ONZ i ikonach systemów ratunku z Wielkiej Brytanii, tutaj pojawia się człowiek w akcji, zanurzony w żywiole, lecz niepokonany, gdzie jednostki ratownicze walczą z wysokimi falami, niosąc pomoc w sytuacji kryzysowej, gdzie również występuje dramatyczna scena ratunku wśród skał, a każdy błąd mógłby być ostatnim.
Foldery ONZ mówią o odpowiedzialności globalnej. Znaczki brytyjskie — o systemach i narzędziach ratunku. Ale dopiero Jersey pokazuje człowieka, który wchodzi w żywioł, by ocalić drugiego człowieka.
Bardzo dużym wyzwaniem jest sadzenie lasów ochronnych, to lasów chroniących lokalnych mieszkańców przed niektórymi zagrożeniami naturalnymi lub zdrowia i jakości życia mieszkańców obszarów zurbanizowanych, lub szczególnie wrażliwych ekosystemów, które kryje w sobie. Są chronione umownie lub obowiązkowo (w razie potrzeby wywłaszczeniem), aby zapewnić utrzymanie gleby przed erozją, lawinami, lawinami błotnymi, ryzykiem pożaru, ale także zapobiegać spadaniu kamieni itp. zwłaszcza w górach i na zboczach, uczestnicząc zimą w obronie przed lawinami i infiltracji wody do warstw wodonośnych na rzecz regulacji przepływów i wielkości powodzi w dole rzeki. Zróżnicowane zalesianie (pod względem gatunków i grup wiekowych) zapewnia najlepszą ochronę gleby dzięki tkance korzeniowej, która stabilizuje podłoża podatne na erozję. Pozwala także na lepszą odporność ekologiczną.
Lasy te spełniają wiele funkcji: zabezpieczają gleby przed erozją i wysuszeniem jak również zabezpieczają ścieki, zbiorniki wodne, chronią mikroklimat obszarów urbanistycznych i przemysłowych, chronią warunki i obszary uzdrowiskowe, chronią glebę przed zmywaniem lub wyjałowieniem, powstrzymują usuwanie się ziemi, obsypywanie się skał lub lawin, ograniczają powstawanie lub rozprzestrzenianie się lotnych piasków, stanowią drzewostany nasienne lub ostoje zwierząt i stanowiska roślin podlegających ochronie gatunkowej, mają szczególne znaczenie przyrodniczo-naukowe, mają szczególne znaczenie dla obronności i bezpieczeństwa państwa, (np. poligony), czy służą jako lasy rekreacyjno-wypoczynkowe spełniające rolę wypoczynkową dla ludzi.
IZRAEL - 1961 - PROGRAM ZALESIANIA
- szyszka sosny;
- symboliczne drzewa;
Przewodnictwo górskie to także ochrona przyrody i środowiska i z tym wiążą się takie kwestie:
- Podstawy programowe i prawne ochrony przyrody
- Formy ochrony przyrody
- Krajowy system obszarów chronionych, międzynarodowe formy i systemy obszarów chronionych
- Zagrożenia środowiska przyrodniczego, w tym związane z zagospodarowaniem i ruchem turystycznym
- Podstawowe pojęcia w ekologii
- Różnorodność biologiczna - podstawowe pojęcia, stan zagrożenia.
- Zasady ruchu turystycznego w lasach i na obszarach chronionych
- Bezpieczeństwo p/pożarowe w lasach.
- Formy (rodzaje) turystyki sprzyjające ochronie i zrównoważonemu użytkowaniu środowiska przyrodniczego.
I to jest bardzo ważna sprawa dla dbania o środowisko a także wrażliwość ekosystemów górskich na zagrożenia i sposoby przeciwdziałania. Szczegółowa charakterystyka środowiska geograficznego. Znajomość podstawowych, charakterystycznych dla terenów górskich gatunków chronionych i ich siedlisk. Zasady ruchu turystycznego na obszarach chronionych, bezpieczeństwo przeciwpożarowe w lasach. Obszary szczególnie zagrożone masowym ruchem turystycznym.
Innymi słowy potrzebujemy takich ludzi.
Fińskie znaczki pocztowe z lecącymi łabędziami z roku 1956.
Na czerwonym i niebieskim tle widnieje grupa białych łabędzi w locie, ukazanych w dynamicznej kompozycji. Ptaki lecą w formacji, co może symbolizować wspólnotę, harmonię i siłę natury.
Lecą w formacji, każdy ptak jest wolny, ale jednocześnie częścią większej całości. To przypomnienie, że wolność nie oznacza samotności — prawdziwa wolność rodzi się w solidarności i wspólnym locie ku lepszemu światu.
W dzisiejszych czasach, gdy wiele osób doświadcza ograniczeń, łabędzie mogą być metaforą wspólnego unoszenia się ponad granice i podziały.
Białe skrzydła na czerwonym i niebieskim tle wyglądają jak hymn o czystości i pięknie stworzenia. W epoce kryzysu klimatycznego ten obraz przypomina, że natura jest nie tylko dekoracją, ale fundamentem życia.
Łabędź dziki (Cygnus cygnus) jest narodowym ptakiem Finlandii, a jego obecność na znaczku to wezwanie do ochrony dziedzictwa przyrody — dziś bardziej aktualne niż kiedykolwiek.
Ta koperta to piękny przykład filatelistycznej opowieści o trosce o Ziemię.
Ochrona środowiska — „CONSERVATION” jako hasło przewodnie, rozpisane w kolorowych kwadratach z symbolami żywiołów i natury: chmury, drzewa, ogień, woda, liście. To jak liturgiczna mozaika ratunku dla świata.
Pierwszy dzień obiegu — 15 maja 1985, Adelaide, Australia.
Każdy znaczek to osobny wers w psalmie ochrony stworzenia:
To nie tylko koperta — to proroczy telegram od planety. Każdy element niesie przesłanie: zachowaj, chroń, szanuj. Jakby natura sama pisała do ludzkości, prosząc o ratunek.
Jedną z najważniejszych dziedzin gospodarki mającej wpływ na zmianę klimatu jest energetyka. Uważam, że pełna nacjonalizacja energetyczna we wszystkich państwach, inaczej mówiąc upaństwowienia czy przejęcie przez państwo tego sektora byłoby tym rozwiązaniem, które przyczyniłoby się do poprawy klimatu. W tej chwili korporacyjni oligarchowie, którzy żądni są tylko powiększeniem zysku, bez względu na wszystko zachęcają do promowania fałszywych „badań”, które zaprzeczają zmianom klimatu. Nieustannie lobbują kongresy i przekazują datki na kampanie politykom, aby zablokować reformę zmiany klimatu lub zatrzymać debatę na ten temat, dając wyraz przekonaniu, że dowody na zmianę klimatu są niejednoznaczne. Demokratyczna kontrola nad całym sektorem energetycznym może mieć wysoką cenę np. przekwalifikowywanie pracowników dla płynnego przejścia do energii odnawialnej, czy wsparcia opiekuńczego dla pracowników tracących miejsca pracy ale z pewnością warto to zrobić, ponieważ koszt ignorowania zmian klimatu może być znacznie bardziej niszczycielski i kosztowny. To też są nowe wyzwania dla nacjonalizacji przedsiębiorstw energetycznych, które wymagałaby od pracowników demokratycznego wyboru organów nadzoru oraz określenia bezpieczeństwa i warunków pracy. Krajowa rada nadzorcza składająca się z przedstawicieli regionalnych komitetów energetycznych, a także pracowników innych branż dotkniętych polityką energetyczną, nadzorowałaby kierowanie i egzekwowanie regulacji polityk bezpiecznych dla środowiska, promujących nowy sektor zielonej energii. Myślę, że to ma sens, wychodząc z założenia by ratować nasze dzieci, wnuki, przyrodę, bo nam „dziadersom” już nic nie zaszkodzi.
 |
 |
Wykorzystanie przestrzeni kosmicznej, biorąc pod uwagę rosnącą liczbę operatorów, stwarza różnego rodzaju wyzwania a w szczególności znaczącego ryzyka związanego z rozprzestrzenianiem się odpadów kosmicznych, nie mówię o tych barbarzyńskich metodach wykorzystania kosmosu. Jest coś takiego jak międzynarodowy kodeks działalności w przestrzeni kosmicznej. Projekt Kodeksu Postępowania opiera się na trzech zasadach: swobodzie korzystania z przestrzeni kosmicznej w celach pokojowych, zachowaniu bezpieczeństwa i integralności obiektów kosmicznych na orbicie oraz uwzględnieniu uzasadnione potrzeby państw w zakresie bezpieczeństwa i obrony. Ale tu wszystkim krajom musi przyświecać jeden cel: promowanie działań kosmicznych, poprzez dobrowolne środki zaufania i przejrzystości, bezpieczeństwa działań kosmicznych, cywilnych lub wojskowy.
 |
 |
Bardzo duże znaczenie mają Kongresy Leśne. Jak pokazują poniższe znaczki taki m.in. odbył się w Seattle, Stany Zjednoczone Ameryki w 1960 roku, a był to się V Światowy Kongres Leśny. Odbywają się one co sześć lat, a pierwszy odbył się w Rzymie w 1926 roku. Sesje tematyczne dotyczą takich zagadnień, jak: lasy, szukania powierzchni, którą można wykorzystać by wprowadzać zieleń na dachy budynków, a by przestrzeń ta stała się idealnym kompromisem w walce ze zmianami klimatu, produkcja dla rozwoju, lasy w służbie człowiekowi, troska o nasze lasy, organizacja rozwoju lasów, ludzie i lasy w harmonii. Omawiane są praktyki w gospodarce leśnej w Europie łagodzące skutki wycinania i degradacji lasów. Zastosowanie fotografii lotniczej do problemów tropikalnych inwentarzy. Poprawa pokrycia traw lub drzew na obszarach ubogich gruntów, a sadzenie drzew na takich obszarach należy rozważyć po sprawdzeniu prawdopodobnego niekorzystnego bilansu wodnego spowodowanego wegetacją drzew.
Światowy Kongres Leśnictwa 1960 rok. Znaczek został wydany dla upamiętnienia Piątego Światowego Kongresu Leśnictwa, który odbył się w Seattle w stanie Waszyngton w dniach 29 sierpnia - 10 września 1960 roku. Znaczek przedstawia oficjalną pieczęć Kongresu, na której znajduje się globus, drzewo i temat Kongresu – „Wielokrotne wykorzystanie lasów i związanych z nimi ziem”. Obrazy te obejmują jelenia (reprezentującego dziką przyrodę), wodospad, kikut i siekierę (symbolizującą pozyskiwanie drewna), turystę (rekreację na świeżym powietrzu) i owcę (reprezentującą wypas).
Światowe Kongresy Leśnictwa to największe spotkanie członków światowego sektora leśnego. Jest to miejsce, w którym specjaliści leśni omawiają ochronę, zarządzanie i politykę leśną. Pozwala narodom wymieniać się informacjami i pomysłami na skalę międzynarodową.
Piąty kongres był pierwszym, który odbył się w USA, w Seattle w stanie Waszyngton. Wzięło w nim udział 1 970 osób z 65 krajów. Członkowie dyskutowali o tym, jak zarządzać terenami leśnymi i chronić zasoby ziemi, jednocześnie zapewniając inne zastosowania - drewno, wodę, paszę, rekreację i dziką przyrodę - z korzyścią dla jak największej liczby ludzi. Inne tematy poruszane podczas kongresu obejmowały ochronę lasów, edukację, zlewnie, pozyskiwanie drewna, genetykę i poprawę drzew, rekreację leśną, dziką przyrodę i leśnictwo tropikalne.
Gospodarka leśna a także Dni Lasu - największe święto lasów i leśników. Obchodzone jest od 1933 r. z inicjatywy Prezydium Zarządu Głównego Związku Leśników Polskich. W różnych latach święto nazywane było Świętem Lasu bądź Dniem Lasu i co roku organizowano je w ostatnią sobotę kwietnia. Uroczystościom towarzyszyły przedstawienia, koncerty, pokazy produktów leśnych oraz sadzenie drzewek, w myśl idei przekazanej w 1936 r. przez Adama Loreta za pośrednictwem „Ech Leśnych": „Jeśli „Dzień Lasu" przyczyni się do tego, by ochrona lasów w Polsce wynikała nie tylko z obowiązujących ustaw, ale ze świadomej postawy społeczeństwa - to jego doniosłe zadanie wychowawcze będzie spełnione". W obchodach brały udział władze państwowe, kościelne, wojskowe oraz liczni mieszkańcy z dziećmi. Wybuch wojny na wiele lat przerwał obchody i dopiero w 1993 r. powrócono do tradycji.
Poniżej pokazane zdjęcie z Daleszyc w podpisie „Święto Lasu”. Nie mam wiedzy na temat osób pokazanych na zdjęciu oraz tej uroczystości, ale może ktoś rozpozna temat.
Chroń lasy, bo jest dostawcą surowców. Chrońmy również całe środowisko: nie tylko lasy ale i wodę, powietrze oraz gleby.
Ochrona lasów tropikalnych 1992 rok.
NIEMCY - 1958 - OCHRONA LASÓW. Zapobieganie pożarom lasów. Zwęglone pnie drzew po pożarze lasu na pomarańczowym tle. Znaczek wydany na rzecz walki z pożarami lasów.
Las Liechtensteinu w porach roku, ale czy będziemy za kilka lat podziwiać uroki lasu, masowa wycinka, zmiany klimatyczne spowodowane przez człowieka, ale póki co cieszmy się jeszcze naturą:
- zarezerwuj spacery na wiosnę, zielone buki, las Matrula
- pełnia lata, drzwi do lasu otwarte, jodły białe, dolina Valorsch,
- zielone buki jesienią w pobliżu Schaan,
- skraj lasu zimą. Las, Oberplanken.
Poniższy znaczek Forest Scene Issue upamiętnia 100. rocznicę urodzin Theodore'a Roosevelta, dwudziestego szóstego prezydenta Stanów Zjednoczonych. Znaczek został wydany w celu nagłośnienia ochrony lasów. Roosevelt był jednym z pierwszych amerykańskich przywódców, którzy promowali potrzebę zachowania i ochrony zasobów naturalnych narodu.
Znaczek przedstawia las drzew z jeleniami i ptakami w tle.
27 października 1958
Poniższa karta informacyjna doskonale ilustruje jakie są skutki niszczenia drzew, a poniżej etykiety zapałczane informują, że drzew nie wolno niszczyć.
Patrzę na symbol, który — choć niewielki rozmiarem — niesie ze sobą ogromny ciężar znaczeń. Medal, który trzymam w dłoni, to nie tylko kawałek metalu. To historia, misja i zobowiązanie.
Z jednej strony widzimy kompas i drzewa — znak Biura Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej. To instytucja, która od lat wyznacza kierunki rozwoju polskich lasów. Instytucje takie jak Biuro Urządzania Lasu nie tylko zarządzają, ale też uczą — jak chronić, jak rozumieć, jak działać. Kompas nie wskazuje tu północy — wskazuje wartości, które są fundamentem naszej pracy: odpowiedzialność, zrównoważony rozwój, troska o przyszłość. Drzewa to nie tylko flora — to filary ekosystemu, magazyny węgla, schronienie dla tysięcy gatunków.
Z drugiej strony medalu widnieje napis: „W służbie polskiego leśnictwa. 25 lat. 1956–1981.” To hołd dla pokolenia, które przez ćwierć wieku budowało to, co dziś chronimy. Leśnicy tamtych lat nie mieli dronów, satelitów ani algorytmów. Mieli intuicję, wiedzę i serce. Ich praca była cicha, ale nieoceniona. Dzięki nim dziś możemy mówić o polskich lasach jako o jednym z największych skarbów narodowych.
Ten medal to jeden przedmiot, dwie opowieści. Awers mówi o instytucji, rewers — o człowieku. Razem tworzą pełną narrację o leśnictwie jako systemie, który łączy technologię z tradycją, planowanie z pasją, teraźniejszość z przeszłością. Wymiary 71 mm, masa 144 g
Dziś, w obliczu zmian klimatycznych, ta symbolika nabiera nowego znaczenia. Lasy są naszym sprzymierzeńcem w walce o planetę. Pochłaniają dwutlenek węgla, spowalniając globalne ocieplenie, chronią bioróżnorodność, stabilizują klimat. Ale nie zrobią tego same — potrzebują ludzi, którzy je rozumieją i chronią. Ochrona klimatu zaczyna się od szacunku dla ziemi i ludzi, którzy ją znają najlepiej.
Dlatego ten medal to nie tylko pamiątka — to kompas dla przyszłych pokoleń, to hołd dla pokolenia leśników, którzy przez ćwierć wieku pracowali na rzecz ochrony i rozwoju polskich lasów. Pokazuje, że ochrona środowiska to nie moda, lecz misja pokoleń. A każdy z nas — niezależnie od funkcji — może być częścią tej misji.
Dlatego w swoim imieniu dziękuję wszystkim, którzy przez lata służyli lasom. Dziękuję tym, którzy dziś je chronią. I zachęcam młodych, by podjęli ten szlachetny trud. Bo las to nie tylko przestrzeń — to dziedzictwo, które musimy przekazać dalej.
Znaczek z tematu „Światowego Kongresu Międzynarodowego Towarzystwa Energii Słonecznej 1993”
Energia odnawialna, energia słoneczna, sektor środowiska, seminaria, warsztaty i programy edukacyjne, podstawy procesów energii słonecznej, projektowanie systemów solarnych – wszystko to uzgadniano na Światowym Dniu Kongresu 23-27 sierpnia 1993 r.w Budapeszcie.
W tym czasie odbył się również MIĘDZYNARODOWY KONKURS RYSOWANIA DLA DZIECI. Światowa Kongresowa Rada Dyrektorów postanowiła zwrócić uwagę młodych ludzi na znaczenie Słońca. Oprócz entuzjazmu uczestnicy wnieśli do naszego technicznego świata coś niezwykłego: miłość. Od Nowej Zelandii po Afrykę i od Indii po Europę pojawiły się czyste ludzkie uczucia: jedność i harmonia przyrody określa, co kochamy, cieszymy się i musimy robić. Szkoda tylko, że takie dziecięce marzenia o czystości środowiska, nie przeniosły się na ludzi odpowiedzialnych za całą przyrodę, czyli na każdego człowieka na tej ziemi.
Godło Międzynarodowego Dnia Ochrony Środowiska. Iran 1975 rok.
Światowy Dzień Środowiska (Journée mondiale de l'environnement).
Przykładowe gesty dla czystości naszego środowiska miejskiego i jak podpowiada hasło na jednym ze znaczków „Unikaj brudu, który za nami podąża i szkodzi nam”. Chronić środowisko można na wiele sposobów ale podstawową i najprostszą czynnością wykonywaną przez wszystkich na co dzień jest segregowanie odpadów, własnie to co w ostatnim okresie wprowadza się w życie.
Trzy koperty – Jedna narracja. 5 czerwca 1973 Światowy Dzień Ochrony Środowiska, ustanowiony przez ONZ.
Każda koperta przedstawia inny aspekt zagrożeń środowiskowych, ale razem tworzą spójną opowieść o tym, jak człowiek wpływa na otaczający świat — i jak może go chronić.
Stylizowana sylwetka człowieka z rozpostartymi ramionami, otoczona wieńcem, który tradycyjnie symbolizuje zwycięstwo, godność i ochronę pojawia się na wszystkich kopertach z serii „UMWELTSCHUTZ” (Ochrona środowiska).
Człowiek w centrum: sugeruje, że to właśnie człowiek jest zarówno sprawcą, jak i obrońcą środowiska.
Wieniec laurowy: może symbolizować triumf nad zagrożeniami ekologicznymi — ale też odpowiedzialność i zobowiązanie.
Znak ten można go traktować jako logo kampanii edukacyjnej z lat 70., która miała na celu zwiększenie świadomości ekologicznej w Niemczech.
charakterystyka zagrożeń dla tych trzech kopert.
- Hałas:
Źródła: transport (samochody, pociągi, samoloty), przemysł, budownictwo, imprezy masowe.
Skutki: stres, zaburzenia snu, problemy ze słuchem, negatywny wpływ na zwierzęta (np. ptaki zmieniają trasy migracji).
Zagrożenie dla środowiska: zakłócenie ekosystemów, zwłaszcza w miastach i obszarach przyrodniczych.
- Odpady
Rodzaje: komunalne, przemysłowe, niebezpieczne, elektroniczne.
Skutki: skażenie gleby i wód, emisja gazów cieplarnianych (np. metanu z wysypisk), zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt.
Zagrożenie dla środowiska: degradacja krajobrazu, mikroplastik w oceanach, toksyny w łańcuchu pokarmowym.
- Powietrze
Zanieczyszczenia: pyły zawieszone (PM2.5, PM10), tlenki azotu, siarki, ozon troposferyczny.
Skutki: choroby układu oddechowego, sercowo-naczyniowego, zmiany klimatyczne.
Zagrożenie dla środowiska: kwaśne deszcze, smog, zmniejszenie bioróżnorodności.
Pokojowe wykorzystanie energii atomowej można zastosować w wielu dziedzinach życia:
- do wytwarzania energii elektrycznej a mocno zmniejszy się szkodliwości emisji rozprzestrzeniających się z elektrowni węglowych;
- wyniku reakcji jądrowych otrzymuje się izotopy, mające liczne zastosowania: głównie w technice, medycynie, biologii, fizyce. Są wykorzystywane m. in. do zwalczania nowotworów, wykrywania wad materiałów, pomiarów grubości;
- izotopy promieniotwórcze to także radiografia. Jest stosowana przede wszystkim w metalurgii, przemyśle maszynowym, stoczniowym, lotniczym i chemicznym. Bomby kobaltowe i cezowe są stosowane w medycynie do celów diagnostycznych (wykrywanie uszkodzeń kości) i w leczeniu nowotworów;
- energię jądrową, która powstaje w wyniku naturalnego rozpadu promieniotwórczego pierwiastka można wykorzystać również dla celów medycznych, a nawet w walce z nowotworami;
- wykorzystanie reakcji jądrowych dla utrwalania żywności. Zapobiega to niekorzystnym, z punktu widzenia przydatności do konsumpcji zmianom. Napromieniowanie żywności nie zmienia też wartości odżywczej jej składników;
- energia jądrowa jest wyzwalana w reaktorze jądrowym, głównie w postaci ciepła i wykorzystywana albo bezpośrednio do ogrzewania albo przetwarzana na energię mechaniczną lub elektryczną, jak np. na statkach i okrętach z napędem jądrowym;
- wykorzystanie energii jądrowej do napędu samolotu.
10 lipca roku 1962 o godzinie 3:00 czasu lokalnego na spokojnym odcinku pustyni Nevada w pobliżu Las Vegas wybuchła bomba atomowa. Ziemia się zatrzęsła i wybrzuszyła w niebo prawie na 3,5 m, a następnie eksplodowała w wybuchu, który wyrzucił ponad 12 milionów ton ziemi. Powstała chmura pyłu wzniosła się na wysokość 11 km.
Amerykański znaczek okolicznościowy z 1955 roku nawiązujący do programu Atomy dla pokoju. Znaczek został wydany na cześć przemówienia prezydenta Dwighta D. Eisenhowera do Organizacji Narodów Zjednoczonych w grudniu 1953 roku. Przemówienie, zatytułowane „Atomy dla pokoju”, przedstawiło wizję Eisenhowera wykorzystania energii jądrowej dla pokoju, a nie zniszczenia. Świat był świadkiem zniszczenia Hiroszimy i Nagasaki w Japonii przez bombę atomową, mniej niż dziesięć lat wcześniej. Przemówienie Eisenhowera pomogło złagodzić obawy przed wojną atomową, nawet we wczesnych latach zimnej wojny.
Na obramowaniu znaczka znajduje się jedna z bardziej znanych linijek z przemówienia Eisenhowera: „... aby znaleźć sposób, w jaki ... Wynalazczość człowieka powinna... być... poświęcony Jego życiu”.
Unikalny dokument z epoki, łączący tematykę naukową, pokojową i artystyczną.
Kartka okolicznościowa: „L’Atome pour la Paix” ” („Atom dla pokoju”) – Genewa 1955
Data: 17 sierpnia 1955
Miejsce: Palais des Nations, Genewa, Szwajcaria
Wydarzenie: Pierwsza międzynarodowa konferencja poświęcona pokojowemu wykorzystaniu energii atomowej.
Widok Pałacu Narodów w Genewie, siedziby konferencji, z medalikowym portretem Alberta Einsteina – symbolicznie ujętego jako „Ojciec energii atomowej”.
Kartka upamiętnia przełomowe wydarzenie: pierwszą globalną próbę zdefiniowania pokojowego potencjału energii atomowej po doświadczeniach II wojny światowej i bombie atomowej. Obecność Einsteina – choć nieobecnego fizycznie – nadaje kartce wymiar etyczny i refleksyjny, przypominając o jego późniejszym zaangażowaniu w ruchy pokojowe.
Znaczki pocztowe wydane przez Republikę Wietnamu (Việt-Nam Cộng-Hòa), poświęcone pokojowemu wykorzystaniu energii atomowej:
Seria: NGUYÊN TỬ DÙNG VÀO HOÀ BÌNH – „Energia atomowa dla pokoju”
Każdy ze znaczków przedstawia ten sam motyw: stylizowany reaktor jądrowy otoczony pierścieniem ochronnym oraz symbol atomu w lewym dolnym rogu. Kompozycja jest techniczna, precyzyjna, a zarazem symboliczna — ukazuje naukę jako narzędzie rozwoju, nie destrukcji.
Symbolika i kontekst
Tekst „NGUYÊN TỬ DÙNG VÀO HOÀ BÌNH” – wyraźne przesłanie: nauka w służbie pokoju.
Motyw reaktora – nie jako broń, lecz jako źródło energii, badań i postępu.
Symbol atomu – uniwersalny znak nauki, wpisany w kontekst narodowy.
„Od atomu do empatii” to nie tylko poetycka fraza, ale też konceptualny most między technologią a troską, między nauką a sercem.
Atom jako metafora równowagi między nauką a naturą.
Pokojowe wykorzystanie energii atomowej — hasło „NGUYÊN TỬ DÙNG VÀO HOÀ BÌNH” samo w sobie niesie ładunek etyczny i empatyczny. To nie technokratyczna propaganda, lecz wizja nauki w służbie pokoju, życia i harmonii.
Forma graficzna — centralny reaktor otoczony pierścieniem może być interpretowany jako „serce technologii”, a symbol atomu jako „pulsujący rytm współczesnej cywilizacji”.
Poniżej piękne zestawy znaczków różnych krajów Europy, które w swojej treści zawierają aktualny przekaz na dzień dzisiejszy, a mianowicie „Jedność”.
Państwa, które podpisały Traktaty rzymskie 25 marca 1957 roku (Belgia, Francja, Republika Federalna Niemiec, Włochy, Luksemburg i Holandia) czyli Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą (EWG) oraz Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (EWEA lub Euratom). były też państwami, które zainicjowały regularne emisje znaczków z serii EUROPA.
Arkusik Słowenii z 2006 roku działa jak filatelistyczna lupa, przez którą zaglądamy w głąb historii serii Europa CEPT — historii opowiadanej nie słowami, lecz symbolami. W powiększeniu pojawiają się motywy, które przez dekady budowały wizualną tożsamość europejskiej wspólnoty: kwiat o 22 płatkach, w którym każdy płatek był jednym państwem, a całość — obietnicą, że różnorodność może tworzyć harmonię; krzyż z liter „U”, splecionych w znak „United”, z literami CEPT w centrum, jakby jedność była konstrukcją zbudowaną z ludzkich dłoni; koło zębate z 19 szprychami, gdzie każdy ząb był osobnym głosem, a jednak wszystkie poruszały się w jednym rytmie.
Lupa na arkusiku nie tylko powiększa dawne znaczki — ona odsłania sens, który w nich dojrzewał: że Europa była projektowana jak mechanizm, jak kwiat, jak krzyż z liter, jak dialog między państwami. Każdy symbol to inny sposób opowiedzenia tej samej prawdy: że wspólnota nie rodzi się z siły, lecz z połączenia.
Kiedy patrzymy na ten arkusik, widzimy nie tylko cztery znaczki. Widzimy cztery szkła powiększające, które unoszą się nad historią Europy jak ciche, cierpliwe oczy pamięci. Każde z nich przybliża inny fragment opowieści, ale wszystkie mówią o tym samym: o pragnieniu jedności, które przez pięćdziesiąt lat było rysowane linią, kolorem, symbolem.
Ten arkusik jest więc nie tyle jubileuszem, ile ikoną pamięci. Przypomina, że jedność nie jest dana raz na zawsze — trzeba ją stale powiększać, jak obraz pod lupą, aby nie umknęła w codziennym zgiełku.
Znaczki Europa CEPT to wyjątkowa seria filatelistyczna, która od 1956 roku łączy kraje europejskie we wspólnym projekcie kulturowym i symbolicznym. Wydawane corocznie przez państwa członkowskie CEPT (a później PostEurop), znaczki te celebrują wspólne wartości, dziedzictwo i aspiracje Europy — od pokoju i współpracy po sztukę, naukę i ochronę środowiska.
Każdy rocznik ma wspólny temat, a często także jednolity projekt graficzny lub motyw przewodni, co czyni tę serię nie tylko atrakcyjną kolekcjonersko, ale i głęboko znaczącą kulturowo. Znaczki Europa są jak telegramy nadziei i jedności, wysyłane z każdego zakątka kontynentu.
Znaczki Europa CEPT były wydawane do 1992 roku.
Od 1993 roku seria jest kontynuowana już pod nazwą EUROPA, ale pod auspicjami organizacji PostEurop, a nie CEPT.
Lata 1960–1992 – na znaczkach widniało logo CEPT.
Od 1993 – odpowiedzialność przejęło PostEurop, a nazwa serii to po prostu EUROPA
Komplet znaczków Europa CEPT z 1968 roku to wyjątkowa emisja filatelistyczna, która symbolicznie wyrażała ideę jedności i współpracy europejskiej. Wspólnym motywem wszystkich znaczków był klucz z logo CEPT na uchwycie, zaprojektowany przez szwajcarskiego grafika Hansa Schwarzenbacha. Ten klucz miał być metaforycznym „kluczem do drzwi zjednoczonej Europy”
Zestaw CEPT 1968 jest jak garść kluczy znalezionych na progu kontynentu. Każdy kraj trzyma swój — inny w kolorze, inny w wartości — a jednak wszystkie mają ten sam kształt, jakby wyrastały z jednego źródła.
To nie są klucze do zamków, lecz do pamięci. Otwierają drzwi, które Europa próbowała uchylić pośród niepewności: drzwi współpracy, drzwi rozmowy, drzwi nadziei, że różne języki mogą brzmieć jak jeden chór.
Wspólny motyw klucza przypomina, że jedność nie jest darem, lecz ćwiczeniem. Każdy znaczek jest małą lekcją: że wspólnota zaczyna się od gestu wyciągniętej dłoni, a nie od podobieństwa.
Patrząc na cały komplet, widzimy nie zbiór walorów, lecz mapę pragnienia. Mapę Europy, która w 1968 roku próbowała nauczyć się otwierać, a nie zamykać.
I może właśnie dlatego te klucze wciąż działają — nie w zamkach polityki, lecz w drzwiach serca, które pamięta, że jedność jest zawsze drogą, nigdy stanem.
Kwiaty symbolizują piękno, różnorodność i jedność Europy. Na przykład, emisja z 1964 roku przedstawiała stylizowany kwiat z 22 płatkami, które reprezentowały ówczesne państwa członkowskie CEPT (Konferencji Europejskiej Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych). Motyw kwiatów jest często używany w filatelistyce jako uniwersalny symbol harmonii i współpracy.
Znaczki tej emisji mają rozpoznawalny wśród filatelistów dizajn kwiata, będący projektem francuskiego grafika (Georges Bétemps).
Każdy płatek reprezentował państwa członkowskie CEPT, co podkreślało ideę wspólnoty i solidarności. Ten projekt stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w historii serii EUROPA i jest ceniony przez filatelistów za swoją prostotę i głęboką symbolikę.
Kwiat ma 22 płatki, symbolizujące 22 zrzeszonych w CEPT krajów, oraz litery (logo) CEPT w środku.
Odmienną szatę graficzną posiadały znaczki z Liechtensteinu oraz San Marino.
Skrót CEPT pochodzi od francuskiej nazwy Conférence européenne des administrations des postes et des télécommunications (Europejska Konferencja Administracji Poczty i Telekomunikacji). CEPT została utworzona w 1959 roku przez 19 państw członkowskich, jako organizacja zrzeszająca firmy mające monopol na działalność telekomunikacyjną i pocztową na terenie tych krajów.
Inny zestaw 19 kompletnych emisji EUROPA CEPT (kompletne serie bądź znaczki pojedyncze, również na kopertach FDC) z wszystkich 19 krajów partycypujących, wydanych synchronicznie w 1963 roku.
Znaczki tej emisji mają rozpoznawalny wśród filatelistów dizajn krzyża, będący projektem norweskiego grafika (Arne Holm).
Krzyż był zbudowany z przecinających się literek „U" (od angielskiego słowa „United" - „Zjednoczeni", czy „Zunifikowani"), z literami CEPT w środku.
Odmienną szatę graficzną posiadały znaczki z Liechtensteinu, Monako, Portugalii, San Marino oraz Hiszpanii.
Emisja EUROPA
Państwa, które podpisały Traktaty rzymskie 25 marca 1957 roku (Belgia, Francja, Republika Federalna Niemiec, Włochy, Luksemburg i Holandia) były też państwami, które zainicjowały regularne emisje znaczków z serii EUROPA.
Pierwsza emisja nastąpiła 15 września 1956 roku.
CEPT
Skrót CEPT pochodzi od francuskiej nazwy Conférence européenne des administrations des postes et des télécommunications (Europejska Konferencja Administracji Poczty i Telekomunikacji). CEPT została utworzona w 1959 roku przez 19 państw członkowskich, jako organizacja zrzeszająca firmy mające monopol na działalność telekomunikacyjną i pocztową na terenie tych krajów. Wraz z demonopolizacją rynku telekomunikacyjnego, firmy te założyły własne organizacje, a w CEPT zaczęły aktywnie działać urzędy regulujące rynek telekomunikacyjny i pocztowy w krajach członkowskich. Obecnie CEPT zrzesza 48 państw, w tym Polskę.
Seria znaczków „Europa” – Jedność w różnorodności.
Opis ogólny: Prezentowana seria znaczków należy do emisji „Europa”, realizowanej corocznie przez państwa członkowskie PostEurop. Celem emisji jest ukazanie wspólnych wartości, kultury i historii Europy poprzez różnorodne interpretacje wspólnego tematu. Znaczki pochodzą z 19 krajów: Belgii, Szwajcarii, Monako, Hiszpanii, Liechtensteinu, Islandii, Finlandii, Holandii, Luksemburga, Norwegii, Grecji, Francji, Włoch, Cypru, Irlandii, San Marino, Portugalii, Niemiec i Austrii.
Motyw przewodni: W serii można dostrzec subtelny motyw krzyża, który wyłania się z układu graficznego znaczków. Krzyż ten nie jest przedstawiony dosłownie, lecz powstaje poprzez kompozycję linii, kolorów i centralnych elementów. Symbol ten może być interpretowany jako:
- Znak jedności europejskiej – punkt przecięcia kultur, tradycji i wartości.
- Odniesienie do dziedzictwa chrześcijańskiego – wspólne korzenie religijne wielu narodów Europy.
- Symbol pokoju i współpracy – miejsce spotkania i dialogu między narodami.
Walory artystyczne: Każdy znaczek odzwierciedla indywidualny styl narodowy, łącząc elementy typowe dla danego kraju z ogólnym tematem serii. Wśród przedstawień znajdują się symbole narodowe, postacie historyczne, motywy architektoniczne oraz abstrakcyjne formy.
Nominały i technika druku: Nominały znaczków wahają się od 0,25 do 200 jednostek walutowych, zależnie od kraju emisji. Techniki druku obejmują offset, staloryt oraz druk kombinowany, co podkreśla różnorodność i kunszt wykonania.
Znaczenie kolekcjonerskie: Seria „Europa” cieszy się dużym uznaniem wśród filatelistów na całym świecie. Obecność motywu krzyża nadaje jej dodatkowy wymiar symboliczny, czyniąc ją nie tylko estetyczną, ale również refleksyjną. To doskonały przykład, jak filatelistyka może łączyć sztukę z przesłaniem kulturowym.
Europa, rozdarta przez wojny, zaczęła mówić językiem znaczków — cichych telegramów nadziei, które przekraczały granice. Seria Europa CEPT nie była tylko filatelistyczną inicjatywą, lecz duchowym alfabetem wspólnoty. Każdy rok przynosił nowy znak, a każdy znak był jak liturgia pamięci.
Rok 1960 to narodziny ruchu. Na znaczkach pojawiło się koło zębate — 19 szprych splecionych w jedność. Nie był to mechaniczny symbol, lecz obraz wspólnej drogi. Koło toczy się, łączy, niesie. W jego centrum nie ma jednej władzy, lecz wspólna oś — Europa jako wspólnota równych, gotowych do współdziałania. Koło nie zna granic, zna rytm. To znak, że Europa ruszyła — nie jako imperium, lecz jako pielgrzymka narodów ku pokojowi.
Rok 1963 przyniósł krzyż CEPT — cztery litery w czterech kwadrantach, wpisane w geometryczną ramę. To już nie ruch, lecz punkt spotkania. Krzyż nie dzieli, lecz przecina ścieżki, tworzy centrum. Europa zatrzymuje się, by spojrzeć sobie w oczy. To znak równowagi, wspólnego rdzenia, gdzie różnorodność nie jest zagrożeniem, lecz siłą.
Rok 1964 zakwitł kwiatem z 22 płatkami. Każdy płatek to jedno państwo, splecione w harmonii. Kwiat nie potrzebuje ram — rośnie, oddycha, promieniuje. To znak, że wspólnota nie tylko się porusza i spotyka, ale też rozkwita. Europa staje się ogrodem, w którym różnorodność jest pięknem, a CEPT — sercem w centrum kwiatu.
Koło, Krzyż i Kwiat — trzy znaki, trzy etapy, jedna opowieść. Europa jako droga, jako miejsce spotkania, jako przestrzeń wzrostu. Znaczki nie tylko dokumentują historię — one ją tworzą. Są jak modlitwa w kolorze, jak telegramy z wyobraźni, które mówią: jesteśmy razem, choć różni.
20 kwietnia 1959 r. Stany Zjednoczone; (Waszyngton) wydały znaczek o nominale 8 centów: Pokój na świecie poprzez światowy handel.
Znaczek "World Peace Through World Trade" został wydany w związku z XVII Kongresem Międzynarodowej Izby Handlowej, który odbył się w Waszyngtonie w dniach 19-25 kwietnia 1959 roku. Międzynarodowa Izba Handlowa jest największą organizacją biznesową na świecie i została założona w 1919 roku, aby służyć światowemu biznesowi poprzez promowanie handlu i inwestycji, otwartych rynków towarów i usług oraz swobodnego przepływu kapitału. Na znaczku widnieje wizerunek kuli ziemskiej i liścia laurowego.
Znaczek podkreśla cel, jakim jest pokój poprzez handel. Tematem przewodnim Kongresu była "odpowiedzialność" – za przedsiębiorstwa i rządy za stosowanie zdrowych, etycznych praktyk, a za narody za przełamywanie barier w handlu.
W 1939 roku, kiedy Europa znajdowała się na krawędzi kolejnej wojny światowej, grupa stowarzyszeń biznesowych i handlowych utworzyła pierwsze World Trade Center, którego celem było promowanie pokoju na świecie poprzez handel światowy. Choć był to tylko tymczasowy pawilon na Wystawie Światowej w Nowym Jorku w 1939 roku, idea neutralnego miejsca, w którym światowi liderzy biznesu mogliby spotykać się, aby wymieniać się pomysłami i produktami, zaowocowała stałym World Trade Center na dolnym Manhattanie.
Pamiętajmy, że to było w latach 30. i tak naprawdę nie było zbyt wielu międzynarodowych instytucji.
Jak można mówić o pokoju, jeśli wzrasta produkcja, sprzedaż i handel bronią?.
Znaczki upamiętniające „ONZ w kierunku rozbrojenia”, wydane w 1967 roku, z logo ONZ, z ciekawą rezolucją Zgromadzenia Ogólnego ONZ. „Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny", Izajasz w swoim proroctwie tak właśnie mówi (Iz 2,4). Na znaczkach sa fragmenty tego proroctwa, ale jakże jest to wymowne i może właśnie teraz jest taka potrzeba, by każdy wziął sobie do serca słowa Izajasza, gdyż na Sądzie Ostatecznym, każdy indywidualnie będzie rozliczany ze swego postępowania czy decyzji.
Mówiąc o pokoju nie da się nie mówić o przygotowaniach do obrony tego pokoju. A mamy taką możliwość bo jesteśmy członkiem Sojuszu Północnoatlantyckiego inaczej Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, zwyczajowo NATO.
Głównym celem Sojuszu jest zagwarantowanie – środkami politycznymi i militarnymi – wolności i bezpieczeństwa wszystkim państwom członkowskim.
Zgodnie z traktatem waszyngtońskim każde państwo członkowskie zobowiązuje się przyczyniać do rozwoju pokojowych i przyjaznych stosunków międzynarodowych oraz dbać o zachowanie bezpieczeństwa własnego, oraz innych członków sojuszu i wzmacniać swoje siły zbrojne.
Medal, który przypomina o jednym z największych wydarzeń dekady 1991 – 2000.
Rewers medalu przedstawia postać żołnierza Wojska Polskiego oraz kompozycję naszego godła i logo NATO. Napisy to daty ramowe dekady 1991 – 2000 oraz nazwa emisji – „Wstąpienie do NATO”.
Na awersie medalu znajduje się artystyczne połączenie kilku elementów: godła z przenikającymi się konturami polskich granic, współczesnych i tych z okresu międzywojennego oraz dziesięć 10-tek. Inskrypcja „10 Dekad Niepodległości”, będąca nazwą kolekcji, dopełnia i zamyka całą kompozycję.
Przyjęcie Polski do NATO miało – oprócz militarnego - także ogromne znaczenie psychologiczne. Przez lata Pakt Północnoatlantycki był przedstawiany jako potencjalny agresor i stanowił przeciwieństwo Układu Warszawskiego, zrzeszającego państwa będące satelitami ZSRR.
Powstanie NATO jest konsekwencją sytuacji na scenie międzynarodowej po zakończeniu II wojny światowej i podziału świata na dwa obozy polityczne. Dla USA i państw Zachodu było oczywiste, że pokój na świecie można utrzymać wyłącznie dysponując odpowiednimi siłami mogącymi zmusić ZSRR do głębokiej refleksji, zanim zacznie działania wojenne.
Należało stworzyć siły zbrojne będące w stanie powstrzymać ewentualne uderzenie, a przede wszystkim zapobiec nuklearnej zagładzie. Zgodnie ze starą rzymską maksymą: Si vis pacem, para bellum – jeśli chcesz pokoju, gotuj się do wojny.
Słowa Izajasza są częstym motywem na różnego rodzaju walorach. Poniżej moneta, która również ma przesłanie, że wojna nie służy niczemu dobremu. O przekuwaniu mieczy na lemiesze mówi jedna z monet. Co prawda komplet składa się z 3 monet z serii 70. lat zwycięstwa, ale myślę, że zestaw można w tym miejscu pokazać cały, zwłaszcza, że mają wspólny awers:
Powyżej, wzdłuż krawędzi monety, napis „БАНК РОССИИ”, poniżej rok bicia „2015”, po lewej gałązka oliwna, po prawej dąb, obie gałązki częściowo zachodzą na środkową wstawkę. W środku nominał „10” pod nim napis „РУБЛЕЙ”, wewnątrz cyfry „0” napisy „10” i widoczne są naprzemiennie przy przechylaniu monety. Nad rokiem monogram mennicy СПМД (Bank Centralny Federacji Rosyjskiej).
Zestaw składa się z monet:
10 rubli 2015 - Rzeźba Miecze na Lemiesze
10 rubli 2015 - Pomnik Wyzwoliciela w Berlinie
10 rubli 2015 - Order Wojny Ojczyżnianej
Nazwa: koniec II Wojny Światowej
Materiał: Bimetal (mosiężny pierścień i dysk ze stopu miedzi i niklu)
Stempel: zwykły
Średnica: 27 mm
Grubość: 2,1 mm
Masa: 8,4 g
Rok emisji: 2015
Nakład: 5.000.000 sztuk
Producent: Mennica Rosyjska
Emitent: Mennica Rosyjska
Rewersy poszczególnych monet:
10 rubli - Rzeźba Miecze na Lemiesze: W centrum dysku - wizerunek rzeźby E.S. Vuchetich „Przekuwajmy miecze na lemiesze”, po lewej - zarys kuli ziemskiej, wzdłuż krawędzi pierścienia - wieniec laurowy, u góry napis: „70 LAT”. Pomnik przedstawia rękę mężczyzny mocno trzymajacego młot, który jest gotowy ponownie w wielkim stylu spaść na skraj groźnej, ale już niepotrzebnej broni. A sam miecz nie wygląda jak on sam: jest wygięty po łuku i wyraźnie zamienia się w narzędzie pracy.
10 rubli - Pomnik Wyzwoliciela w Berlinie: „Wojownik-Wyzwoliciel” to nazwa pomnika radzieckiego żołnierza stojącego na fragmentach faszystowskiej swastyki z wysoko uniesioną głową. Jedną ręką trzyma uratowaną dziewczynę, która z ufnością przywarła do jego piersi, a w drugiej ręce - miecz. Pomnik wzniesiono w berlińskim parku Treptow na cześć zwycięstwa nad faszystowskimi najeźdźcami. Waży 70 ton, jego wysokość - 12 metrów.
Ale szkic pomnika był nieco inny. Początkowo rzeźbiarz planował umieścić karabin maszynowy w ręce wojownika, ale Stalin upierał się, że to ma być miecz. W rezultacie zostało to zrobione, jak chciał lider. Miecz, który trzyma w ręce wojownik -wyzwoliciel, kojarzy się z dwoma innymi zabytkami. Są to „ojczyzna” w Wołgogradzie i „tył frontu” w Magnitogorsku. Oznacza to, że wszystkie figury przedstawione na tych trzech pomnikach 10 rublowych mają ten sam miecz, a mają one przesłanie „biada temu, który zmusi naszego bohatera, aby go ponownie wydobył”.
Bo całe założenie to nie tylko pomnik, ale przede wszystkim cmentarz, na którym spoczywają prochy 7 tysięcy żołnierzy radzieckich, którzy polegli podczas szturmu na Berlin.
10 rubli - Order Wojny Ojczyżnianej: Odznaka orderu przedstawia pięcioramienną, emaliowaną na kolor czerwony gwiazdę, która nałożona jest na drugą gwiazdę wykonaną w formie złotych pęków promieni, tak, że ramiona dolnej gwiazdy znajdują się między ramionami górnej. Odznaka jest jednostronna. W centrum gwiazdy znajduje się okrągła złota tarcza pokryta czerwoną emalią, na której nałożony jest złoty sierp i młot. Tarcza okolona jest biało emaliowaną obwódką z napisem: ОТЕЧЕСТВЕННАЯ ВОЙНА ( „Wojna Ojczyźniana”) i małą gwiazdką. Spoza tarczy wystają skrzyżowane na tle złotych promieni, oksydowane na ciemny kolor karabin z bagnetem oraz szabla. Odznaka orderu II stopnia jest identyczna jak I stopnia, z tym że emaliowana, złocona gwiazda jest nałożona na srebrną promienistą gwiazdę. Średnica między końcami przeciwległych ramion dolnej i górnej gwiazdy wynosi 45 mm, średnica centralnej tarczy z napisem – 22 mm.
Radziecki order przyznawany weteranom II Wojny Światowej. Odznaczani nim byli również cudzoziemcy, w tym żołnierze Ludowego Wojska Polskiego i piloci francuskiego pułku Normandie-Niemen walczącego na froncie wschodnim. Orderem tym jednak odznaczono także niektórych dowódców alianckich walczących na froncie afrykańskim i zachodnim.Oprócz żołnierzy, Orderem Wojny Ojczyźnianej nagradzano także osoby pracujące na rzecz frontu na tyłach, m.in. konstruktorów broni. Odznaczono nim również niektóre jednostki wojskowe, zakłady przemysłowe oraz gazety.
Order posiadał dwa stopnie i był nadawany przez Prezydium Rady Najwyższej ZSRR. Był to pierwszy radziecki order dzielony na stopnie. Był to także aż do 1977 roku jedyny radziecki order, który po śmierci odznaczonego mogła zatrzymać rodzina, zamiast zwracać go państwu.
Nawiązując do powyższej monety „Przekuwajmy miecze na lemiesze”, na kartce z wizerunkiem mężczyzny z młotem i mieczem Organizacja Narodów Zjednoczonych wydała znaczki.
Sekretarz Generalny ONZ Javier Perez de Cuellar w 1986 roku tak mówił „Międzynarodowy Rok Pokoju jest okazją dla państw członkowskich do uhonorowania zasad Karty Narodów Zjednoczonych i poszukiwania sposobów osiągnięcia trwałego pokoju wśród wszystkich narodów”
Znaczki wydane przez ONZ w Genewie, Wiedniu i Nowym Jorku na okoliczność Międzynarodowego Roku Pokoju, który został ogłoszony przez ONZ na rok 1986, przedstawiają motyw pokoju.
Hasło „Przekuwajmy miecze na lemiesze” - zaczerpnięte z Księgi Izajasza - stało się uniwersalnym symbolem nadziei, transformacji i pokojowego postępu. Kontynuacja tej transformacji - od działania indywidualnego (człowiek z młotem) do wspólnotowego (światowe porozumienie na rzecz pokoju – medale).
Medale Pokoju Organizacji Narodów Zjednoczonych to medale pamiątkowe produkowane przez Organizację Narodów Zjednoczonych w celu promowania pokoju.
Trzy dekady nadziei: Pokój jako uniwersalna wartość ludzkości.
Organizacja Narodów Zjednoczonych od początku swego istnienia promowała pokój i porozumienie między narodami. W duchu tej misji, od lat 70. rozpoczęto emisję artystycznych medali pokojowych, z których każda edycja odzwierciedlała ówczesne wyzwania globalne i aspiracje wspólnoty międzynarodowej.
1974: Pokój jako światło nadziei
Pierwszy medal z serii ukazał się w 1974 roku - czasie zimnowojennych napięć, kryzysów energetycznych i wzrastającego globalnego niepokoju. Awers przedstawia wzlatującego gołębia w świetlistych promieniach, otoczonego słowem „PEACE” w pięciu językach: angielskim, francuskim, rosyjskim, hiszpańskim i chińskim. Symbolizuje on delikatną, lecz nieustającą nadzieję ludzkości na świat bez przemocy, podkreślając nadzieję i światowy zasięg przesłania.
Rewers podkreśla ten przekaz, ukazując herb ONZ w rozbłyskach promieni - jako centrum globalnej stabilizacji.
Ten projekt idealnie koresponduje z awersem z gołębiem, tworząc zamkniętą opowieść o światowym dążeniu do pokoju, zarówno symbolicznie, jak i językowo.
1979: Pokój jako wspólne działanie
Kolejna edycja pojawiła się w 1979 roku, w czasach intensywnych rozmów rozbrojeniowych i napięć na linii Wschód–Zachód. Awers medalu ukazuje trzy dłonie z różnych kierunków, chwytające gałązki oliwne - wyraźne odniesienie do potrzeby międzynarodowej współpracy - każda pochodząca z innego kierunku - trzymające gałązki oliwne, co symbolizuje różnorodne narody jednoczące się w imię pokoju. Wokół rozmieszczono napisy „PEACE” w wielu językach.
Rewers przedstawia godło ONZ oraz symboliczny gest sięgnięcia po gałązkę oliwną - jako zobowiązanie do aktywnego budowania pokoju, a nie jedynie biernego jego oczekiwania. Symboliczna dłoń sięgająca po gałązkę oliwną - gest nadziei, pojednania i aktywnego zaangażowania w proces pokojowy.
Wydany w burzliwych czasach przełomu dekad, medal ten był częścią globalnej inicjatywy na rzecz rozbrojenia i współpracy między narodami, przypominając, że pokój nie zna granic.
To zdanie — „Przekują miecze na lemiesze” stanowi jedno z najbardziej poruszających biblijnych obrazów pokoju. W kontekście zagrożenia bronią nuklearną, nabiera ono jeszcze głębszego znaczenia: jest nie tylko proroctwem, ale także duchowym wezwaniem do przemiany cywilizacji.
Znaczki z Republiki Rwandy to poruszający wizualny apel przeciwko broni nuklearnej. Zostały wydane w roku 1966.
Rok 1966 to czas intensywnych globalnych debat nad rozbrojeniem nuklearnym. Rwanda, jako młode państwo po uzyskaniu niepodległości w 1962 roku, wyraziła swój głos w tej sprawie poprzez emisję znaczków o silnym przekazie humanitarnym. Włączenie takiego motywu do emisji pocztowej pokazuje, że nawet kraje spoza głównych osi geopolitycznych uczestniczyły w moralnym sprzeciwie wobec zagrożenia nuklearnego.
Motyw główny:
• Kobieta trzymająca dziecko — symbol niewinności, macierzyństwa i cywilnego cierpienia
• Tło: czerwone płomienie i ruiny — obraz zniszczenia, przypominający skutki bombardowań
• Nad nimi: sylwetki trzech samolotów i trzy spadające bomby — bezpośrednie odniesienie do zagrożenia nuklearnego
• Biały znak pokoju — kontrastujący z przemocą, jako wezwanie do ratunku i nadziei.
Broń nuklearna niesie ze sobą zagrożenia o skali globalnej — zarówno natychmiastowe, jak i długofalowe, obejmujące zdrowie, środowisko, geopolitykę i przyszłość cywilizacji.
Natychmiastowe skutki wybuchu:
• Fala uderzeniowa niszczy budynki i infrastrukturę w promieniu wielu kilometrów
• Promieniowanie jonizujące powoduje śmierć, oparzenia i chorobę popromienną
• Wysoka temperatura wywołuje pożary i topienie materiałów.
Długoterminowe konsekwencje:
• Skażenie radioaktywne gleby, wody i powietrza — utrzymujące się przez dekady
• Zwiększone ryzyko nowotworów, wad genetycznych i chorób układu krążenia
• Efekt nuklearnej zimy — pyły w atmosferze mogą obniżyć temperaturę globalną, prowadząc do klęski głodu.
Obecnie dziewięć państw posiada broń nuklearną, a większość z nich modernizuje swoje arsenały. Traktaty takie jak START czy NPT są coraz mniej skuteczne w ograniczaniu ryzyka. Broń nuklearna może zostać użyta nie tylko w wojnie, ale także jako narzędzie szantażu.
Broń nuklearna nie rozróżnia między żołnierzem a cywilem — jej użycie jest sprzeczne z zasadami humanitaryzmu. Wybuch w dużym mieście mógłby zabić setki tysięcy ludzi w ciągu minut. Wojna nuklearna mogłaby zakończyć cywilizację, jaką znamy.
W zestawieniu z obrazem znaczków z Rwandy — kobieta z dzieckiem wśród ruin, bomby spadające z nieba, znak pokoju - ten werset staje się duchowym kontrapunktem. To jakby telegram proroka Izajasza do świata po katastrofie, przypomnienie, że nawet wśród płomieni istnieje możliwość przemiany, staje się nadawcą „telegramu pokoju” — głosu sprzed wieków, który odpowiada na współczesne zagrożenie nuklearne.
1981: Pokój jako wspólnota ludzkości.
Medal z tej serii, datowany na 1981 rok, został wydany u schyłku dekady kryzysów, w której dojrzewały idee solidarności i globalnej odpowiedzialności. Awers przedstawia stylizowane postaci ludzkie z gałązkami oliwnymi, otoczone napisem „Pokój” w pięciu językach. Postacie symbolizują różne kultury i narody współtworzące świat bez konfliktów.
Rewers medalu, z klasycznym herbem ONZ oraz trójką ludzi trzymających się za ręce, to czytelny obraz idei braterstwa ponad podziałami.
Medal został wybity w okresie zimnej wojny, w ramach kampanii promującej idee pokoju, solidarności i zrozumienia ponad podziałami. Do dziś pozostaje ważnym świadectwem aspiracji społeczności międzynarodowej do budowania trwałego pokoju, przypominając o wspólnej odpowiedzialności narodów za świat bez konfliktów.
Medale te nie tylko stanowią cenne przedmioty kolekcjonerskie, lecz także materialne świadectwo ewolucji myślenia o pokoju: od nadziei jednostek, przez wspólne działanie społeczności, po globalną solidarność. Ich przesłanie, choć zakorzenione w przeszłości, pozostaje dziś wciąż aktualne.
Ale to się chyba nie udało.
Porównanie współczesnych „wojen w dobrej sprawie” z biblijnym podejściem do wojny i sprawiedliwości pokazuje, jak bardzo zmieniły się nasze sposoby myślenia — ale też jak wiele wciąż czerpiemy z dawnych idei. Niektóre państwa i organizacje próbują uzasadniać interwencje zbrojne jako działania na rzecz pokoju, sprawiedliwości czy ochrony praw człowieka. Dziś próbuje się „naprawiać świat” przez konflikty zbrojne.
Biblia przedstawia wojny nie jako sposób na „naprawianie świata” w ludzkim rozumieniu, lecz jako działania podejmowane przez Pana Boga w określonych momentach historii, by chronić swój lud lub ukarać zło. W Starym Testamencie Pan Bóg czasami sam występował jako wojownik (np. przeciw Egipcjanom), a innym razem upoważniał Izraelitów do walki z narodami, które dopuszczały się skrajnej niegodziwości, jak Kananejczycy.
Jednak te wojny miały trzy kluczowe cechy:
To Pan Bóg decydował, kto i kiedy ma walczyć – ludzie nie mogli działać na własną rękę.
Wojna była ostatecznością, często poprzedzoną ofertą pokoju.
Pan Bóg nie cieszył się ze śmierci ludzi, nawet niegodziwych – Jego celem było przywrócenie sprawiedliwości, nie zemsta.
W Nowym Testamencie podejście się zmienia – Pan Jezus naucza o miłości do nieprzyjaciół i przebaczeniu. Zamiast wojny, głównym narzędziem przemiany świata staje się Ewangelia i osobista przemiana serca.
Jan Paweł II podkreślał, że Pan Jezus przyniósł pokój, który zaczyna się od przemiany serca i relacji międzyludzkich. Cytował proroków, którzy zapowiadali czas, gdy „miecze przekują na lemiesze” – czyli narzędzia wojny zamienią się w narzędzia życia.
1. Biblijna sprawiedliwość a współczesne interwencje
W Biblii sprawiedliwość to nie tylko przestrzeganie prawa, ale oddawanie każdemu tego, co mu się należy – zarówno Panu Bogu, jak i ludziom. Prorocy nawoływali do ochrony uciśnionych, sierot i wdów, a Pan Jezus podkreślał, że prawdziwa sprawiedliwość zaczyna się w sercu (Mt 5,20).
Współczesne interwencje zbrojne często odwołują się do tych samych wartości – ochrony słabych, przywracania porządku, walki z niesprawiedliwością. Ale Biblia ostrzega też przed pozorną sprawiedliwością, która nie idzie w parze z pokorą i miłością.
2. Wojna sprawiedliwa – idea i krytyka
Kościół katolicki przez wieki rozwijał koncepcję tzw. wojny sprawiedliwej – czyli takiej, która spełnia określone warunki moralne: obrona przed agresją, ostatnia możliwość, proporcjonalność środków. Jednak Jan Paweł II i Sobór Watykański II coraz mocniej podkreślali, że pokój nie może być budowany na przemocy, a chrześcijanin powinien być „twórcą pokoju”, nie wojownikiem.
3. Społeczne reakcje
Współczesne społeczeństwa coraz częściej kwestionują moralność interwencji zbrojnych. Protesty przeciw wojnie w Iraku, Iranie, Ukrainie, krytyka działań w Libii czy Afganistanie pokazują, że ludzie nie dają się łatwo przekonać do „wojny w imię dobra”. Zamiast tego rośnie poparcie dla działań pokojowych, dyplomacji i pomocy humanitarnej.
To wszystko prowadzi do ważnego pytania: czy można dziś „naprawiać świat” bez przemocy? Biblia sugeruje, że tak – ale wymaga to odwagi, cierpliwości i głębokiej przemiany serca.
I to właśnie przekazuje poniższy medal – nie jako trofeum, ale jako znak – może stać się cichym przypomnieniem, że Ewangelia nie przegrała. Wciąż inspiruje, wciąż porusza, wciąż stawia pytania.
Medal 2000 Lat Chrześcijaństwa - Projekt Robert Kotowicz, Brąz srebrzony.
Polska, 1999 roku, jako część duchowego przygotowania do wielkiego jubileuszu 2000 roku.
Medal lekko wypukły, w formie misy.
Wymiary: średnica 6 cm.
Nakład - 200 egz. (Mennica Państwowa S.A.),
Awers: Przedstawienie sceny Narodzenia Pana Jezusa. W centrum widoczna Święta Rodzina – Maryja, Józef i Dzieciątko Jezus w żłóbku. Towarzyszą im zwierzęta – wół i baranek, symbolizujące pokorę i ofiarę. Nad stajenką unosi się Gwiazda Betlejemska, symbol boskiego prowadzenia. Całość otoczona jest delikatnym wieńcem i napisem upamiętniającym jubileusz.
Rewers: Symboliczna kompozycja dwóch ryb zwróconych w przeciwnych kierunkach, wpisanych w koła. Motyw ichtys – dawny znak rozpoznawczy pierwszych chrześcijan – odwołuje się do greckiego akronimu „ΙΧΘΥΣ” (Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel).
Obrzeże medalu zdobi finezyjne perełkowanie.
Medal, choć wykonany z metalu, niesie przekaz dużo trwalszy niż brąz – przypomina o pierwotnym przesłaniu Pana Jezusa: miłości, przebaczeniu i nadziei. Dwa tysiące lat później nadal patrzymy na świat, w którym toczą się wojny, rodzi się nienawiść, ludzie dzielą się ze względu na narodowość, religię czy poglądy. I właśnie dlatego ten medal – i przesłanie, które przedstawia – nie traci na aktualności. Wręcz przeciwnie.
Można by powiedzieć, że to rodzaj cichego oskarżenia: skoro znamy to przesłanie tak długo, dlaczego wciąż nie potrafimy żyć według niego? A może raczej to zaproszenie – do przemiany, do zaczynania od siebie. Bo choć świat nie zmienia się z dnia na dzień, to każde serce zdolne do przebaczenia jest już maleńkim zwycięstwem miłości nad nienawiścią.
Taki medal – nie jako trofeum, ale jako znak – może stać się cichym przypomnieniem, że Ewangelia nie przegrała. Wciąż inspiruje, wciąż porusza, wciąż stawia pytania.
Ale kilka lat wcześniej bo w roku 1980.11.21. zapadła Deklaracja ONZ o wychowaniu społeczeństw w duchu pokoju
Na znaczku przedstawiono symbolicznie dziewczynkę z gołąbkiem oraz emblemat ONZ.
Deklaracja o wychowaniu społeczeństw w duchu pokoju, zgłoszona przez Polskę 1978 i uchwalona na XXXIII Sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ 15 XII 1978; wzywa wszystkie państwa, aby kierowały się koniecznością ustanowienia, utrzymania i umacniania trwałego pokoju, wychowania społeczeństw, a zwłaszcza młodych pokoleń, w duchu pokoju, przeciwdziałania i eliminowania nienawiści rasowej, dyskryminacji narodowej lub innej niesprawiedliwości.
Deklaracja sformułowała prawo: ,,Każdy naród i każda istota ludzka niezależnie od rasy, przekonania, języka i płci ma niezbywalne prawo do życia w pokoju. Poszanowanie tego prawa leży we wspólnym interesie całej ludzkości i jest koniecznym warunkiem rozwoju we wszystkich dziedzinach".
Deklaracja zakłada, że wychowaniem dla pokoju objęte powinny być całe społeczeństwa – młodzież, dorośli, rządzący etc. Jest ona uniwersalna, czyli dopasowana do każdego narodu i państwa, niezależnie od tego, jaki panuje w nim ustrój i jakie ideologie są reprezentacyjne. Dla deklaracji pokój jest wartością o charakterze ponadnarodowym, ponadustrojowym i ponadświatopoglądowym
Znaczki pocztowe Finlandii od dziesięcioleci są czymś więcej niż tylko nośnikiem opłaty pocztowej. Stały się symbolicznymi telegramami pamięci, które łączą historię z teraźniejszością. W ich obrazach kryje się przesłanie wolności, duchowej siły i troski o naturę — wartości, które dziś nabierają szczególnej aktualności.
• Fiński lew heraldyczny — od wieków znak narodowej tożsamości i niezłomności. W dzisiejszych czasach może być odczytywany jako wezwanie do obrony wolności, godności i prawa do samostanowienia.
• Łabędzie w locie — narodowe ptaki Finlandii, ukazane na znaczkach jako hymn wspólnoty i piękna natury. Dziś przypominają o potrzebie ochrony środowiska i o tym, że wolność jest najpełniejsza, gdy przeżywana razem.
Fiński lew heraldyczny – seria znaczków narodowych. Choć na pierwszy rzut oka heraldyczny lew z mieczem wydaje się symbolem walki i obrony, w serii fińskich znaczków jego obecność nabiera głębszego, bardziej uniwersalnego znaczenia. To nie jest figura agresji, lecz strażnik pokoju, który przypomina światu, że wolność i cisza wymagają czuwania.
Heraldyczny lew z mieczem, stojący na zakrzywionej szabli — to oficjalny herb Finlandii, używany od XVI wieku. Lew ma ramię w zbroi zamiast przedniej łapy, co nadaje mu wyjątkowy, wojowniczy charakter.
Lew jako znak siły, odwagi i niezależności. Miecz i szabla – obrona i pokonanie przeszłych zagrożeń.
Znaczki z heraldycznym lwem Finlandii są jak ciche strażnice pamięci. Na pierwszy rzut oka lew z mieczem wydaje się symbolem walki, obrony, siły. A jednak w filatelistycznym rytmie jego postawa nabiera innego znaczenia. To nie jest lew, który atakuje — to lew, który czuwa.
Miecz w jego łapie nie jest narzędziem przemocy, lecz znakiem gotowości, jak miecz anioła stojącego u bram ogrodu. Szabla pod stopą nie jest trofeum, lecz pokonana przeszłość, świadectwo, że ciemność została zatrzymana. W zieleni, czerwieni czy błękicie tła lew nie ryczy, lecz trwa — jak strażnik ciszy, jak figura wolności, która nie potrzebuje krzyku, by być obecna.
Każdy znaczek z heraldycznym lwem Finlandii można odczytać jak telegram czuwania, wysłany w świat nie po to, by grozić, lecz by przypominać.
W prostym rysunku heraldycznego lwa kryje się przesłanie większe niż granice jednego kraju. „Jesteśmy obecni, trwamy, strzeżemy ciszy i pokoju na świecie” — tak można odczytać każdy znaczek, który krążył w listach z Finlandii.
Lew nie jest tu wojownikiem, lecz strażnikiem. Miecz w jego łapie nie rani, lecz przypomina o gotowości, aby bronić pokoju. Szabla pod stopą nie jest trofeum, lecz świadectwem, że przemoc została zatrzymana. W jego postawie jest cisza, która nie jest pustką, lecz czuwaniem.
Lew jako strażnik pokoju
• Miecz w łapie nie jest narzędziem przemocy, lecz znakiem gotowości, aby bronić pokoju i sprawiedliwości.
• Szabla pod stopą symbolizuje pokonaną przeszłość — dawne zagrożenia, które zostały zatrzymane.
• Postawa lwa jest spokojna, nieruchoma — to nie wojownik w ataku, lecz strażnik, który trwa w ciszy.
Seria fińskich lwów nie jest tylko narodowym herbem przeniesionym na znaczek. To ikonografia pokoju w miniaturze: miecz, który nie rani, lecz chroni; cisza, która nie jest pustką, lecz obecnością; wolność, która nie triumfuje, lecz trwa.
 |
 |
Oszczędzanie energii elektrycznej służy podwójnemu celowi: pomaga powstrzymać globalne ocieplenie i na dłuższą metę pomaga zaoszczędzić dużo pieniędzy. Walkę z globalnym ociepleniem każdy powinien zacząć od siebie samego. W związku z tym, że ocieplenie klimatu jest to proces powolny i długotrwały, ludzie odczuwając drastyczne skutki tego ocieplenia nie utożsamiają ich z własną działalnością. Powinniśmy podjąć działania zmniejszające wielkość emisji z jednoczesną oszczędnością własnego budżetu domowego. Bardzo dużo jest porad, które spowodują zmniejszenie ocieplenia i myślę, że jeżeli chociaż po części zastosujemy się do nich, to możemy doprowadzić do równowagi przyrody.
Coraz ważniejsze staje się ekonomiczne i racjonalne wykorzystanie energii. Ponieważ światowe zasoby energii są ograniczone, dalszy rozwój gospodarczy na świecie zależy również od tego, czy w przyszłości energia będzie dostępna w wystarczających ilościach i po rozsądnych cenach. Specjalny znaczek pocztowy „oszczędzaj energię” ma zachęcać do oszczędnego wykorzystania wszystkich rodzajów energii.
Znaczek Deutsche Bundespost 1979 r., żarówka - do połowy oświetlona, a druga strona ciemna.
W 1981 roku Izrael wydał dwa znaczki z tematu – Oszczędzanie energii, gdzie na pierwszym znaczku pokazano żarówkę, która jest symbolem oszczędzania energii. I tu możemy podejść do tego tematu dosłownie. Energooszczędność to także zaleta dla kieszeni każdego konsumenta. Na opakowaniach żarówek są litery alfabetu i różne kolory. Etykieta energetyczna żarówek posiada następujące oznaczenia: A++, A+, A, B, C, D, E. Od zielonego przez żółty i pomarańczowy aż po czerwony. Im bardziej zielono i bliżej początku alfabetu tym energooszczędność jest większa. Nowe oznaczenia A++ i A+ dotyczą lamp LED najnowszej generacji o najwyższym stopniu energooszczędności.
Drugi znaczek przedstawia rękę, która wyciska energię słoneczną ze słońca. Koncepcja jest raczej trudna do zrozumienia. Ale ten znaczek pokazuje mi aktywne podejście do problemu energetycznego – potrzebujemy dużej ręki, aby ścisnąć słońce, aby wykorzystać jego zalety do ostatniej kropli. Niestety wielu jest przeciwników tego tematu, wolą zanieczyszczone powietrze.
Koperta FDC z serii „Zapobieganie wypadkom“ (= Unfallverhütung“) Na kopercie są napisy „W każdej chwili bezpieczeństwo” (Jederzeit Sicherheit) oraz: „nie używaj nigdy uszkodzonego urządzenia elektrycznego”.
4 okolicznościowe znaczki pocztowe (kompletna seria), wydane w Kenii w 1985 roku.
Znaczki promują oszczędność energii elektrycznej, poprzez używanie drewna, koksu, energii słonecznej, biogazu bądź siły mięśni zwierząt. I myślę, że trzeba zrobić dużo więcej by uratować naszą planetę. A jest coraz gorzej.
8 sierpnia 1959 roku wprowadzono do obiegu pocztowe znaczki opłaty wartości 60 gr i 2,50 zł wydane z okazji 48 Konferencji Międzyparlamentarnej. Rysunek obydwu znaczków przedstawią fragment gmachu Sejmu PRL w Warszawie. W lewym górnym rogu znaczków znajduje się oznaczenie wartości „60 GR" lub „2,50 zł". W górnej części poziomej i pionowej znaczków umieszczono napis „48 Konferencja Międzyparlamentarna Warszawa 1959". Na dole znaczków znajduje się napis „Poczta Polska".
Unia Międzyparlamentarna, założona w 1889 roku, jest najstarszą i największą światową organizacją parlamentów narodowych. W ciągu ponad stu lat stała się ona forum regularnych spotkań parlamentarzystów z całego świata, reprezentujących rozliczne systemy polityczne i szerokie spektrum partii rządzących i opozycyjnych.
Poprzez rezolucje i raporty organizacja wyraża poglądy światowej społeczności parlamentarnej na sprawy wagi międzynarodowej oraz rekomenduje odpowiednie działania parlamentom narodowym.
Unia Międzyparlamentarna promuje zasady demokracji dysponując unikalnym źródłem informacji dotyczących funkcjonowania i struktur parlamentów. W oparciu o gromadzone dane źródłowe i literaturę prowadzi badania porównawcze i analityczne nad wyborami parlamentarnymi oraz metodami działania instytucji parlamentarnych.
Ponadto Unia Międzyparlamentarna zapewnia i koordynuje pomoc techniczną dla parlamentów.
- zapobiegania przewrotom wojskowym i innym, skierowanym przeciwko wolnej woli ludzi wyrażonej w bezpośrednich wyborach;
- finansowania rozwoju i nowego wzorca rozwoju gospodarczego i społecznego, mającego na celu likwidację biedy;
- likwidacja napięcia i przemocy na Bliskim Wchodzie, ochrona ludności cywilnej;
- edukacja i kultura jako podstawowe czynniki w promowaniu udziału mężczyzn i kobiet w życiu politycznym oraz podstawy rozwoju ludzi (edukacja jest podstawą upowszechniania trwałego rozwoju, zasad ochrony środowiska, zapewnienia pokoju i demokracji, zwalczania biedy, spowolnienia przyrostu naturalnego w skali globalnej, tworzenia rów-nouprawnienia płci. Kultura jest fundamentalnym elementem procesu rozwoju, zaznacza również, że edukacja powinna być jednym z priorytetów w budżetach narodowych państw);
- pilne działania mające na celu zwalczanie chorób zakaźnych, poważnie zagrażających zdrowiu publicznemu oraz rozwojowi gospodarczemu, społecznemu i politycznemu, a nawet istnieniu wielu narodów;
- potępienie ataków terrorystycznych;
- troska o dzieci, wiodącą siłę przyszłego społeczeństwa;
- nie rozprzestrzenianie broni atomowej, biologicznej i chemicznej masowego rażenia, w tym przenoszonej przez rakiety, oraz zapobieganie ich użyciu przez terrorystów;
- międzynarodowa współpraca na rzecz zapobiegania i działania w przypadkach ponadgranicznych katastrof naturalnych oraz ich wpływ na dany region;
- rola parlamentów w udzielaniu pomocy organizacjom międzynarodowym w zapewnianiu pokoju i bezpieczeństwa oraz budowaniu międzynarodowej koalicji na rzecz pokoju;
 |
 |
Postanowieniem Rady ONZ 2001 rok ogłoszono «Rokiem dialogu między cywilizacjami». W związku z tym Międzynarodowy sojusz pocztowy zaleciał wszystkim administracją pocztowym – członkom sojuszu - wyemitować znaczek, poświęcony dialogowi między cywilizacjami. Zapadła decyzja wykorzystać jeden rysunek dla znaczków wszystkich państw.
Inspiracja tej inicjatywy wyszła ze świata islamu. Ówczesny prezydent Iranu, Muhammad Chatami 21 września 1998 roku na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ powiedział między innymi: „Pragnę w imieniu Islamskiej Republiki Iranu zaproponować jako pierwszy ruch [umożliwiający i wspierający Dialog między Cywilizacjami], żeby ONZ ogłosiło rok 2001 jako „Międzynarodowy Rok Dialogu między Cywilizacjami”, mając nadzieję, że tego typu dialog przyczyni się do urzeczywistnienia sprawiedliwości i wolności na całym świecie.”
Dokument wskazał na nowy model międzynarodowych stosunków, tworzonych na podstawie światowego etosu. 9 listopada Zgromadzenie Ogólne ogłosiło rezolucję, w której opisano cele, zasady i cechy partnera dialogu. Dokument stwierdził, że współistnienie ludów i narodów oraz prawdziwa wspólnota ludzka będą możliwe jedynie wtedy, gdy wszyscy poczują się odpowiedzialni za wspólne dobro.
W rezolucji nie chodziło o promowanie jednej kultury i ekstra religii, lecz o wskazanie możliwości pokojowej koegzystencji różnorodnych stylów życia i tradycji religijnych. Możliwości te da się urzeczywistnić pod warunkiem, że respektowane są podstawowe prawa człowieka i jego wolność.
Znaczki z serii Dialog między cywilizacjami były emitowane przez wiele krajów w ramach wspólnej inicjatywy UNESCO, ale nie wszystkie miały identyczny projekt Urški Golob słoweńskiej projektantki graficznej, która zdobyła międzynarodowe uznanie dzięki zwycięstwu w konkursie na projekt znaczka z okazji Roku Dialogu między Cywilizacjami w 2001 roku. Jej projekt – przedstawiający stylizowane profile twarzy w lustrzanym układzie – został wybrany jako wspólny motyw dla jednej z największych emisji filatelistycznych w historii.
Jej praca stała się symbolem globalnego dialogu i współpracy, a także przykładem tego, jak sztuka może przekraczać granice kulturowe. Warto dodać, że choć wiele krajów użyło wspólnego motywu, niektóre z nich dostosowały go graficznie lub symbolicznie do własnych potrzeb – zmieniając kolory, układ czy dodając lokalne elementy.
Znaczki różniły się:
- kolorem tła – niektóre kraje wybrały odcienie niebieskiego, inne beżowe lub szare
- układem graficznym – czasem profil był centralny, czasem przesunięty
- napisami – każdy kraj dodawał własne oznaczenia, np. „POLSKA”, „ROMÂNIA”, „KOREA” itd.
- nominałem – zależnie od lokalnej waluty i wartości
Kilka krajów zdecydowało się na alternatywne wzory, zamiast używać wspólnego projektu Urski Golob.
Polska – choć współautorką projektu była Urska Golob, Polska dodała do niego elementy własne: dzieci reprezentujące cztery główne rasy świata oraz symbole komunikacji (książka, komputer, list). Projekt współtworzył także Maciej Buszewicz.
Iran – jako inicjator Roku Dialogu między Cywilizacjami, Iran wydał znaczek z własnym, narodowym motywem, który różnił się od wspólnego projektu. Ich wersja często zawierała elementy kaligrafii i tradycyjnych wzorów.
Indie – również zaprezentowały własny projekt, bardziej skupiony na lokalnych symbolach kulturowych i filozofii dialogu.
Chiny – ich emisja zawierała elementy typowe dla chińskiej estetyki, z naciskiem na harmonię i tradycję.
Nowa Kaledonia wydała swój znaczek z tej serii z zupełnie innym wzorem niż większość pozostałych krajów. Podczas gdy wiele emisji miało wspólny motyw – stylizowane profile twarzy lub glob z symbolami cywilizacji – Nowa Kaledonia postawiła na bardziej artystyczną interpretację: kolaż twarzy i symboli kulturowych, podkreślający komunikację między cywilizacjami, zachowując temat dialogu między cywilizacjami, ale nie korzystając z grafiki Urski Golob. To wyróżnia ją na tle innych emisji z tej serii.
Znaczek z Białorusi również wpisuje się w ten wizualny język, ale jego projekt różni się od większości emisji z tej serii. Choć zachowuje główne elementy — glob, sylwetki, emblemat ONZ — jego kolorystyka, układ graficzny i typografia są bardziej indywidualne. To może sugerować, że Białoruś zdecydowała się na lokalną adaptację projektu, być może z udziałem własnego grafika, choć nadal w duchu wspólnej kampanii.
Białoruski znaczek ma centralnie umieszczony glob, ale sylwetki ludzkie są bardziej dynamiczne, niemal wirujące wokół niego.
W wersji Golob sylwetki są bardziej statyczne, równomiernie rozmieszczone, z naciskiem na symetrię i harmonię.
Artystyczna niezależność — zachowanie ducha serii, ale z własnym językiem wizualnym.
Polityczny gest — podkreślenie roli ONZ i dialogu, ale z naciskiem na narodową estetykę.
Znaczek katarski z motywem kolorowej gałązki to wizualna metafora jedności w różnorodności. W odróżnieniu od innych emisji z serii „Dialogue among civilizations”, które przedstawiają ludzi i symbole kulturowe, ten projekt sięga po język natury — sugerując, że cywilizacje, choć różne, wyrastają z jednego korzenia: potrzeby porozumienia, współistnienia i wzajemnego szacunku. Ten katarski znaczek z kolorową gałązką idzie w zupełnie innym kierunku — bardziej abstrakcyjnym i symbolicznym.
Katarski projekt może pochodzić od lokalnego artysty lub zespołu, który postawił na uniwersalny język natury zamiast antropocentrycznych przedstawień. To może być celowy gest — pokazujący, że dialog nie musi być wyrażany tylko przez ludzi, ale także przez symbole życia i harmonii.
Nadruk na polskiej kopercie FDC z 2001 roku z hasłem „Jesteśmy liśćmi jednego drzewa” można z powodzeniem przyrównać do katarskiego znaczka z kolorową gałązką z serii Dialogue among civilizations. Choć różnią się stylistycznie, ich przekaz jest zaskakująco spójny — oba używają motywu organicznego (liści, gałęzi, drzewa) jako metafory jedności w różnorodności.
Polska koperta: „Jesteśmy liśćmi jednego drzewa” — wyraźna metafora wspólnego korzenia ludzkości, mimo różnic kulturowych.
Katar: kolorowa gałązka z liśćmi w różnych barwach — wizualna reprezentacja tej samej idei, bez słów.
Oba projekty odchodzą od antropocentrycznych przedstawień (postaci, flag, symboli religijnych) i sięgają po uniwersalny język natury, który przemawia do wszystkich kultur.
Polska koperta ma bardziej ilustracyjny, narracyjny charakter.
Katarski znaczek jest uproszczony, niemal abstrakcyjny — co może sugerować bardziej uniwersalny, symboliczny przekaz.
Polska emisja związana ze Światowym Dniem Poczty — podkreśla rolę komunikacji.
Katar skupia się na idei dialogu jako wartości samej w sobie.
Choć oba znaczki powstały w ramach tej samej inicjatywy, różnią się estetyką, tonem i sposobem wyrażenia idei dialogu.
Seria „Dialog” Zimbabwe 2001 to dwugłos artystyczny – jeden zewnętrzny, drugi wewnętrzny. Znaczek międzynarodowy ukazuje globalną wspólnotę i współdziałanie, podczas gdy krajowy projekt eksploruje indywidualne twarze dialogu – różnorodność emocji, kultur i punktów widzenia. Oba znaczki, choć różne stylistycznie, tworzą komplementarną opowieść o potrzebie porozumienia – zarówno między narodami, jak i między ludźmi.
Podstawowy znaczek „Dialogu” przedstawia sześć stylizowanych postaci różnych kultur, trzymających się za ręce wokół niebieskiego kręgu – symbolu Ziemi i wspólnoty.
A drugi znaczek przedstawia abstrakcyjną kompozycję trzech twarzy – splecionych, wielobarwnych, ekspresyjnych, którego przekaz to: dialog jako spotkanie tożsamości, emocji i perspektyw.
Kolejne państwa, które dołączyły do Dialogu: Albania i Wybrzeże Kości Słoniowej.
Dialog Egipt
Na znaczku widoczne są trzy sylwetki ludzkie po prawej stronie, każda w innym stylu — jedna może przypominać postać w szacie, druga ma bardziej geometryczny kontur, trzecia wygląda jakby była stylizowana na figurę z innej kultury. Ich forma jest symboliczna, nie realistyczna — mogą reprezentować cywilizacje, idee, duchy epok, a nie konkretne rzeźby czy osoby, to jakby podkreślenie dziedzictwa Egiptu jako fundamentu cywilizacyjnego dialogu. To jakby zaproszenie do rozmowy z przeszłością.
Symbolika: Glob ziemski i emblemat ONZ w tle — uniwersalność dialogu.
To raczej wizualna synteza: Egipt jako miejsce spotkania kultur, z ONZ jako patronem dialogu.
Iran, 2001 — „Twarz i Szata”
W tym znaczku Iran nie mówi przez politykę, lecz przez ikonę spotkania. Twarz — jakby pytająca. Szata — jakby odpowiadająca. To nie jest dialog przez słowa, lecz przez obecność. Jakby znaczek szeptał: „Nie musisz być taki jak ja, by mnie zrozumieć.”
Stylizowaną twarz w profilu — inspirowaną sztuką nowoczesną, z geometrycznymi liniami i abstrakcyjnym wyrazem. To może być symbol współczesnego człowieka, otwartego na dialog, ale też złożonego, wielowarstwowego.
• Postać w tradycyjnym stroju — barwna, wyrazista, jakby niosła ze sobą dziedzictwo kulturowe. Może reprezentować Iran, ale też każdą cywilizację, która zachowuje pamięć o swoich korzeniach.
To nie jest tylko spotkanie dwóch osób — to spotkanie dwóch sposobów widzenia świata. Twarz nowoczesna nie patrzy z góry, lecz słucha. Postać tradycyjna nie zamyka się w przeszłości, lecz mówi. Znaczek staje się ikoną wzajemnego szacunku, gdzie sztuka i kultura nie rywalizują, lecz współtworzą przestrzeń porozumienia
Tunezja, 2001 — „Dialogue Among Civilizations”
Ten znaczek nie przedstawia ludzi ani twarzy. Zamiast tego — symbole technologii, komunikacji i współdziałania. W centrum: cztery ikony — komputer, antena satelitarna, kula ziemska i sześcian. Otoczone strzałkami, jakby w nieustannym ruchu wymiany. Całość opleciona gałązkami oliwnymi, echem emblematu ONZ — znak pokoju i wspólnoty.
To nie jest dialog przez słowo czy obraz — to dialog przez systemy, przez strukturę współpracy. Tunezja mówi: „Porozumienie nie musi być poetyckie — może być funkcjonalne, technologiczne, codzienne.”
Dialog to także infrastruktura, że pokój wymaga nie tylko serca, ale też mechanizmów wymiany, technologii, wspólnych protokołów.
Znaczki Tanzanii z serii Dialogue Among Civilizations 2001 to piękna i głęboko symboliczna emisja filatelistyczna, która ukazuje różnorodne formy komunikacji jako fundament porozumienia między kulturami. Każdy znaczek przedstawia inną scenę, podkreślającą wartość dialogu w codziennym życiu i w relacjach międzynarodowych:
• Communication Linkages (700/=): dwie postacie o różnych kolorach skóry podają sobie ręce nad globusem z symbolem koperty — to obraz jedności i globalnej wymiany myśli.
• Talking With Children (200/=): nauczycielka rozmawia z dziećmi w klasie, co podkreśla znaczenie edukacji i otwartego dialogu międzypokoleniowego.
• Dressing Civilization (400/=): cztery osoby w tradycyjnych i formalnych strojach reprezentują różnorodność kulturową i szacunek dla tożsamości.
• Exchanging Ideas (600/=): grupa ludzi dzieli się książkami i dokumentami — to hołd dla intelektualnej wymiany i wspólnego rozwoju.
• Letter Writing (800/=): mężczyzna i kobieta piszą listy, ukazując, że nawet prosta korespondencja może być mostem między cywilizacjami.
Cała seria jest nie tylko estetyczna, lecz także głęboko humanistyczna — każdy znaczek to mały telegram pokoju, który przypomina, że rozmowa, edukacja i szacunek dla różnorodności są drogą do wspólnego świata.
Znaczki z serii Dialogue Among Civilizations 2001 wydane przez Brunei Darussalam to cztery filatelistyczne miniatury, które przemawiają językiem sztuki i symbolu. Każdy z nich ma nominał 30 sen i został opatrzony logotypem ONZ, co podkreśla ich międzynarodowy charakter.
• Pierwszy znaczek ukazuje niebieskie koło z twarzami i geometrycznymi kształtami — jakby cywilizacje były planetami krążącymi wokół wspólnego centrum porozumienia.
• Drugi znaczek to profil twarzy wśród abstrakcyjnych form — komunikacja jako akt różnorodności, gdzie każda barwa to inny głos.
• Trzeci znaczek przedstawia dwie postacie: jedną w kolorze, drugą w szarości — może to dialog między przeszłością a przyszłością, między pamięcią a nadzieją.
• Czwarty znaczek to nowoczesna kompozycja z napisem „20 COUNTRY” — jakby dwadzieścia narodów spotkało się w jednym obrazie, by mówić jednym językiem: językiem pokoju.
Cała seria jest jak artystyczna medytacja nad tym, że dialog nie zawsze musi być słowem — może być kolorem, kształtem, gestem.
Znaczek wydany z okazji Światowego Dnia Poczty, promujący ideę dialogu między cywilizacjami. Pięć stylizowanych postaci wokół globu symbolizuje jedność w różnorodności, a obecność książek i urządzeń komunikacyjnych podkreśla rolę słowa jako narzędzia pokoju.
Hiszpański znaczek z 2001 roku czyli „Dialog między cywilizacjami”, nie jest tylko hasłem. To wezwanie do duchowej komunikacji w świecie podzielonym przez języki, granice i lęki.
Rok 2001 został przez Narody Zjednoczone ogłoszony Rokiem Dialogu między Cywilizacjami. Był to czas, gdy świat — poraniony napięciami i nieufnością — usłyszał wezwanie, aby zamiast murów budować mosty, zamiast podziałów szukać wspólnego języka. Był to rok, w którym dialog stał się modlitwą o pokój, a słowo „rozmowa” nabrało wymiaru duchowego.
Pięć lat później, w 2006 roku, koperta z okazji 15-lecia dialogu ASEAN–Chiny stała się materialnym znakiem tej samej drogi. To już nie tylko uniwersalne wezwanie, ale konkretna praktyka: region i mocarstwo spotykają się przy stole rozmowy, aby wspólnie szukać przyszłości. Filatelistyczny znak — pieczęć, znaczek, data — staje się świadectwem, że idea z 2001 roku nie zgasła, lecz znalazła swoje wcielenie.
Tak oto dwa momenty — globalny apel ONZ i regionalny gest ASEAN–Chiny — tworzą jedną linię światła. To linia, która biegnie przez znaczki, koperty i pieczęcie, ale przede wszystkim przez serca i pamięć. To ciągłość rozmowy świata, w której każdy list, każdy znaczek, każdy symbol jest jak modlitwa o to, by cywilizacje nie tylko współistniały, ale wspólnie oddychały.
Koperta okolicznościowa z 30 listopada 2006 roku, wydana przez malezyjski Biro Filateli, to filatelistyczny list dyplomatyczny — świadectwo 15-lecia dialogu między ASEAN a Chinami, wysłane nie tylko z urzędu, lecz z nadziei.
Trzy znaczki, każdy z innym nominałem (30 sen, 50 sen, RM1), przedstawiają różne aspekty relacji: od symboliki dyplomatycznej po kulturowe i gospodarcze odniesienia.
ASEAN (ang. Association of Southeast Asian Nations) to międzynarodowa organizacja zrzeszająca państwa Azji Południowo-Wschodniej, która powstała w czasie zimnej wojny jako odpowiedź na napięcia geopolityczne. Jej celem było stworzenie strefy pokoju, wolności i neutralności, a także wspieranie rozwoju gospodarczego, społecznego i kulturalnego.
Państwa członkowskie
ASEAN skupia 10 państw:
• Indonezja
• Malezja
• Filipiny
• Singapur
• Tajlandia (państwa założycielskie)
• Brunei (od 1984)
• Wietnam (od 1995)
• Laos i Mjanma (Birma) (od 1997)
• Kambodża (od 1999)
Siedziba organizacji znajduje się w Dżakarcie, a językiem roboczym jest angielski
Cele ASEAN
• Promowanie pokoju i stabilności w regionie poprzez dialog i współpracę.
• Wzrost gospodarczy dzięki integracji handlowej, inwestycjom i wspólnym projektom infrastrukturalnym.
• Wzmacnianie więzi społeczno-kulturalnych poprzez edukację, turystykę i wymiany kulturowe.
Ten most łączy dwa brzegi: uniwersalne wezwanie ONZ i regionalne partnerstwo ASEAN–Chiny. To most, po którym przechodzi rozmowa świata — od słowa do czynu, od idei do praktyki, od marzenia do świadectwa.
Światowa Rada Pokoju to międzynarodowa organizacja, gdzie Światowy Kongres Pokoju powstał w Warszawie w celu promowania pokojowego współistnienia i rozbrojenia nuklearnego, ale również dla odprężenia, pokojowego współistnienia państw o różnych systemach społecznych, do rozbrojenia, wolności, niezależności narodowej i dla zniesienie neokolonializmu i rasizmu.
Jednym z takich spotkań było Światowe Spotkanie Pokoju w Berlinie w 1969 r.
Poniższe znaczki zostały wydane na tę okoliczność przez pocztę NRD w 1969 roku, gdzie między innymi jeden ze znaczków pokazuje historyczne budynki w Berlinie na to światowe spotkanie pokojowe.
Moneta, która w swojej treści bardzo dużo mówi o pokoju.
San Marino - 100 Lire; Waga 8 g; Średnica 27,8 mm; 1981 rok;
Awers: Herb Republiki zawiera wszystkie jego elementy, od korony po gałęzie laurowe i dąb, od LIBERTAS do migdałów środkowych z trzema górami, trzema wieżami i trzema piórami. Angelo Grilli odtworzył symbol Republiki San Marino, nadając mu swój bardzo osobisty odcisk. Legenda otacza całą kompozycję: REPUBLIKA SAN MARINO.
Rewers: Na monecie wyróżnia się postać ludzka z rozpostartymi ramionami. Płaszcz, który ją chroni i okrywa, zaraz spadnie z jej ramion. Nie dba o to, choć jest zajęta wyciąganiem ramion w akcie dawania siebie.
Urzeczywistnia się tu obraz współpracy, podstawowego czynnika pokoju. Płaszcz, który opada, chce reprezentować zapomnienie o sobie, wyrzeczenie się własnego zysku, z miłości do innych.
Po prawej stronie znajduje się oznaczenie wartości ( L.100 ), a bezpośrednio poniżej znak mennicy „R”"; w lewym górnym rogu znajduje się podpis autora „Grilli”.
Pamiątkowy medal Anzac z wojny i pokoju od konfliktu do spokoju. Medal wybity dla uczczenia ducha ANZAC czyli święta państwowego obchodzonego w Australii i Nowej Zelandii 25 kwietnia, upamiętniającego wszystkich, którzy stracili życie w czasie operacji wojskowych tych krajów.
Drzewo z motywem wojny i pokoju. Na awersie żołnierze w natarciu a po prawej stronie symbol pokoju – gołąb.
Drzewa są zawsze twórczo obecne w życiu, są natchnieniem artystów, poetów i głębokich ekologów, dla których są realnie święte. Drzewo uważa się za ponadczasowy symbol jedności i połączenia. Drzewo przypomina nam, że wszyscy jesteśmy częścią tej samej sieci życia.
Przyszła mi na myśl pewna analogia związana z drzewem żyjącym i uschłym.
Pan Jezus zestawia ze sobą drzewo zielone i drzewo ścięte i suche (Łk 23, 31). Obraz ten, różnie kwalifikowany przez badaczy, jest jednak dość jasny i zrozumiały: jeśli teraz pali się drzewo zielone, czyli nienaruszone i żywe, symbol Pana Jezusa sprawiedliwego, to co się stanie, kiedy sądowi poddani zostaną prawdziwi winowajcy, czyli suche drzewo? W Księdze Ezechiela sprawiedliwy i grzesznik są również przedstawieni za pomocą tego podwójnego symbolu: „Tak mówi Pan Bóg: Oto podłożę pod ciebie ogień, który strawi wszelkie zielone i wszelkie suche drzewo” (Ez 21, 3). Pan Jezus zachęca zatem do skupienia się na prawdziwej tragedii, jaką jest sąd Boży, czyli potępienie zła, przemocy i niesprawiedliwości tego, kto Go teraz zabija (łatwopalnego uschłego drzewa).
Pan Jezus porównał siebie do zielonego drzewa, a grzesznych ludzi do drzewa suchego. Powiedział: „Bo jeśli z zielonym drzewem to czynią, cóż się stanie z suchym?” (Łk 23,31). Może w naszej duszy Pan Jezus stał się już wyschniętym drzewem, wyschniętą gałęzią? Żeby ożywić w sobie Jezusowe drzewo, żeby zazieleniło się i zaczęło w nas żyć - jest potrzebna spowiedź i komunia święta. Suchym drzewem stają się ci, którzy świadomie i dobrowolnie odrzucają Pana Jezusa, naszego Zbawiciela. Odrzucając Go, rezygnują z udzielanego przez Niego życia i stają się martwi duchowo. O takich ludziach, podobnych do suchych drzew, Jan Chrzciciel powiedział: „Już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona. Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone” (Łk 3,9).
Medal wyprodukowany w roku 2022 o średnicy 4 cm, grubości 0,3 cm i wadze 30 g
Konferencja w Bandungu – spotkanie przedstawicieli Azji i Afryki w dniach 18-24 kwietnia 1955 w Bandungu w Indonezji. Konferencja zapoczątkowała powstanie w 1961 Ruchu Państw Niezaangażowanych, który skupia ponad 100 państw nie wiążących się z żadnym z istniejących bloków politycznych. Inicjatywa tego typu ruchu wynika z koncepcji Mahatmy Gandhiego, a wywodzi się z początkowego okresu zimnej wojny, kiedy narastała atmosfera wrogości między blokami Wschodu i Zachodu. Grupa państw, głównie tych, które uzyskały niepodległość po drugiej wojnie światowej, głosiła wówczas kardynalną zasadę swojej polityki zagranicznej – nieangażowanie się po stronie jakiegokolwiek bloku. Były to prawie wyłącznie kraje postkolonialne Azji i Afryki.
Otwierając obrady, prezydent Indonezji Ahmed Sukarno powiedział: „Jest to pierwsza konferencja ludów kolorowych w historii ludzkości”
Deklaracja z Bandungu
10 zasad stosunków międzypaństwowych uchwalonych podczas spotkania państw niezaangażowanych w Bandungu:
- Poszanowanie podstawowych praw człowieka oraz celów i zasad Karty Narodów Zjednoczonych,
- Poszanowanie suwerenności i integralności wszystkich narodów,
- Uznanie równości wszystkich ras i wszystkich narodów,
- Wstrzymanie się od interwencji w sprawy wewnętrzne innego kraju,
- Poszanowanie prawa każdego kraju do obrony indywidualnej lub zbiorowej zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych,
- Wstrzymanie się od wykorzystywania układów o obronie zbiorowej w imię egoistycznych interesów któregoś z wielkich mocarstw oraz wstrzymanie się każdego kraju i wywierania nacisków na inne kraje.
- Wstrzymanie się od aktów groźby i agresji oraz stosowania siły przeciwko integralności terytorialnej lub niezależności politycznej któregokolwiek kraju.
- Regulowanie wszystkich międzynarodowych sporów środkami pokojowymi.
- Rozwijanie wspólnych interesów i współpracy.
- Poszanowanie sprawiedliwości i zobowiązań międzynarodowych
Te zasady powinny dotyczyć nie tylko krajów zwanych też często państwami Trzeciego Świata, ale wszystkich krajów świata.
W 10-tą rocznicę Konferencji afro-azjatyckiej Indonezja wydała serię znaczków upamiętniających to wydarzenie, a najprawdopodobniej motywacją było seminarium gospodarcze solidarności afro-azjatyckiej w Algierze gdzie dnia 24 lutego 1965 roku wygłoszono przemówienie na arenie międzynarodowej, w którym mówiono o moralnym obowiązku krajów socjalistycznych, oskarżając je o milczący współudział z krajami zachodnimi w eksploatacji państw trzeciego świata, ostro skrytykowano politykę ZSRR.
Patrząc na to wszystko co się dzieje na świecie, myślę, że to przemówienie nic nie straciło na swojej wartości.
Międzynarodowy Rok Geofizyczny (IGY; francuski: Année géophysique internationale) był międzynarodowym projektem naukowym, który trwał od 1 lipca 1957 r. Do 31 grudnia 1958 r. Oznaczał koniec długiego okresu zimnej wojny, kiedy to wymiana naukowa między Wschodem a Zachodem była poważnie przerwane. W projektach IGY uczestniczyło 67 krajów.
IGY obejmował jedenaście nauk o Ziemi: zorzę polarną i poświatę, promienie kosmiczne, geomagnetyzm, grawitację, fizykę jonosferyczną, określanie długości i szerokości geograficznej (mapowanie precyzyjne), meteorologię, oceanografię, sejsmologię i aktywność słoneczną. Czas IGY był szczególnie odpowiedni do badania niektórych z tych zjawisk, ponieważ obejmował szczyt cyklu słonecznego.
Zarówno Związek Radziecki, jak i Stany Zjednoczone wystrzeliły sztuczne satelity na to wydarzenie; Sputnik 1 Związku Radzieckiego, wystrzelony 4 października 1957 roku, był pierwszym udanym sztucznym satelitą. Później Stany Zjednoczone wystrzeliły Explorer 1, 1 lutego 1958 r.
W sumie możemy ten projekt naukowy nazwać badaniem Ziemi i jej środowiska planetarnego a został wybrany tak, aby pokrywał się z maksymalnym cyklem plam słonecznych, kiedy przeważają rozbłyski słoneczne i inne zakłócenia. IGY był pionierem w wykorzystaniu rakiet do prowadzenia badań zjawisk występujących na dużych wysokościach i w wyższych warstwach atmosfery. Do zebrania danych dla IGY wykorzystano kilka najwcześniejszych sztucznych satelitów wystrzelonych przez Związek Radziecki i Stany Zjednoczone pod koniec lat pięćdziesiątych.
Odkrycie np. systemu podmorskich grzbietów śródoceanicznych miało swoje duże znaczenie, gdyż zrozumiano to dopiero w latach siedemdziesiątych XX wieku, kiedy uznano tektonikę płyt za podstawowe zjawisko skorupy ziemskiej.
Innym ważnym osiągnięciem było odkrycie pasów promieniowania Van Allena, które otaczają Ziemię na wysokości setek i tysięcy kilometrów.
Sukces IGY zainspirował powstanie kilku innych wspólnych międzynarodowych programów badawczych.
Międzynarodowy Rok Geofizyczny był początkiem „wyścigu kosmicznego” i zebrania ogromnej ilości cennych danych.
Znaczki Związku Radzieckiego w Międzynarodowym Roku Geofizycznym (IGY). Data wydania: 8 września 1957
Meteor na nocnym niebie
Wnętrze obserwatorium
Badania rakiet
Znaczek okolicznościowy wydany przez Japonię w 1957 roku z okazji Światowego Rok Geofizyki. Ilustracja przedstawia japoński statek badawczy Sōya i pingwina.
Znaczki Związku Radzieckiego w Międzynarodowym Roku Geofizycznym (IGY) 1958 roku.
Szkuner badawczy "Zarya" (geomagnetyzm)
Skaner radarowy "Malakhit" (meteorologia)
Kamera C-180 i zorza polarna
Od Loránda Eötvösa do współczesnej ery kosmicznej, trudny temat ale jakże przydatny w dzisiejszych czasach.
Międzynarodowy Rok Geofizyczny 1959 Węgry
10 fi - Równowaga skrętna i kula ziemska Eötvösa
20 fi - Eksploracja głębin morskich: statek badawczy i góra lodowa
30 fi - Góry lodowe, pingwiny i światło polarne
40 fi - Radziecki obóz antarktyczny i mapa Polski
60 fi - Sonda kosmiczna zbliża się do Księżyca
1 Ft - Słońce i obserwatorium
5 Ft - Satelita, Sputnik i amerykańska rakieta
Wyniki Międzynarodowego Roku Geofizycznego można podsumować w 4 wielkich osiągnięciach:- Wystrzelenie sztucznych satelitów (co pozwoliło m.in.na odkrycie pasów radiacyjnych Van Allena)
- Badanie dna oceanu
- Badania naukowe na Antarktydzie 5
- Aktualizacja wiedzy na temat życia morskiego i lądowego, przepływu lodowców, sejsmografii, geologii, hydrologii, geomagnetyzmu, luminescencji atmosfery itp.
Ponad 30 000 naukowców i techników z 66 krajów współpracowało przy serii obserwacji Ziemi i jej kosmicznego otoczenia.
Wyniki badań Międzynarodowego Roku Geofizycznego na Antarktydzie utorowały drogę do podpisania traktatu antarktycznego w 1959 roku.
JUGOSŁAWIA -Międzynarodowy Rok Geofizyczny 1958 rok.
Międzynarodowy Rok Geofizyczny miał na celu zjednoczenie wysiłków naukowców z całego świata w badaniach geofizycznych — mimo napięć zimnej wojny.
Zakres badań to aktywność słoneczna, jonosfera, glacjologia, magnetyzm ziemski, meteorologia, oceanografia, promieniowanie kosmiczne, sejsmologia, geodezja, zorze polarne, a także eksploracja kosmosu (np. wystrzelenie Sputnika)
Jugosławia, jako państwo niezależne od obu bloków politycznych, aktywnie uczestniczyła w MRG, wykorzystując tę okazję do:
- Rozwoju geodezji i kartografii: publikacje z 1958 roku dokumentują postępy w tych dziedzinach, w tym zastosowania radzieckich metod w rekonstrukcji rzeźby terenu.
- Współpracy międzynarodowej: Jugosławia była jednym z 67 krajów uczestniczących, co podkreślało jej zaangażowanie w naukę ponad podziałami politycznymi.
- Promocji osiągnięć naukowych: m.in.. poprzez emisję znaczków pocztowych ukazujących symbole technologii morskiej, atomowej i kosmicznej.
Znaczki z napisem „MGG - AGI 1957–58” (Międzynarodowy Rok Geofizyczny – Année Géophysique Internationale) są nie tylko estetyczne, ale też pełne znaczeń:
- Statek z falami radarowymi: odniesienie do badań oceanograficznych i technologii komunikacyjnych.
- Księżyc i symbol atomu: wyraz fascynacji nauką o kosmosie i energii jądrowej
.
„Avionska Pošta”: wskazuje na priorytetową przesyłkę lotniczą, co może symbolizować szybkość przekazu wiedzy i idei.
Koperta FDC do znaczka z okazji XVIII. Zjazdu Generalnego Miedzynarodowej Unii Geodezji i Geofizyki (IUGG) w Hamburgu.
Geofizyka - „Eksploracja Ziemi” z blokiem czterech znaczków NRD z 1980 r. na liście pierwszego dnia ( FDC ) ze stemplem dziennym z 11.11.1980 r. wydane dla roli nauki i technologii w postępie społeczeństwa, odkładając na bok niepokoje i występki zimnej wojny w latach 80-tych. Być może znaczki te odzwierciedlają nadzieje na nowoczesność i dobrobyt.
Eksploracja – badanie nieznanych dziedzin lub terenów. Budowa wnętrza Ziemi to jedno z zagadnień, które pojawia się na lekcji geografii. Warstwy wnętrza Ziemi możemy poznać dzięki geologom, którzy przeprowadzając wiercenia, przekazują nam wiele informacji na temat budowy górnej części skorupy ziemskiej.
Budowa Ziemi interesuje również geofizyków, którzy mogą zajrzeć w jeszcze głębsze leżące skały. Analizują oni m.in. przebieg fal sejsmicznych, które powstają w wyniku trzęsienia ziemi.
Skorupa ziemska jest najbardziej zewnętrzną warstwą naszej planety, która będąc w ciągłym ruchu, ulega różnym przemianom.
Grawimetria – dział geofizyki zajmujący się pomiarami przyspieszenia ziemskiego dla badań pola grawitacyjnego Ziemi. Nauka ta pozwala na podstawie anomalii pola grawitacyjnego określić różnice w budowie skorupy ziemskiej, wykryć złoża minerałów różniących się gęstością od otaczających skał itp. Urządzeniem, które mierzy anomalie ziemskiego pola grawitacyjnego jest grawimetr.
Znaczek 20 fenigów z zestawu czterech znaczków z 1980 roku z Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Ilustracja pokazuje grawimetr względny, profil, którego można się spodziewać na polu węglowym (na górze) i przekrój przez złoże węgla. Braunkohlenerkundung tłumaczy się z grubsza jako badanie węgla brunatnego. Węgiel brunatny to węgiel, niskogatunkowy, niskokaloryczny. Kaloryczność węgla to to ilość energii cieplnej, która wytwarza się podczas jego spalania. Dużo osób zwraca uwagę przede wszystkim na cenę, a to błąd: kupując tanie paliwo wcale nie oszczędzamy. Wysokokaloryczny węgiel z kolei jest droższy, jednak lepszy na mroźniejsze dni, bo taka sama ilość oddaje więcej ciepła.
Właśnie dlatego należy zawsze kierować się najpierw kalorycznością węgla, a dopiero później jego ceną. Im większa wartość opałowa paliwa, tym mniej go potrzeba do ogrzania pomieszczenia.
Bohrlochmessung - pomiar fizycznych odwiertów jądrowych, pomiary geofizyczne w odwiertach, które wykorzystują jądrowe efekty fizyczne do rejestrowania parametrów takich jak radioaktywność, gęstość i porowatość przecinanej formacji.
Znaczek 25 fenigów z serii czterech pokazuje narzędzie dźwiękowe, wraz z zarejestrowanymi danymi po lewej stronie i przekrojem po prawej stronie. Bohrlochmessung oznacza wyręb; Wassererkundung tłumaczy się jako eksploracja wody. Narzędzie składa się z dwóch komponentów: nadajnika i receviera. Jest on opuszczany do dolnej części docelowego interwału i rejestruje dane podczas wyciągania w górę otworu. W najprostszej formie impuls ultradźwiękowy (zwykle 20-40 kHz) jest emitowany z nadajnika, przemieszcza się przez formację i jest rejestrowany w odbiorniku.
Seismic - poszukiwania sejsmiczne na potrzeby zagospodarowania złóż węglowodorów, a często jest to poszukiwanie geofizyczne ropy naftowej.
Znaczek 35 fenigów z serii czterech przedstawia geofon - czujnik sejsmiczny powierzchniowy, ze schematycznym przekrojem i karykaturą procesu akwizycji sejsmicznej, wraz ze ścieżkami promieni i ciężarówką nagrywającą. Erdöl i Erdgas to ropa naftowa i gaz, Erkundung tłumaczy się jako pomiary lub poszukiwania.
Znaczek o nominale 50 fenigów, przedstawia głęboką tomografię sejsmiczną. globalną sejsmologię. Znaczek 50fenigów z serii czterech przedstawia nie instrument, ale metodę sejsmologii głębokiej ziemi. Ślady sejsmiczne trzęsień ziemi, najbardziej lewicowe, są podstawowymi danymi. Sejsmolodzy analizują ścieżki tych sygnałów przez skorupę ziemską (Erdkruste), płaszcz (Mantel) i rdzeń (Erdkern), najbardziej prawą. Rezultatem jest model głębokiego wnętrza ziemi, centrum. Erdkrustenforschung tłumaczy się jako pomiary skorupy ziemskiej.
Dla geofizyków i interpretatorów ropy naftowej globalna sejsmologia może wydawać się słabym rodzeństwem sejsmologii refleksyjnej. Ale nauka zaczęła się od monitorowania trzęsień ziemi, które ma wieki. Trzęsienia ziemi są naturalnym źródłem energii sejsmicznej do globalnych pomiarów sejsmologicznych
Medal przedstawiony poniżej nie tylko upamiętnia działalność Przedsiębiorstwa Badań Geofizycznych, ale reprezentuje Polskę jako kraj, który wniósł realny wkład w rozwój światowej geofizyki — zarówno poprzez badania krajowe, jak i międzynarodowe misje naukowe. To dowód, że geofizyka nie zna granic, a wiedza i doświadczenie polskich specjalistów były cenione na całym świecie.
Polska geofizyka w światowym kontekście odegrała kluczową rolę.
Już w latach 70. PBG prowadziło projekty geofizyczne w Afryce — m.in.. w Nigerii i Czadzie, wykonując aerogeofizyczne badania dla rozpoznania złóż i pierwiastków promieniotwórczych.
W Tunezji wspierało badania archeologiczne w Kartaginie, stosując geofizykę do lokalizacji struktur podziemnych — to przykład innowacyjnego zastosowania geofizyki w humanistyce.
W Mongolii dokumentowało złoża pierwiastków ziem rzadkich na pustyni Gobi, a w Libii uczestniczyło w projekcie Wielkiej Sztucznej Rzeki, badając warunki geologiczne dla budowy rurociągów.
PBG stosowało pełne spektrum metod geofizycznych: sejsmikę, geoelektrykę, magnetometrię, grawimetrię, geofizykę otworową.
Medal Przedsiębiorstwo Badań Geofizycznych Warszawa Wymiary 92 mm, masa 439 g, rok 1950, materiał brąz.
Medal ten jest nie tylko formą upamiętnienia działalności instytucji, ale również edukacyjnym symbolem geologicznego bogactwa Polski. Łączy w sobie precyzję naukową z estetyką symboliczną, stanowiąc świadectwo zaangażowania w rozwój badań geofizycznych w kraju. Jego projekt łączy w sobie symbolikę naukową, geologiczną i instytucjonalną, podkreślając znaczenie badań geofizycznych w Polsce.
Przedsiębiorstwo Badań Geofizycznych, założone w 1950 roku, jest najstarszą firmą geofizyczną w Polsce. Działalność przedsiębiorstwa przyczyniła się do geologicznego rozpoznania kraju.
Centralnym motywem awersu jest kontur mapy Polski, na której rozmieszczono symbole chemiczne i mineralne, wskazujące na występowanie surowców naturalnych w różnych regionach kraju:
NaCl – sól kamienna (np. Kłodawa, Inowrocław)
Cu – miedź (Zagłębie Miedziowe: Lubin, Polkowice)
PbZn – ołów i cynk (okolice Olkusza)
Fe – żelazo
S – siarka (Tarnobrzeg)
C – węgiel (Śląsk, Bełchatów)
Wokół mapy widnieje napis: „PRZEDSIĘBIORSTWO BADAŃ GEOFIZYCZNYCH WARSZAWA” – wskazujący na instytucję odpowiedzialną za emisję medalu.
Ten awers stanowi wizualną prezentację bogactwa geologicznego Polski oraz zakresu działalności badawczej przedsiębiorstwa.
Rewers medalu ma bardziej symboliczny charakter:
Duża litera „G” otacza kulę ziemską, co może symbolizować geofizykę jako naukę o Ziemi i jej wnętrzu.
Wewnątrz globu znajduje się linia przypominająca wykres EKG, przecinająca litery „P-B” – możliwe odniesienie do „Przedsiębiorstwa Badań” lub konkretnego działu instytucji.
U góry widnieje data „1950”, rok założenia przedsiębiorstwa.
Całość otoczona jest gałązkami laurowymi, które tradycyjnie symbolizują honor, osiągnięcia naukowe i prestiż.
Rewers doskonale uzupełnia awers z mapą Polski i surowcami. Razem tworzą spójną narrację: Polska jako kraj bogaty w zasoby naturalne, badany przez instytucję o wieloletniej tradycji, która łączy naukę z praktyką geologiczną.
Medal ten jest nie tylko formą upamiętnienia działalności instytucji, ale również edukacyjnym symbolem geologicznego bogactwa Polski. Łączy w sobie precyzję naukową z estetyką symboliczną, stanowiąc świadectwo zaangażowania w rozwój badań geofizycznych w kraju.
W stulecie zgromadzeń meteorologicznych zostały wydane w 1972 roku trzy bloczki przez Niemiecką Republikę Demokratyczną, gdzie głównym wydarzeniem było Międzynarodowe spotkanie meteorologów w Lipsku w 1972 roku. Bloczki zawierają:
- Część pomiarowa anemografu (1896), pierwsza niemiecka mapa pogody autorstwa W. Köppena (1876);
- Dipol poprzeczny systemu odbioru obrazu pogodowego "WES 2", zdjęcia chmur satelitarne;
- Satelita pogodowy Meteor, nowoczesna mapa pogody;
A meteorologia (starożytna greka μετεωρολογία meteōrología "badanie rzeczy nadprzyrodzonych" lub "badanie ciał niebieskich" jest badaniem procesów fizycznych i chemicznych w atmosferze, a także obejmuje ich najbardziej znane obszary zastosowania - prognozowanie pogody i klimatologię.
Oprócz fizyki atmosfery, badań klimatu i doskonalenia metod prognozowania pogody, meteorologia bada również procesy chemiczne (powstawanie ozonu, gazy cieplarniane)w otoczce powietrza i obserwuje atmosferyczne zjawiska niebieskie. Jest zaliczany do nauk o Ziemi i jest często związany z Instytutami Geofizyki.
Meteorologia jest – obok obserwacji pogody – łączy w sobie wiele różnych nauk. Dlatego w dzisiejszych czasach jest bardzo ważna.
Okolicznościowa koperta pierwszego dnia obiegu (tzw. FDC – First Day Cover) wydana przez Republikę Górnej Wolty (dzisiejsze Burkina Faso), z okazji 5. Światowego Dnia Meteorologii, obchodzonego 23 marca 1965 roku.
Ciekawe elementy graficzne i tekstowe:
- Emblemat Światowej Organizacji Meteorologicznej (WMO) - stylizowany glob z siatką geograficzną, otoczony laurem.
- Tekst - RÉPUBLIQUE DE HAUTE-VOLTA
ONMMO
5e JOURNÉE MÉTÉOROLOGIQUE MONDIALE
23 MARS 1965
PREMIER JOUR D'ÉMISSION
Dwa stemple okolicznościowe potwierdzają, że koperta została ostemplowana w Ouagadougou, stolicy kraju, dokładnie w dniu emisji.
Znaczek pocztowy 50 franków przedstawia motyw meteorologiczny - glob, symbole pogodowe i atmosferyczne zjawiska.
To nie tylko przedmiot kolekcjonerski, ale też świadectwo epoki — pokazuje, jak kraje Afryki angażowały się w globalne inicjatywy tuż po uzyskaniu niepodległości.
Górna Wolta była francuską kolonią, która uzyskała niepodległość w 1960 roku. W 1984 zmieniła nazwę na Burkina Faso.
Od 2019 roku Światowa Organizacja Meteorologiczna publikuje coroczne raporty o tzw. stanie usług klimatycznych, w których przedstawia najważniejsze wyzwania i możliwe rozwiązania w zakresie adaptacji do zmiany klimatu.
W dzisiejszych czasach trudno nawet sobie wyobrazić wspólnego stanowiska z innymi krajami w sprawie klimatu (chociaż z tym różnie bywa). Cieszymy się, że Polska Służba Hydrologiczno – Meteorologiczna jest członkiem Światowej Organizacji Meteorologicznej.
KONWENCJA dotycząca Światowj Organizacji Meteorologicznej, podpisana w Waszyngtonie dnia 11 października 1947 r., ratyfikowana zgodnie z ustawą z dnia 30 grudnia 1949 r. i z tej okazji ciekawy stempel – 70 LAT POLSKIEJ SŁUŻBY HYDROLOGICZNO-METEOROLOGICZNEJ z datą 1989 01 31 wydany na kartce pocztowej z okazji 100-lecia Światowej Organizacji Meteorologicznej.
Szanujmy ten klimat, jesteśmy u progu katastrofy klimatycznej. Wysokie anomalie temperatury. Dramatyczne ocieplenie się wód niesie ze sobą tragiczne konsekwencje, jak masowe wymieranie organizmów morskich czy wzrost poziomu mórz. Bardzo duże stężenie dwutlenku węgla. Innymi słowy fale upałów, susze, powodzie, pożary i burze i to wszystko dotyka naszego otoczenia. O tych zagrożeniach pisałem w niniejszym artykule na stronie 11.
Medal - 85 lat Służby Hydrologicznej i Meteorologicznej w Polsce, 2004
IMGW prognozuje pogodę od 1919 roku. Jej misją jest informowanie społeczeństwa i organizacji o warunkach atmosferycznych – meteorologicznych i hydrologicznych – zmianie klimatu oraz wszystkich czynnikach wpływających na aktualną pogodę w Polsce.
Opracowuje wiele map, które na bieżąco informują o zagrożeniach, aktualnych warunkach pogodowych, nadciągających frontach atmosferycznych i burzach, a także warunkach biometeo. Przekazuje kluczowe dane dla rolnictwa i energetyki.
Awers: Kontur Polski z zaznaczonymi oddziałami IMGW, obok radar meteorologiczny i satelita meteorologiczny, w tle chmury z deszczem i burzą, na dole INSTYTUT / METEOROLOGII / I GOSPODARKI / WODNEJ.
A głównym zadaniem IMGW jest zapewnienie meteorologicznej osłony Polski.
Rewers: Liczba 85 na której 1919 / OSIEMDZIESIĄT • / PIĘĆ • LAT • SŁUŻBY • / • HYDROLOGICZN / NEJ • I • METEORO / LOGICZNEJ • W • / • POLSCE • / 2004
Materiał - tombak, 67.8 x 67.8 mm,
Waga - 154.97 g,
Rozwija się usługowa działalność naukowa. Światowy Dzień Meteorologii – pod hasłem „Meteorologia a współpraca międzynarodowa”. Corocznie, począwszy od 1961 roku, 23 marca obchodzimy Światowy Dzień Meteorologii (WMD) ustanowiony przez Światową Organizację Meteorologiczna (WMO) dla upamiętnienia wejścia w życie w 1950 roku konwencji powołującej tą organizację, która funkcjonowała od 1873 roku pod nazwą Międzynarodowa Organizacja Meteorologiczna (IMO).Celem WMO jest zapewnienie każdemu państwu (narodowi), niezależnie od jego rozwoju gospodarczo-ekonomicznego, dostępu do prognozy pogody oraz informacji dostosowanych do podstawowych potrzeb kraju.
Znaczki pocztowe Kuby 100-lecie Światowej Organizacji Meteorologicznej 1973 rok. IV pory roku, alegorie w/g obrazów Juana Antonio de Ribera.
Spring – Wiosna
Summer – Lato
Autumn – Jesień
Winter – Zima
Alegoryczne przedstawienie czterech pór roku poprzez postacie kobiece i scharakteryzowane zgodnie ze zbiorami i klimatem każdej pory roku jest jedną z najczęstszych dekoracji ściennych w okazałych pałacach.
Zestaw przedstawia cztery algierskie znaczki pocztowe inspirowane rzymską mozaiką Czterech Pór Roku. Każdy znaczek ukazuje personifikację jednej z pór roku w formie stylizowanego portretu ujętego w okrąg, otoczonego dekoracyjną ramą. Kompozycje łączą motywy antyczne z charakterystyczną dla mozaik rytmiczną geometrią i żywą kolorystyką. Na każdym widnieją napisy w języku arabskim i francuskim oraz nazwa kraju „Algérie”.
Pory roku przedstawione na znaczkach:
• Zima (L’Hiver, 1.20) — postać o poważnym wyrazie twarzy, często ukazywana z elementami symbolizującymi chłód, w stonowanej kolorystyce.
• Jesień (L’Automne, 1.40) — figura o łagodnym obliczu, kojarzona z czasem zbiorów; barwy są cieplejsze, bardziej ziemiste.
• Wiosna (Le Printemps, 3.00) — młoda, pogodna twarz, zwykle z motywami roślinnymi, w jaśniejszych, świeżych kolorach.
• Lato (L’Été, 2.00) — postać o pełniejszym, słonecznym charakterze, często z elementami związanymi z obfitością i żarem lata.
Cała seria tworzy spójny, dekoracyjny zestaw, który łączy dziedzictwo rzymskiej sztuki mozaikowej z nowoczesną formą znaczka pocztowego.
Znaczenie tej serii wynika z połączenia dziedzictwa rzymskiego z tożsamością kulturową Algierii. Portrety czterech pór roku nie są przypadkowe — to jeden z najbardziej rozpoznawalnych motywów w rzymskiej sztuce mozaikowej, często spotykany w willach i łaźniach na terenie całego dawnego imperium, również w Afryce Północnej. Wydanie takich znaczków było więc sposobem na podkreślenie, że współczesna Algieria jest spadkobierczynią bogatej, wielowarstwowej historii.
Cztery pory roku od starożytności przedstawiano jako personifikacje, które uosabiają rytm życia, odrodzenie, obfitość i przemijanie.
Popularny motyw w rzymskich mozaikach — w Afryce rzymskiej (Numidia, Mauretania, Africa Proconsularis) motyw ten był szczególnie rozpowszechniony, a wiele takich mozaik odkryto właśnie na terenie dzisiejszej Algierii.
Po uzyskaniu niepodległości Algieria chętnie prezentowała na znaczkach zabytki i sztukę antyczną, aby pokazać ciągłość kulturową regionu.
Każda twarz jest personifikacją jednej pory roku, z cechami dobranymi zgodnie z rzymską tradycją ikonograficzną:
• Zima — surowsza, spokojna, często z elementami symbolizującymi chłód.
• Jesień — łagodna, związana z czasem zbiorów i dojrzałością.
• Wiosna — młoda, świeża, kojarzona z odrodzeniem i roślinnością.
• Lato — pełna, słoneczna, symbolizująca obfitość i żar.
Seria działa więc na dwóch poziomach: estetycznym i historycznym — pokazuje piękno antycznej sztuki, a jednocześnie przypomina o głębokich korzeniach kulturowych regionu.
Seria znaczków Algierii przedstawiająca rzymskie mozaiki z Tipasy, ukazujące cztery pory roku, stanowi przykład emisji, która w naturalny sposób koresponduje z tematyką meteorologiczną. Każda z pór roku jest ikonograficznym odzwierciedleniem cyklicznych zmian klimatycznych, będących podstawą obserwacji i klasyfikacji w meteorologii.
Znaczki prezentują alegoryczne wizerunki Wiosny, Lata, Jesieni i Zimy, zaczerpnięte z antycznych mozaik. W sztuce rzymskiej pory roku symbolizowały rytm natury, a w filatelistyce często wykorzystywane są jako motyw odnoszący się do zjawisk pogodowych i cykli klimatycznych.
Z innych ważnych rocznic to również Międzynarodowy Rok Planety Ziemia, który odbył się w 2008 roku. Skoncentrowano się na działaniach, które chronią przyszłość planety i poprawiają standard życia.
Zakres Międzynarodowego Roku Planety Ziemia był szeroki, a wydarzenie koncentrowało się na trzech kwestiach koncepcyjnych. Pierwszą kwestią jest „wzrost populacji i zmiany klimatu” i przyjrzenie się wyzwaniom planety. Drugą kwestią były „zasoby ziemi”, w których badano, czy aspekty środowiska geograficznego są zagrożeniem, czy też są dobrobytem. Trzecią kwestią były „zagrożenia geograficzne” i jak zwiększyć świadomość tego problemu przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka dla życia, mienia i ekosystemu.
Bardzo ciekawy jest arkusik wydany w Gwinei 2008. Międzynarodowy Rok Planety Ziemia
Jest zawarte na nim logo Międzynarodowego Roku Planety Ziemia, które składa się z trzech elementów. Centrum to czerwony pierścień symbolizujący zasoby w ziemi i wnętrzu planety. Czerwony pierścień jest częściowo otoczony jedną trzecią ciemnoniebieskiego pierścienia i jedną trzecią zielonego pierścienia. Reprezentują one zasoby na powierzchni ziemi na lądzie (zielony) oraz w morzu i innych wodach (ciemnoniebieski). Cały obraz jest częściowo otoczony połową jasnoniebieskiego pierścienia. Symbolizuje to zasoby w atmosferze otaczającej naszą planetę.
Ponadto arkusik zawiera kilka elementów, które są nieodzowne na naszej planecie.
Wprowadzenie na orbitę COMS (satelita komunikacyjny, oceaniczny i meteorologiczny).
Pierwszy koreański geostacjonarny satelita wielofunkcyjny, który stacjonuje na wysokości 36 000 km nad równikiem Ziemi i na długości geograficznej 128,2°E, wykonując zadania obserwacji meteorologicznych i oceanicznych oraz służb komunikacyjnych.
Wspólny projekt, który rozpoczął się w 2003 roku przez KMA (Korea Meteorological Administration), MEST (Ministerstwo Edukacji, Nauki i Technologii), MLTM (Ministerstwo Ziemi, Transportu i Gospodarki Morskiej) oraz KCC (Koreańska Komisja Łączności) zgodnie ze średnio - i długoterminowym Krajowym Planem Rozwoju Przestrzeni Kosmicznej.
Wystrzelony z powodzeniem z Gujańskiego Centrum Kosmicznego w Kourou w Gujanie Francuskiej w Ameryce Południowej 27 czerwca 2010 roku.
Misje meteorologiczne - Ciągłe monitorowanie zobrazowań i ekstrakcja produktów meteorologicznych - Wczesne wykrywanie trudnych zjawisk pogodowych - Monitorowanie zmian klimatu i środowiska atmosferycznego.
Misje morskie - Monitorowanie środowiska morskiego i ekologii morskiej mórz otaczających Półwysep Koreański - Generowanie szacunków produkcji chlorofilów i informacji o rybołówstwie.
Misje komunikacyjne - Szerokopasmowe satelitarne usługi testowania multimediów - koreańska certyfikacja przestrzeni transponderów.
Na znaczku umieszczony jest malachit - to niezwykły kamień naturalny o intensywnie zielonej barwie i unikalnej strukturze. Zaliczany jest do kamieni ozdobnych. Uznawany za kamień natury i równowagi. Jakie magiczne właściwości posiada malachit naturalny?
Malachitowi przypisuje się działanie ochronne. Chroni przed niebezpieczeństwem, pochłania negatywne energie i zanieczyszczenia z ciała oraz atmosfery. Podobno, gdy malachit pęknie, oznacza to zbliżające się niebezpieczeństwo. Uważa się, że noszenie malachitu oraz częste przebywanie na łonie natury ułatwia osiągnięcie równowagi oraz harmonii. Malachit jest również kamieniem wojowników i mędrców. Indiańscy wojownicy używali go, by wzmocnić swoją siłę i dodać sobie odwagi. Często wymieniany jest także jako kamień bezwarunkowej miłości. Uważa się, że osoby szukające partnera, powinny nosić malachit blisko serca. Związany z czakrą serca.
Oraz na arkusiku wpisane są zwierzęta:
Orcinus – rodzaj ssaków z rodziny delfinowatych ssaków morskich (Delphinidae). Obejmuje największy gatunek delfinów, Orcinus orca, znany jako orka lub orka. Współczesna orka jest uważana, po ludziach i ich zwierzętach domowych, za najbardziej rozpowszechnionego ssaka na planecie. Orcinus orca jest w stanie żerować w wielu miejscach przybrzeżnych, w płytkich wodach, na plażach i pokrywach lodowych oraz w ujściach rzek i rzekach. Nie są one pospolitym zwierzęciem
Lampart (Panthera pardus) jest jednym z czterech zachowanych gatunków w rodzaju Panthera, członkiem rodziny kotów, duży kot blisko spokrewniony z lwem, tygrysem i jaguarem. Lamparty potrafią mieszkać na pustyni, sawannie, w tropikalnym lesie i górach, bardzo łatwo dopasować mu się do zmiennych warunków topograficznych i różnorodnej zwierzyny.
A jako główna postać na arkusiku jet przedstawiony Ban Ki-moon, południowokoreański polityk, od 1 stycznia 2007 do 31 grudnia 2016 sekretarz generalny ONZ.
W 1999 roku był Przewodniczącym Komisji Przygotowawczej ds. Organizacji Traktatu o Całkowitym Zakazie Prób Jądrowych (CTBTO). W latach 2001-2002, jako szef gabinetu podczas przewodnictwa Korei Południowej w Zgromadzeniu Ogólnym, przyczynił się do szybkiego przyjęcia pierwszej na sesji rezolucji potępiającej ataki terrorystyczne do jakich doszło 11 września. Podjął również szereg inicjatyw mających wzmocnić funkcjonowanie Zgromadzenia Ogólnego, tym samym sprawiając, że sesja rozpoczęta w kryzysie i chaosie zakończyła się skutecznym przyjęciem kilku ważnych reform. Między innymi powiedział „Zegar cały czas bije, emisje rosną. Musimy stworzyć wolę polityczną, która wymagana jest do osiągnięcia porozumienia”.
I dalej nic, mamy 2022 rok – planeta umiera.
Cytaty Jana Pawła II mówiące o zakończeniu wojen, zbrojeniu się, budowaniu pokoju
25 marca 1995 r. Watykan wydał zestaw dwóch znaczków „Europa” poświęconych tegorocznemu tematowi „Pokój i wolność”. Na każdym znaczku znajduje się ilustracja Gabrielli Titotto.
750 lirów - Snop światła rozświetlający dwie dłonie podtrzymujące drugą parę rąk uwolnionych ze zerwanego łańcucha: po prawej stronie napis SI PONGA FINE AL LINGUAGGIO DELLE ARMI oraz podpis Jana Pawła II
850 lirów - Dwie splecione dłonie ze stylizowaną gołębicą niosącą gałązkę oliwną i globus; po prawej stronie widnieje napis EDICOURISIAPRANO AL COMPITO APPASSIONANTE DI COSTRUIRE LA PACE! i podpis Papieża Jana Pawła II
Również i Związek Pocztowy UPU bardzo dużo wydaje znaczków na rzecz pokoju.
Jemen Republika Arabska Poczta Stulecia UPU na rzecz Pokoju Światowego.
Światowy Związek Pocztowy lub Powszechny Związek Pocztowy (fr. Union postale universelle, ang. Universal Postal Union, UPU) jest to organizacja wyspecjalizowana ONZ, z siedzibą w stolicy Szwajcarii – Bernie.
Rząd Szwajcarii zwołał na dzień 15 września 1874 konferencję w Bernie, w której wzięły udział 22 kraje. W dniu 9 października 1874 został podpisany na konferencji Traktat Berneński, powołujący do życia związek pocztowy, jako jedną z najstarszych organizacji międzynarodowych.
Członkami UPU są 192 państwa. Bieżącą działalnością UPU kieruje Rada Administracyjna, w skład której wchodzi 41 przedstawicieli państw członkowskich, wybieranych na organizowanym co 4 lata kongresie. Polska jest członkiem UPU od 1 maja 1919 roku.
Celem UPU jest doskonalenie usług pocztowych oraz promowanie rozwoju współpracy międzynarodowej w tej dziedzinie. Jego działania zmierzają do utworzenia z terytoriów Krajów członkowskich jednolitego obszaru pocztowego, w szczególności przez zapewnienie swobodnego obrotu listów i innych przesyłek pocztowych oraz ujednolicenie opłat pocztowych pobieranych przez państwowe i prywatne służby pocztowe poszczególnych państw. W miarę możliwości UPU udziela również pomocy technicznej służbom pocztowym krajów, które o nią występują.
Znaczki portugalskie zostały wydane w 1949 roku z okazji 75-lecia Uniwersalnej Unii Pocztowej (UPU) — organizacji powołanej w 1874 roku w Bernie, która ujednoliciła zasady międzynarodowej wymiany pocztowej i stała się jednym z filarów globalnej komunikacji.
Dwie dłonie trzymające kopertę — gest przekazania wiadomości, który przekracza granice. W tle glob z gwiazdami, symbolizujący zasięg i uniwersalność poczty. Nad rękami wstęga z napisem "UNIÃO POSTAL UNIVERSAL" — Uniwersalna Unia Pocztowa.
Daty: „1874 – 1949” — przypomnienie o długiej historii współpracy międzynarodowej.
 |
 |
Rotary to organizacja apolityczna i świecka, która łaczy ludzi wszystkich zawodów, narodowości i przekonań. Międzynarodowa organizacja, założona w 1905 roku, w Chicago przez amerykańskiego adwokata Paula P. Harrisa. Definicja tej organizacji brzmi: „Rotary jest stowarzyszeniem przedsiębiorców i ludzi różnych zawodów z całego świata, które świadczy pomoc humanitarną, promuje wysokie normy etyczne w każdym zawodzie i pomaga budować dobrą wolę i pokój na świecie”. Ich służby działają na rzecz międzynarodowego porozumienia, człowieczeństwa i pokoju. Np.: rotarianie z całego świata dzięki swej pracy, poświęceniu i finansowemu zaangażowaniu bardzo mocno podjęli wyzwania w walce z chorobą Heinego Medina, czyli polio. Pomogli uodpornić ponad 2,5 miliarda dzieci na polio w 122 krajach i zmniejszyć liczbę przypadków polio o 99,9 procent na całym świecie. Dotacje zebrane przez klub Rotary przekazane Światowej Organizacji Zdrowia oraz UNICEF przyczyniły się do wygrania batalii z tym niebezpiecznym wirusem.
W roku 1987, Międzynarodowa Konwencja Rotary odbyła się po raz pierwszy na ziemi niemieckiej w Monachium. Na specjalnym znaczku Deutsche Bundespost poświęconym Międzynarodowej Konwencji Rotary, Monachium, godło (logo) pokazu i kuli ziemskiej.
Ponad 130 krajów uhonorowało ROTARY INTERNATIONAL wydając ponad 2000 pamiątkowych znaczków, pamiątkowych arkuszy, specjalnych kaset i innych artykułów filatelistycznych.
Pamiątkowe znaczki Rotary to rzeczy piękne, rzadkie i fascynujące, nie tylko upamiętniające organizację międzynarodową, ale także przedstawiające jej zaangażowanie w służbę na całym świecie.
Grupa kolekcjonerów pamiątkowych znaczków Rotary połączyła się pod przewodnictwem American Topical Association w 1955 roku i zorganizowała w jednostkę badawczą, którą nazwali „ROTARY ON STAMPS”. Obecnie prawie 200 członków pochodzi z 35 krajów i jest to jedna z najwcześniejszych i najbardziej aktywnych grup kolekcjonerów Rotary. W 2005 roku Rotary on Stamps obchodziło 50-lecie istnienia, kiedy Rotary International obchodziło 100-lecie istnienia.
Ten efektowny bloczek upamiętnia 75. rocznicę powstania Rotary International – organizacji znanej z globalnej działalności humanitarnej i hasła „Service Above Self” („Służba ponad własne interesy”). Wydany przez Antyle Holenderskie, łączy w sobie estetykę techniczną z przesłaniem etycznym.
Logo Rotary International: złote koło z zębatkami – symbol współpracy, ruchu i mechanizmu dobra.
Zębatki – mogą być odczytane jako metafora wspólnoty, w której każdy członek jest częścią większego mechanizmu służby i pomocy.
Bloczek został wydany w roku 1980, dokładnie 22 lutego, przez Antyle Holenderskie z okazji 75-lecia Rotary International
Arkusik z Tanzanii, poświęcony Mistrzostwom Świata w Szachach, ukazuje nie tylko grę, lecz także etos. Na jednym ze znaczków widnieje król szachowy obok symbolu Rotary International — koła zębatego, które nie jest ani polityczne, ani religijne, lecz służebne. Rotary to organizacja świecka, apolityczna, a jednak głęboko etyczna — jakby świecki zakon myślenia i działania.
Szachy uczą strategii, cierpliwości, przewidywania. Rotary uczy służby, współpracy, odpowiedzialności. Obie przestrzenie — plansza i wspólnota — są miejscem, gdzie decyzje mają konsekwencje, a ruchy są wyrazem wartości.
Ten arkusik może być potraktowany jako - list od króla, pionka i koła, który przypomina, że myślenie i służba nie potrzebują ideologii, by być głębokie. Wystarczy obecność, zasada i ruch.
Wyniki prac Międzynarodowych Lat Spokojnego Słońca.
W celu dokonania wstępnego przeglądu rezultatów międzynarodowego programu naukowego, zorganizowanego z inicjatywy UNESCO a znanego pod nazwą „Międzynarodowych Lat Spokojnego Słońca” (IQSY), w Londynie, w lipcu 1967 r. zwołany został przez Komitet Naukowy Badań Kosmicznych (COSPAR) oraz Komitet Specjalny do spraw IQSY sympozjon międzynarodowy.
Do niedawna niewiele wiedziano o zachowaniu się i cechach charakterystycznych rozmaitych cząstek promieniowania, które docierają do zewnętrznej atmosfery Ziemi ze Słońca i innych części Galaktyki. Odkrycie jednak niemal jednoczesne przez naukowców radzieckich i amerykańskich tzw. pasów promieniowania („pasy Van Allena”) było jednym z najdonioślejszych odkryć Międzynarodowego Roku Geofizycznego (IGY) i stało się początkiem dalszych interesujących badań na tym polu.
Badania nad wzajemnym oddziaływaniem rozmaitego typu promieniowania słonecznego i środowiska ziemskiego (zarówno atmosfery jak i pola magnetycznego) są bardzo skomplikowane i rozlegle i znajdują się obecnie w swym początkowym stadium, stanowiąc nową gałąź wiedzy zwaną „fizyką słoneczno-ziemską”. Rozwiązanie zaś wielu doniosłych problemów z tej dziedziny wymaga współpracy uczonych zajmujących się zarówno geomagnetyzmem, jak i fizyką jonosfery, promieniowaniem kosmicznym itp., a zatem wymaga kooperacji wielu dyscyplin. Ponadto konieczne jest uzyskanie w tej dziedzinie danych pochodzących z obserwacji, dokonywanych z możliwie najliczniejszych punktów Ziemi.
Ostatnio, wysyłanie do górnych warstw atmosfery aparatów pomiarowych na pokładach rakiet i satelitów dostarczyło nowych interesujących wiadomości, uzupełniających informacje zbierane przez punkty obserwacyjne. Powodzenie tego rodzaju prac z zakresu fizyki słoneczno-ziemskiej zależy zarówno od koordynacji międzydyscyplinarnej jak i międzynarodowej. Koordynacja ta osiągnięta została w ramach prac Międzynarodowych Lat Spokojnego Słońca (IQSY) w latach 1964-1965.
Sympozjon na temat wyników IQSY w Londynie przyniósł jedynie wstępny przegląd uzyskanych osiągnięć, a szersze analizy i dalsze badania licznych wyników będą dopiero przeprowadzane i uzupełniane w następnych latach. W czasie sympozjonu wygloszono około 35 referatów. których autorzy reasumowali osiągnięcia w poszczególnych etapach i dziedzinach tego wielkiego międzynarodowego przedsięwzięcia, jakim były Międzynarodowe Lata Spokojnego Słońca.
Od listopada 1964 r. do listopada 1965 r. kraje świata, w tym wiele nowo powstałych niepodległych państw afrykańskich, wydały znaczki upamiętniające pierwszą ekspedycję naukową mającą na celu zbadanie powierzchni Słońca.
W Międzynarodowych Latach Spokojnego Słońca w okresie od 1 stycznia 1964 r. do 31 grudnia 1965 r., zjawiska słoneczne i geofizyczne były badane przez obserwatoria na całym świecie i przez statki kosmiczne, po to, aby lepiej zrozumieć relacje między Słońcem a Ziemią.
Odpowiednie organizacje podjęły stałą obserwację optyczną i instrumentalną słońca; Fotografowali jego plamy, fluktuacje koronalne, plagi i wypukłości; Zmierzyli całe spektrum promieniowania słonecznego i słonecznego: promieniowanie gamma i rentgenowskie, promieniowanie widzialne i radiowe. Wpływ promieniowania słonecznego i naładowanych cząstek na Ziemię i jej środowisko był ważnym aspektem tych badań, zwłaszcza że w spokojnych latach rozbłyski słoneczne są rzadsze, a zatem efekty wtórne nie nakładają się na siebie i nie kolidują ze sobą.
W nauce:
Międzynarodowy Rok Spokojnego Słońca (IQSY) – nazwa nadana serii skoordynowanych programów obserwacyjnych związanych ze Słońcem, przeprowadzonych w latach 1964 i 1965.
15 czerwca 1964 roku Ghana wydała kilka znaczków pocztowych przedstawiających sztuczne satelity.
Koperta pierwszego dnia obiegu (FDC – First Day Cover) wydana przez Republikę Gabońską z okazji Międzynarodowego Roku Spokojnego Słońca (Année Internationale du Soleil Calme), obchodzonego 25 lutego 1965 roku.
Stylizowane Słońce z promieniami — symbolizujące okres minimalnej aktywności słonecznej.
Pod nim widnieje obserwatorium naukowe lub radioteleskop — nawiązanie do badań nad heliosferą i wpływem Słońca na Ziemię.
Motyw na znaczku o nominale 85 franków to kontynuacja tematyki — Słońce i aparatura naukowa.
To rzadki przykład emisji z Afryki, pokazujący ambicje naukowe młodego państwa w latach 60.
Rok Spokojnego Słońca był międzynarodową inicjatywą naukową, mającą na celu badanie Słońca w okresie jego minimalnej aktywności (minimum cyklu słonecznego).
Obserwacje prowadzone w tym czasie miały ogromne znaczenie dla zrozumienia wpływu promieniowania słonecznego na atmosferę ziemską, komunikację radiową i klimat.
KUBA - Międzynarodowy Rok Spokojnego Słońca 1965 rok.
Kuba, jako aktywny uczestnik międzynarodowej współpracy naukowej, uczciła ten projekt emisją znaczków — co czyni tę serię nie tylko filatelistyczną, ale też dokumentem epoki naukowej otwartości.
Opis serii:
Seria przedstawia stylizowane ilustracje związane z badaniami nad aktywnością słoneczną i jej wpływem na Ziemię. Każdy znaczek ukazuje inne zjawisko lub symbol naukowy:
Orbitalne trajektorie planet i satelitów
Stylizowane Słońce i jego korona
Ziemia w kontekście heliocentrycznym
Schematy fal elektromagnetycznych i promieniowania
Motywy związane z obserwacjami astronomicznymi.
Międzynarodowy Rok Spokojnego Słońca (IQSY) był globalnym projektem badawczym realizowanym w latach 1964–1965, mającym na celu obserwację Słońca w okresie minimalnej aktywności słonecznej. Uczestniczyły w nim dziesiątki krajów, a jego celem było zrozumienie wpływu Słońca na klimat, komunikację radiową, magnetosferę i inne zjawiska geofizyczne.
Znaczki zostały poświęcone międzynarodowemu programowi naukowemu International Years of the Quiet Sun (IQSY), który w latach 1964–1965 skupiał badaczy z wielu krajów na obserwacjach Słońca w okresie jego minimalnej aktywności. Polska brała w nim aktywny udział, co znalazło odzwierciedlenie w tej emisji.
Znaczki przedstawiają różne efekty inspirowane estetyką kosmiczną i naukową np. stylizowane Słońce o geometrycznych, promienistych kształtach oraz Ziemię z zaznaczonymi orbitami satelitów co podkreśla: rozwój badań kosmicznych w latach 60., rosnące znaczenie satelitów w obserwacjach heliosfery, globalny charakter programu IQSY.
Przedstawiają również duży radioteleskop skierowany ku niebu, na tle intensywnego, czerwonego Słońca, gdzie radioteleskopy były kluczowym narzędziem badań w czasie „spokojnego Słońca”, a Polska w tym okresie rozwijała radioastronomię.
Na znaczkach również widnieje stylizowany Układ Słoneczny z orbitami planet krążących wokół jasnego, centralnego Słońca, co podkreśla kosmiczny wymiar badań i nawiązuje do klasycznych modeli astronomicznych.
Europa przeciw ubóstwu i wykluczeniu społecznemu.
Balony, szkło powiększające i układanka mapa Europy, zaprojektowana przez włoską graficzkę Danielę Longo, wydrukowana metodą fotograwiury i wydana przez Watykan 12 października 1999 r. z okazji 50. rocznicy Rady Europy.
3 koperty FDC z kompletną serią okolicznościowych znaczków, wydane w RPA w 2002 roku.
Znaczki wydano na okoliczność Szczytu Ziemi 2002 (Światowy Szczyt Zrównoważonego Rozwoju. Szczyt został zorganizowany przez Organizację Narodów Zjednoczonych w Johannesburgu (RPA) w dniach od 26 sierpnia do 4 września 2002 roku, a jego głównym celem była dyskusja na temat globalnego zrównoważonego rozwoju. Oznacza to konieczność stawienia czoła wielu wyzwaniom świata, w którym stale rośnie zapotrzebowanie na żywność, wodę, schronienie, urządzenia sanitarne, usługi zdrowotne i bezpieczeństwo ekonomiczne. Szczyt zgromadził przywódców państw, przedstawicieli biznesu i organizacji pozarządowych z całego świata.
Znaczki są doprawdy przepięknie skomponowane, a ich treść wzrusza. Warto się im przyjrzeć dokładniej i pomedytować na temat naszej planety, naszego domu...
Na jednym ze znaczków oraz na datownikach nie zabrakło najbardziej rozpoznawalnego i widocznego z daleka elementu architektonicznego Johannesuburga - Brixton Tower (Wieża Brixton), która jest 237-metrową betonową wieżą telewizyjną w dzielnicy o tej samej nazwie w Johannesburgu.
4 okolicznościowe znaczki pocztowe (kompletna seria), wydane w Gwinei w 1963 roku z okazji Konferencji Przywódców Krajów Afrykańskich, która odbyła się w stolicy Etiopii, Addis Abebie. Zgodnie z przyjętą Kartą Organizacji Jedności Afrykańskiej, wszystkie państwa są zobowiązane załatwiać swoje spory drogą pokojową. W deklaracji widnieje przy tym sformułowanie ściśle zabraniające wykorzystywania terytoriów państw członkowskich dla działalności wywrotowej kierowanej spoza kontynentu. Dzięki temu na polu pokojowego załatwiania sporów między państwami kontynentu afrykańskiego dochodzi do rozwiązania lub zażegnania wielu problemów.
Szkoda, ze takie pokojowe rozwiązywanie konfliktów nie przekłada się na pozostałe kraje świata.
Na walorach zaprezentowano symbolizm w najlepszym na świecie wydaniu - wydaniu afrykańskim.
Myślę, że na zakończenie tego artykułu pozwolę sobie przedstawić blok filatelistyczny z HOLANDII - 2000 - DZIĘKUJĘ CI, gdzie i ja wyciągam swoją dłoń do tych wszystkich ludzi, którzy chcą by prawa człowieka były respektowane, gdzie już w innych krajach organizacje, które walczą o takie prawa są likwidowane, by nie było podziałów między ludźmi, nienawiści bez względu na kolor skóry, wyznanie religijne, orientacje seksualne czy podporzadkowanie jakiejś grupie np. rządzącej, gdyż w innym przypadku jest wrogiem narodu, co w wielu państwach ma swoją wymowę.
Trzy znaczki z 1956 roku nawiązują do tych własnie problemów, które chciałbym tutaj poruszyć: Antyrasizm | Dzieci | Prawa człowieka | Kobiety. Prawa człowieka są prawami nieodłącznie związanymi ze wszystkimi istotami ludzkimi, bez względu na rasę, płeć, narodowość, pochodzenie etniczne, język, religię lub jakikolwiek inny status. Prawa człowieka obejmują prawo do życia i wolności, wolność od niewolnictwa i tortur, wolność opinii i wypowiedzi, prawo do pracy i edukacji oraz wiele innych. Każdy ma prawo do tych praw, bez dyskryminacji.
Polska ma podpisane i ratyfikowane 14 międzynarodowych traktatów dotyczących praw człowieka.
Marzec 1968 należy do ciemnych kart naszej historii. Zmuszono do opuszczenia kraju tysiące obywateli polskich pochodzenia żydowskiego. Akcji tej towarzyszyła kampania nienawiści. Często wyrzucani z Polski tracili obywatelstwo, co było formalnym, ale również emocjonalnym znakiem rozerwania ich związków z naturalnym otoczeniem. A w tym samym roku dla uczczenia 20 rocznicy ogłoszenia powszechnej deklaracji praw człowieka ogłoszono rok 1968 jako Międzynarodowy Rok Praw Człowieka.
Dwa znaczki wydane w Egipcie w 1968 roku mówią o tej rocznicy.
Jordania 1968 Rok Praw Człowieka i logo Roku Praw Człowieka (płomień otoczony wieńcem laurowym - płomień wolności).
Czechosłowacja - Rok Praw Człowieka – 1968 - symbol Roku Praw Człowieka.
Seria znaczków służbowych UNESCO „Płomień Praw Człowieka” z lat 1969–1971 tworzy spójną, choć nierocznicową opowieść o misji, którą UNESCO niosło światu po II wojnie światowej. Trzy wartości z 1969 roku i jedna z 1971 nie powstały z okazji jubileuszu Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, lecz jako praktyczne odpowiedzi na potrzeby taryfowe korespondencji wychodzącej z UNESCO. Mimo to ich ikonografia pozostaje jednolita: centralny płomień symbolizuje światło godności, które nie gaśnie, a otaczający go wieniec wawrzynowy przypomina o pokoju i zwycięstwie ducha nad przemocą. Purpurowo‑czerwone tonacje emisji z 1969 roku oraz chłodniejsza kolorystyka znaczka z 1971 układają się w ciągłość, w której nie chodzi o daty, lecz o nieprzerwane świadectwo wartości. Cała czwórka stanowi więc nie serię rocznicową, lecz serię misyjną — cztery małe przesłania godności wysyłane z Paryża do świata, w których płomień praw człowieka staje się znakiem pamięci, odpowiedzialności i nadziei.
Motyw wspólny obejmuje czerwony płomień jako znak życia, sumienia i nieugaszonej nadziei; wieniec laurowy rozumiany nie jako triumf militarny, lecz koronacja godności; promieniste tło, jakby światło rozchodziło się z centrum, obejmując całą ludzkość; oraz napis „Déclaration Universelle des Droits de l’Homme”, podkreślający uniwersalny, a nie narodowy charakter przesłania. Każdy znaczek przedstawia ten sam motyw — płomień wolności otoczony wieńcem — w innej tonacji kolorystycznej i nominale.
W kontekście Deklaracji Praw Człowieka płomień nie jest ogniem walki, lecz światłem sumienia. To przypomnienie, że godność ludzka nie zależy od narodowości, religii ani statusu — jest dana każdemu. Ten płomień przywodzi na myśl biblijny ogień, który nie niszczy, lecz oświeca, jak krzew gorejący mówiący „Jestem, który jestem” — obecność, która trwa i nie gaśnie. Otaczający go wieniec laurowy staje się symbolem zwycięstwa nie militarnego, lecz etycznego: triumfu prawa nad siłą, dialogu nad przemocą.
Wstążki godności — filatelistyczna medytacja o prawach człowieka.
W roku 1978, w symbolicznym geście solidarności z europejską wspólnotą wartości, Republika Turcji wyemitowała serię dwóch znaczków pocztowych, upamiętniających 25-lecie Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Choć ich nominały różnią się, a kompozycje graficzne przybierają odmienne formy — splecionych wstążek i pętli z kwiatowym emblematem — oba znaczki tworzą spójną wizualną narrację o godności, wolności i odpowiedzialności.
To nie tylko filatelistyczne obiekty, lecz także miniaturowe manifesty etyczne, w których abstrakcyjna forma staje się językiem uniwersalnym. Wstążki — splecione, zawieszone, rozkwitające — mówią o więzi, o zobowiązaniu wobec drugiego człowieka, o nadziei zakorzenionej w prawie. Dopłata charytatywna, obecna na obu emisjach, wzmacnia ten przekaz: prawa człowieka nie są tylko deklaracją, lecz wymagają realnego wsparcia, troski i działania.
Seria ta wpisuje się w szerszy nurt filatelistyki zaangażowanej — tej, która nie tylko dokumentuje, ale także wzywa do refleksji, buduje mosty między historią a przyszłością, między państwami a jednostką, między prawem a sumieniem.
Motywy graficzne: abstrakcyjne symbole solidarności, wolności i nadziei, wyrażone przez splecione wstążki i kwiatowe emblematy.
Dopłata charytatywna: +0,50 liry w obu przypadkach — możliwe wsparcie dla edukacji, praw człowieka lub instytucji społecznych.
Pierwszy (z wstążkami) ukazuje strukturę wspólnoty — splecione wartości, wzajemne zobowiązania.
Drugi (z pętlą i kwiatem) to symbol nadziei i duchowego wymiaru praw człowieka — przypomnienie, że prawa te są nie tylko zapisami prawnymi, ale też wyrazem troski o godność i przyszłość człowieka.
50 lat Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka
WYSPY OWCZE 1998 rok.
Powszechna Deklaracja Praw Człowieka (PDPC) to dokument, który działa jak globalna mapa drogowa na rzecz wolności i równości – chroniąc prawa każdej jednostki i wszędzie. Po raz pierwszy kraje uzgodniły wolności i prawa, które zasługują na powszechną ochronę, aby każdy mógł żyć swobodnie, jednakowo i godnie.
PDPC została przyjęta przez nowo utworzoną Organizację Narodów Zjednoczonych w dniu 10 grudnia 1948 r. w odpowiedzi na "barbarzyńskie akty, które [...] oburzył sumienie ludzkości" podczas II wojny światowej. W przyjęciu uznano prawa człowieka za podstawę wolności, sprawiedliwości i pokoju.
Prace nad UDHR rozpoczęły się w 1946 roku, z komitetem redakcyjnym złożonym z przedstawicieli wielu różnych krajów, w tym USA, Libanu i Chin. Komitet redakcyjny został później rozszerzony o przedstawicieli Australii, Chile, Francji, Związku Radzieckiego i Wielkiej Brytanii, dzięki czemu dokument mógł korzystać z wkładu państw ze wszystkich regionów oraz ich różnorodnych kontekstów religijnych, politycznych i kulturowych. PDPC został następnie omówiony przez wszystkich członków Komisji Praw Człowieka ONZ i ostatecznie przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne w 1948 roku.
Deklaracja nakreśla 30 praw i wolności, które należą do nas wszystkich i których nikt nie może nam odebrać. Prawa, które zostały uwzględnione, nadal stanowią podstawę międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka. Dziś Deklaracja pozostaje żywym dokumentem.
30 praw i wolności określonych w PDPC obejmuje prawo do wolności od tortur,prawo do wolności wypowiedzi,prawo do nauki i prawo do ubiegania się o azyl. Obejmuje prawa obywatelskie i polityczne, takie jak prawo do życia, wolności i prywatności. Obejmuje również prawa gospodarcze, społeczne i kulturalne, takie jak prawo do zabezpieczenia społecznego, zdrowia i odpowiednich warunków mieszkaniowych.
UDHR jest, jak sugeruje jego tytuł, uniwersalny – co oznacza, że dotyczy wszystkich ludzi, we wszystkich krajach na całym świecie. Chociaż deklaracja nie jest prawnie wiążąca, ochrona praw i wolności określonych w deklaracji została włączona do wielu krajowych konstytucji i krajowych ram prawnych.
Deklaracja ta stanowi również podstawę, na podstawie której opracowano wiele innych prawnie wiążących traktatów dotyczących praw człowieka, i stała się wyraźnym punktem odniesienia dla uniwersalnych standardów praw człowieka, które muszą być promowane i chronione we wszystkich krajach.
PDPC nadal służy jako podstawa krajowych i międzynarodowych przepisów i standardów. Dla organizacji takich jak Amnesty International, które są zaangażowane w ochronę i walkę o prawa człowieka, działa jako inspiracja przewodnia dla naszej misji i wizji.
Wszystkie prawa człowieka są równie ważne, a wszystkie rządy muszą traktować prawa człowieka w sposób sprawiedliwy i równy, na tych samych zasadach i z takim samym naciskiem. Wszystkie państwa mają obowiązek, niezależnie od ich systemów politycznych, gospodarczych i kulturalnych, promować i chronić wszystkie prawa człowieka dla wszystkich bez dyskryminacji.
Tak więc bez względu na to, jakie różnice mają ludzie, istnieje jedna podstawowa zasada, która leży u podstaw wszystkich praw nakreślonych w PDPC: że każda istota ludzka ma te same niezbywalne prawa. Oznacza to, że prawa człowieka są takie same dla każdego mężczyzny, kobiety i dziecka na całym świecie, bez względu na okoliczności.
Nie może być żadnego rozróżnienia: w tym rasy, koloru skóry, płci, orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej, języka, religii, poglądów politycznych lub innych, pochodzenia narodowego lub społecznego, fortuny, urodzenia lub jakiejkolwiek innej sytuacji. Uniwersalny oznacza wszystkich, wszędzie.
PDPC pokazuje nam również, że prawa człowieka są współzależne i niepodzielne. Wszystkie 30 artykułów Deklaracji są równie ważne. Nikt nie może zdecydować, że niektóre są ważniejsze od innych. Odebranie jednego prawa ma negatywny wpływ na wszystkie pozostałe prawa.
50. rocznica Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka
Motyw znaczka: Gołąb pokoju i obszar ludzkich oczu. Tekst na znaczku: 50. rocznica Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Znaczek pochodzi z roku 1998 z Republiki Federalnej Niemiec.
„Dłonie pokoju — 50 lat Deklaracji Praw Człowieka”
Słowenia, 1998
Znaczek wydany z okazji 50-lecia uchwalenia Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka ONZ (1948–1998). Przedstawia śpiące dziecko chronione przez dwie dorosłe dłonie — obraz opieki, bezpieczeństwa i godności. Nad dzieckiem widnieje liczba „50” spleciona z płomieniem i wawrzynem, symbolizując jubileusz oraz triumf wartości humanitarnych. Ciepła kolorystyka podkreśla sakralny ton kompozycji.
Artefakt ukazuje prawa człowieka nie jako dokument, lecz jako gest — czuły, konkretny, codzienny.
Znaczki: Za pokój świata na bardzo ciekawej kopercie Pierwszego Dnia obiegu
Znaczek 20 Pf NRD - Dla pokoju na świecie, Frederic Joliot Curie (1900-1958), francuski fizyk, laureat Nagrody Nobla.
Znaczek 25 Pf NRD - Dla pokoju na świecie, Baronessa von Suttner (1843-1914), austriacka pisarka i pacyfistka, jako pierwsza kobieta została wyróżniona Pokojową Nagrodą Nobla. Pełniła funkcję wiceprzewodniczącej Międzynarodowego Kongresu Pokoju w Hadze
Znaki i symbole pokoju wyrażają pragnienie i żądanie pokoju i międzynarodowego zrozumienia. Gołąb pokoju powraca, między innymi, do opowiadania o potopie w Starym Testamencie: po potopie Noe wypuszcza gołębicę, która wraca do arki z gałązką oliwną w dziobie – znak dla Noego, że jest ziemia.
Jako symbol Światowego Kongresu Pokoju w 1949 r. wybrano litografię La Colombe (francuski „Gołąb”) Pabla Picassa, co doprowadziło do jej powszechnego użycia jako symbolu pokoju. Biały gołąb na niebieskim tle, wariant gołębia pokoju: powszechny symbol zachodnioeuropejskiego, zwłaszcza niemieckiego ruchu pokojowego, od lat 1980., zaprojektowany w kontekście oporu wobec dwutorowej decyzji NATO.
Ghana 1958 Dzień ONZ zestaw wartości przedstawiający uścisk dłoni. Epoka Nkrumaha (ghański polityk, premier i prezydent Ghany, z zawodu nauczyciel, jeden z czołowych działaczy ruchu panafrykańskiego) i znaczki pocztowe z Ghany odnoszące się do zimnej wojny i ruchu państw niezaangażowanych.
Znaczki upamiętniające uchwalenie Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka przez Zgromadzenie Ogólne ONZ.
Wietnam Południowy1958 X Rocznica Deklaracji Praw Człowieka (z pochodnią i emblematem ONZ)
Sri Lanka –1958 r.: znaczki przedstawiają ręce sięgające po symbol ONZ: X. rocznica podpisania Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka około 1958 r.
Japonia 1958 X. rocznica Deklaracji Praw Człowieka (na znaczku widnieje płomień ponad gwiazdami i ponad logiem ONZ).
Malezja 1958 X. rocznica Deklaracji Praw Człowieka
Indonezja 1958 X. rocznica Deklaracji Praw Człowieka,
Meksyk 1958 X. rocznica Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka (Anioł, który ilustruje kwestię upamiętniającą 10. rocznicę Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i który to znaczek służy do płacenia za pocztę lotniczą, jest przedstawiony z piersiami. Czy zatem byłby to anioł płci żeńskiej? Ciekawe co najmniej, błędne, jeśli rozumiemy, że anioły są mężczyznami)
10. rocznica uchwalenia Deklaracji praw Człowieka ONZ. Symboliczne przedstawienie uchwały ONZ.
Projekt znaczków: Sława Gospodarek
Datownik: Placówka pocztowa: Warszawa 1, Numer wg katalogu A. Myślickiego: 58126
Na znaczku przedstawiono dwie symboliczne postacie wyrażające człowieka w niewoli i człowieka wyzwolonego, czyli takiej niewoli, gdzie człowiek lub społeczeństwo (lud, naród) nie rozporządza sobą, lecz poddany jest przymusowi woli wyższej. Każdy rodzaj niewoli wywiera wpływ demoralizujący, osłabia poczucie godności osobistej i narodowej, niszczy zmysł odpowiedzialności, obniża odwagę, rodzi chęć zemsty i buntu.
Kiedy traktujemy ludzi z szacunkiem, dajemy im odczuć, że ich bezpieczeństwo, szczęście, a także marzenia, pragnienia i potrzeby są dla nas ważne dlatego, że są ludźmi. Ludzie pełni szacunku nie traktują innych ludzi instrumentalnie, jak przedmioty, nie manipulują nimi ani nie wykorzystują dla własnych celów, ale wiedzą, że każdy człowiek ma swoją wartość.
Pełni szacunku ludzie wiedzą, że należy wysłuchać z szacunkiem ludzi, którzy mają inne przekonania czy pochodzenie niż ich, są tolerancyjni i akceptują ich wybory, tak jak chcą, aby oni akceptowali ich. Ludzie z charakterem pamiętają, że człowiek ma potrzebę wypowiedzenia się i powinno się go wysłuchać. Można nie zgadzać się z jego zdaniem, ale nie można „zamykać mu ust", bo każdy ma prawo do odmiennych opinii.
Ludzie pełni szacunku dla innych nie używają gróźb i siły fizycznej, by postawić na swoim albo wyrazić swój gniew i niezadowolenie. Ludzie, którzy traktują innych ludzi z szacunkiem, są wiarygodni i mogą wymagać od nich identycznego zachowania.
Na arkusiku znajduje się pamiątkowy znaczek z Albanii, pochodzący z okresu Ludowej Republiki Albanii (R.P. E SHQIPERISE). Znaczek upamiętnia 10. rocznicę uchwalenia Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka i 10-lecie organizacji kobiet albańskich, oznaczone datami 1948-1958. Ilustracja przedstawia dwie osoby, z których jedna trzyma dziecko, a po prawej stronie widoczny jest symbol ONZ.
Symbol ONZ na tym arkusiku ma wielowymiarowe znaczenie. Może odnosić się do globalnej współpracy, pokoju oraz praw kobiet w kontekście międzynarodowym. Włączenie tego znaku do projektu znaczka wskazuje na aspiracje Albanii do integracji z inicjatywami ONZ, które wspierają równość i rozwój społeczny.
Projekt podkreśla rolę kobiet w społeczeństwie - symbol macierzyństwa i troski.
Znaczek wskazuje na dążenie Albanii do integracji z globalnym ruchem na rzecz praw człowieka oraz równouprawnienia kobiet. Obecność znaku ONZ może sugerować, że działalność albańskich organizacji kobiet miała międzynarodowy wymiar lub była zgodna z ideami ONZ dotyczącymi praw człowieka.
15 lat Organizacji Narodów Zjednoczonych
Jest to budynek, w którym w latach 1946-1950 zbierało się Zgromadzenie Ogólne ONZ, podczas gdy trwały prace nad wznoszeniem stałego budynku.
Budynek Organizacji Narodów Zjednoczonych .
To tutaj w latach 1948 i 1951 odbywały się pełne posiedzenia Zgromadzenia Ogólnego ONZ. Palais de Chaillot pochodzi z Wystawy Światowej z 1937 roku. Znajduje się na prawym brzegu Sekwany i mieści kilka muzeów oraz Teatr Narodowy. Z jego tarasu roztacza się wspaniały widok na Paryż i jest to popularne miejsce do robienia zdjęć przez turystów.
Wystawa filatelistyczna w maju 1960 roku w Buenos Aires. Różnorodne widoki na Buenos Aires w 1810 roku.
Znaczek Kolumbii 1960 roku (siedziba ONZ w Nowym Jorku)
Afganistan 1960. Znaczki przedstawiają: gołębie, flagi i kulę ziemską.
LIBAN 1961 - Blok i znaczki - XV. rocznica powstania Organizacji Narodów Zjednoczonych
Jordania 1962 -
17 rocznica utworzenia Organizacji Narodów Zjednoczonych - na znaczkach siedziba ONZ oraz Dag Hjalmar Agne Carl Hammarskjöld, (ur. 29 lipca 1905 w Jönköping, zm. 18 września 1961 w Ndoli) – szwedzki polityk, dyplomata, ekonomista i prawnik, od 10 kwietnia 1953 do 18 września 1961 sekretarz generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych, przyczynił się do rozwiązania kryzysu sueskiego 1956.
20 lat Organizacji Narodów Zjednoczonych
Chiński znaczek z 1992 roku upamiętnia 20-lecie konferencji ONZ na temat środowiska człowieka (1972-1992). Jego symbolika jest bogata – przedstawia kulę ziemską, rzekę, ryby i las, co może odnosić się do kluczowych elementów ekosystemu i potrzeby ich ochrony.
I Konferencja Narodów Zjednoczonych w sprawie Środowiska Człowieka odbyła się w dniach 5-16 czerwca 1972 roku w Sztokholmie, stolicy Szwecji. Tematem przewodnim jest ochrona środowiska i zapobieganie zanieczyszczeniom. Na konferencji uchwalono proklamację Środowiska Człowieka oraz 109 sugestii. 27. Zgromadzenie Narodów Zjednoczonych ustanowiło 5 czerwca Światowym Dniem Ochrony Środowiska. „Mamy tylko jedną Ziemię” - to stały temat Światowego Dnia Ochrony Środowiska. Obecnie liczba ludności na świecie wynosi ponad 50 miliardów. Los ziemi przywiązuje wielką wagę do życia człowieka. Tak więc wszystkie kraje powinny podjąć wspólny wysiłek na rzecz ochrony środowiska ekologicznego człowieka. Znaczek przekazuje cztery tematy: ochronę środowiska glebowego; ochrony środowiska wodnego; chronić środowisko powietrzne; i zapobiegać zanieczyszczeniu hałasem.
Gołąb z gałązką oliwną - symbol pokoju, nad godłem ONZ. Jordania 1971 rok -
25. rocznica powstania Organizacji Narodów Zjednoczonych
Surinam 1970 25 lat Organizacja Narodów Zjednoczonych ONZ, emisja znaczków Surinam wartość 10 i 25 centów.
Koperta upamiętnia ćwierćwiecze istnienia ONZ – organizacji powołanej po II wojnie światowej w duchu pokoju, sprawiedliwości i postępu. Emisja znaczków i ilustracji skupia się na wartościach, które ONZ stara się realizować: pokój, sprawiedliwość, rozwój naukowy i technologiczny.
Ilustracje medali
Po lewej stronie koperty znajdują się dwa medalionowe symbole:
Górny medalion: Budynek ONZ z napisem „UNITED NATIONS 25TH ANNIVERSARY 1945–1970” – symbol instytucjonalnej trwałości i globalnej misji.
Dolny medalion: Emblemat ONZ z napisem „SCIENCE AND TECHNOLOGY FOR DEVELOPMENT” – podkreślenie roli nauki i technologii w budowaniu lepszego świata.
Znaczki
13¢ – „PAIX, JUSTICE ET PROGRÈS”: Niebieski, z wagą jako symbolem sprawiedliwości, tekst w języku francuskim
6¢ – „PEACE, JUSTICE AND PROGRESS”: Czerwony, również z wagą, tekst w języku angielskim
Oba znaczki zawierają emblemat ONZ i podkreślają trójjedność wartości, które mają prowadzić ludzkość ku lepszej przyszłości.
Stempel
Okrągły stempel: „UNITED NATIONS – NEW YORK – NOV 20 1970”
Prostokątny nadruk: „FIRST DAY OF ISSUE” – potwierdzenie wartości kolekcjonerskiej i dokumentacyjnej.
Interpretacja symboliczna
Ta koperta to filatelistyczna medytacja nad misją ONZ. Waga jako symbol równowagi, medale jako znaki pamięci, a kolory niebieski i czerwony jako kontrast między pokojem a działaniem. Nauka i technologia nie są tu tylko narzędziami – są kanałami etycznego postępu, jeśli służą sprawiedliwości i rozwojowi wspólnoty.
Znaczek upamiętnia 25. rocznicę powstania Organizacji Narodów Zjednoczonych i pochodzi z Indii. Utrzymany jest w odcieniach niebieskiego, co nawiązuje do barw ONZ. Centralnym elementem są duże litery UN, nad którymi umieszczono emblemat Narodów Zjednoczonych oraz napis w języku hindi odnoszący się do jubileuszu. U dołu widnieje oznaczenie wartości 20 paise oraz nazwa kraju „India”. Całość ma nowoczesny, prosty układ graficzny, podkreślający charakter rocznicowej emisji. Znaczek posiada ślad ostemplowania, co wskazuje, że był użyty w obiegu pocztowym.
30 lat Organizacji Narodów Zjednoczonych
„Koperty jedności – 30-lecie ONZ (1945–1975)” Dwie koperty okolicznościowe, każda z zestawem znaczków pochodzących z różnych emisji, tworzą filatelistyczny obraz idei ONZ: różnorodność, współpraca, prawa człowieka.
Połączenie znaczków z Nowego Jorku i Genewy na jednej powierzchni to nie tylko gest kolekcjonerski, ale także symboliczna deklaracja – że pokój i partnerstwo wymagają wspólnego wysiłku ponad granicami.
W roku 1975, trzy dekady po podpisaniu Karty Narodów Zjednoczonych, świat zatrzymał się na chwilę, by spojrzeć wstecz — i naprzód. Dwie koperty, z pozoru zwyczajne, stają się tu świadectwem duchowej i filatelistycznej jedności.
Zestawione na jednej powierzchni znaczki z Nowego Jorku i Genewy — różne nominały, różne style, różne języki — tworzą wspólną opowieść o tym, co najważniejsze: o pokoju, prawach człowieka, współpracy ponad granicami.
Na tle lauru – symbolu pokoju i zwycięstwa nad wojną – pojawiają się stylizowane sylwetki ludzkie w różnych kolorach, rozciągnięte w dynamicznym geście wspólnoty. Nie są to konkretne osoby, lecz uniwersalne figury, które reprezentują:
- Różnorodność kultur i ras – kolory i układ postaci sugerują inkluzywność.
- Wspólne dążenie do pokoju – ich ruch ku sobie to gest partnerstwa.
- Człowieka jako centrum misji ONZ – nie państwa, nie ideologie, lecz istoty ludzkie.
Hasło: "The Hope of Mankind" zawarte w połowie znaczków można przetłumaczyć na kilka sposobów: Nadzieja ludzkości; Nadzieja rodzaju ludzkiego; Nadzieja człowieka; Światło dla ludzkości - podkreśla globalny zasięg i dialog między cywilizacjami.
W tej filatelistycznej symfonii każdy znaczek jest jak nuta — osobna, ale potrzebna, by zabrzmiała całość. A każda koperta to jak partytura nadziei: że mimo różnic, możemy razem chronić to, co wspólne. Zestaw znaczków z różnych regionów świata ukazuje, że misja ONZ nie zna granic — jest wspólnym wysiłkiem ludzkości.
Ten zestaw ukazuje dwie perspektywy: historyczną (San Francisco – miejsce narodzin ONZ) i uniwersalną (Nowy Jork – siedziba ONZ jako centrum współczesnego dialogu). Obie koperty, choć różne w formie graficznej, łączy wspólny przekaz: pamięć, pokój, prawa człowieka i nadzieja na wspólnotę ponad podziałami.
Obie koperty upamiętniają podpisanie Karty Narodów Zjednoczonych w San Francisco 26 czerwca 1945 roku — moment narodzin globalnej wspólnoty, której celem jest utrzymanie pokoju, ochrona praw człowieka i wspieranie współpracy międzynarodowej. W 1975 roku, w 30. rocznicę tego wydarzenia, wydano serię kopert i znaczków, które ukazują ewolucję idei ONZ w duchu praw człowieka, pokoju i partnerstwa.
40 lat Organizacji Narodów Zjednoczonych
Międzynarodowy Rok Praw Człowieka 1969 rok. Motyw znaczka z płomieniem praw człowieka, dłonią i kulą ziemską obok emblematu wydarzenia;
Kuba 1988, 40º rocznica Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Znaczek przedstawia logo Rady Praw Człowieka ONZ, z siedzibą w Genewie.
Rada Praw Człowieka jest międzyrządowym organem Organizacji Narodów Zjednoczonych, którego zadaniem jest wzmacnianie promocji i ochrony praw człowieka na całym świecie oraz wydawanie zaleceń w przypadkach łamania praw człowieka. Rada składa się z 47 państw członkowskich wybieranych przez Zgromadzenie Ogólne ONZ.
Polska jest zaangażowana w działania ONZ, zwłaszcza tych w Radzie Bezpieczeństwa, a według założeń działa na rzecz umacniania praw człowieka jako jednego z głównych filarów ONZ, ochrony ludności cywilnej w konfliktach zbrojnych, zwłaszcza kobiet, dzieci i osób niepełnosprawnych; umacniania wolności religii lub wyznania, w tym ochrony praw osób należących do mniejszości religijnych; ochrony praw człowieka jako warunku zrównoważonego rozwoju w wymiarze społecznym, gospodarczym i środowiskowym.
Czy aby te wszystkie założenia są przestrzegane i były przestrzegane?
Choć Guernsey nie jest członkiem ONZ jako niezależne państwo, emisja podkreśla globalną solidarność i uznanie dla roli ONZ w utrzymaniu pokoju, rozwoju i praw człowieka.
Ten wieloblok to nie tylko zestaw znaczków — to symbol 50 lat wysiłków ludzkości na rzecz pokoju i współpracy. Wydany przez niewielką wyspę, a jednak mówiący do całego świata. Idealny przykład, jak filatelistyka może łączyć lokalność z uniwersalnym przesłaniem.
Wieloblok z Guernsey z 1995 roku to elegancka i symboliczna emisja filatelistyczna, upamiętniająca 50-lecie powstania Organizacji Narodów Zjednoczonych (1945–1995).
Motyw graficzny to emblemat ONZ – mapa świata otoczona gałązkami oliwnymi, symbol pokoju i jedności.
„E II R” – skrót od „Elizabeth II Regina”, potwierdzający emisję pod auspicjami królowej Elżbiety II.
Moneta, która mówi językiem pokoju.
Portugalia – 2 euro, 2020 – 75 lat Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Awers – Europa jako wspólnota wartości.
Kompozycja awersu ukazuje uniwersalny wzór monety 2 euro: duża cyfra „2” i napis „EURO” wpisane w mapę Europy, otoczoną gwiazdami Unii Europejskiej. To nie tylko znak waluty, lecz także wizualna deklaracja przynależności do wspólnoty opartej na solidarności, demokracji i pokoju. Ząbkowana krawędź dodaje funkcjonalności i chroni przed fałszerstwem.
Rewers – Portugalski głos w globalnym dialogu
W centrum rewersu widnieje emblemat ONZ — glob otoczony gałązkami oliwnymi, symbol pokoju i współpracy. Otaczają go napisy w dwóch językach: „UN 75 YEARS / ONU 75 ANOS” – podkreślające zarówno międzynarodowy, jak i narodowy wymiar rocznicy. „PORTUGAL” – kraj emitenta, dumnie wpisany w narrację globalną. „CASA DA MOEDA / ANDRÉ LETRIA” – mennica i projektant, nadający monecie artystyczny wyraz.
Dwanaście gwiazd na pierścieniu zewnętrznym przypomina, że nawet w kontekście globalnym, Europa pozostaje przestrzenią wspólnych wartości.
Waga: 8,5 g
Średnica: 25,75 mm
Nakład: 0,5 mln
Stop: Pierścień zewnętrzny: CuNI pierścień wewnętrzny trójwarstwowy CuZnNi
Ta moneta to nie tylko numizmat — to mikroskopijny manifest. Przypomina, że pokój, współpraca i odpowiedzialność nie są abstrakcjami, lecz codziennymi wyborami. Portugalia, poprzez ten projekt, wpisuje się w historię ONZ jako instytucji, która mimo trudności, wciąż stara się być sumieniem świata.
Z całą pewnością nikt już by chyba nie chciał przeżywać sytuacji, jaką przedstawiają poniższe walory. Znaczki pocztowe wydane z okazji Tygodnia więźnia politycznego przez Środowisko „Praworządności”. Stojące krzesło, cień w kształcie człowieka oraz zarys ludzkich postaci za zakratowanym oknem. Nawet w swoich zapędach żadna władza na świecie nie powinna do takich sytuacji dopuścić.
Myślę, że takiego człowieka zniewolonego i wyzwolonego przedstawia poniższa kartka, która swoim motywem nawiązuje do piątego przykazania.
I to nie tylko chodzi o odebranie przykazania jako „nie zabijaj”, ale powiedziałbym nie wywołuj skandalu. Przez skandal należy rozumieć każde słowo, każde działanie, każde zaniechanie, które prowadzi do większego zła.
To, co szczególnie gorszy bliźniego, to:
1. słowa sprzeczne z religią, miłosierdziem i czystością;
2. rady, które prowadzą innych ku złu lub odwrócenia ich od dobra;
3. zgorszenia przez dostarczanie niereligijnych i niemoralnych pism a zwłaszcza przy komponowaniu tych pism;
4. wiele innych złych nawyków, które same w sobie doprowadzają do grzechu.
A objaśnienie tabeli mówi nam, że ten, który dał zgorszenie, musi je naprawić przez: zmianę kierunku, dając dobry przykład, modląc się za nich. Ci, którzy nie wywiązują się ze swoich obowiązków pod pretekstem postępowania tak, jak inni są winni i niemądrzy, ponieważ jeśli oni chcą stracić swoją duszę, to nie jest powód, dla którego my też tracimy nasze.
Sam obraz przedstawia Pana Jezusa Chrystusa ze swoim uczniami. Jedną ręką pokazuje im dziecko, które mu przyprowadzono, a z drugiej człowieka, który ma kamień młyński przymocowany do szyi, by łatwiej człowieka można było wrzucić do morza. Zgodnie z Ewangelią wg św. Marka 10, 13-16 „Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, nie wejdzie do niego” oraz Ewangelią wg św Mateusza 18, 6 „Kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy wierzą we Mnie, temu byłoby lepiej kamień młyński zawiesić u szyi i utopić go w głębi morza”.
Poniżej temat ONZ z listą rocznic jej założenia na numizmatach, medalach, filatelistyce, które z czasem będę przedstawiał oraz znaczków Konferencji Narodów Zjednoczonych.
Wiedeń 1952 Ludowy Kongres na rzecz Pokoju
Motyw znaczka: Globus, Gołąb Pokoju, katedra św. Szczepana w Wiedniu Tekst na znaczku: Kongres Narodów dla Pokoju, Wiedeń
1952, Niemiecka Republika Demokratyczna
Bardzo dokładnie Konges opisuje Życie Warszawy z 12 grudnia 1952 roku.
Seria 2 znaczków, upamiętniających Zarząd UNICEF w Chile przedstawiający chłopca i dziewczynę na tle godła Organizacji Narodów Zjednoczonych wydany dla UNICEF. Pierwsze spotkanie w Ameryce Łacińskiej. Santiago de Chile 20-31 maja 1969 r
Znaczki wydrukowane offsetowo przez Mennicę Chilijską i wydane przez Pocztę 11 lutego 1971 roku.
Luksemburg jest jednym z członków-założycieli Organizacji Narodów Zjednoczonych. 10. rocznica powstania Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ); Na znaczkach przedstawiono wstęp do statutu ONZ, a także symbolicznie wpływ organizacji na ogólnoświatowe bezpieczeństwo, sprawiedliwość oraz wzajemną pomoc krajów członkowskich.
80 c (centym luksemburski) - Karta Narodów Zjednoczonych;
2 fr (frank luksemburski) – „Bezpieczeństwo” (godło ONZ i bawiące się dzieci);
4 fr (frank luksemburski) – „Sprawiedliwość” (miecz i waga);
Seria 2 znaczków, upamiętniających 25-lecie Organizacji Narodów Zjednoczonych. Rok 1970.
Znaczki drukowane offsetowo przez Mennicę Chilijską, wydane przez Pocztę 22 października 1970 roku. Przedstawiają gołębia pokoju i mapę świata.
Republika Surinamu Organizacja Narodów Zjednoczonych 1995 rok. 50-lecie. Rok ten był szczególnym rokiem w ONZ.
Jednym z największych wyzwań dla społeczności międzynarodowej na początku lat dziewięćdziesiątych XX w. była kwestia rozpadu Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii. W czerwcu 1991 r. Słowenia i Chorwacja ogłosiły niepodległość, a federacja jugosłowiańska faktycznie upadła. W Chorwacji wybuchła krwawa wojna, a w lutym 1992 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję o wysłaniu Sił Ochronnych Organizacji Narodów Zjednoczonych (UNPROFOR) do tego kraju.Wkrótce jednak pojawił się nowy problem dla Europy i Ameryki – napięcia w Bośni i Hercegowinie. Bośnia była najbardziej zróżnicowaną etnicznie republiką w Jugosławii. W marcu 1992 r. kwatera główna UNPROFOR powstała w stolicy Bośni – Sarajewie, które zostało wybrane jako neutralna lokalizacja. Jednak w kwietniu 1992 r. napięcie w tym państwie przerodziło się w konflikt zbrojny. Zadaniem „błękitnych hełmów” była np. ochrona portu lotniczego w Sarajewie, konwojów z pomocą humanitarną oraz sześciu „stref bezpieczeństwa”, w tym Srebrenicy i Sarajewa. Podczas wojny w Bośni UNPROFOR poniósł wiele porażek, takich jak upadek Srebrenicy i użycie żołnierzy jako zakładników do ochrony Serbów przed atakami NATO z powietrza. Ostatecznie, dzięki aktywnej roli amerykańskiej dyplomacji oraz sukcesom koalicji chorwacko-muzułmańskiej, okazało się możliwe zmuszenie wszystkie stron konfliktu do wynegocjowania zakończenia wojny w listopadzie 1995 r.
W naszym kraju również podjęto Uchwałę o rozejmie: M.P. 1995 nr 64 poz. 697
„Uchwała nr 135 Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1995 r. w sprawie wykonania postanowień Rezolucji nr 1022 Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 22 listopada 1995 r. dotyczącej zawieszenia wykonywania środków podjętych wobec władz Federalnej Republiki Jugosławii (Serbia i Czarnogóra)”.
24 października 1995 r. Ministerstwo Transportu, Poczty i Telekomunikacji Słowacji wyemitowało okolicznościowy znaczek pocztowy
„50. rocznica powstania Organizacji Narodów Zjednoczonych” o nominale 8 Sk. Znaczek przedstawia grupę alegorycznych postaci, symbole świętowania i pokoju wokół personifikacji Organizacji Narodów Zjednoczonych, godło organizacji oraz tekst „1945 - ONZ-1995” w dominującym niebiesko-złotym kolorze.
Trzy koperty z okazji
55. rocznicy powstania Organizacji Narodów Zjednoczonych, wydanych przez Administrację Pocztową ONZ w 2000 roku. Każdy z nich reprezentuje inną siedzibę ONZ: Nowy Jork, Wiedeń i Genewę — tworząc tryptyk pamięci, pracy i nadziei.
Na tle stalowego nieba, gdzie robotnik spogląda na panoramę świata, rodzi się obraz nie tylko konstrukcji, lecz duchowego wysiłku ludzkości. Trzy arkusiki — niczym trzy skrzydła ołtarza — ukazują nie tyle budynki, co przestrzenie pamięci, wspólnoty i ratunku.
W Nowym Jorku, gdzie emblemat ONZ splata się z gestem pozdrowienia budowniczych, widzimy narodziny idei — pokój jako dzieło rąk i sercu. Ukazuje robotników w geście pozdrowienia, na tle budowy siedziby ONZ — hołd dla tych, którzy fizycznie wznosili fundamenty pokoju. .
W Wiedniu, gdzie rzeźba globu i salutujący ludzie niosą flagę ONZ, objawia się wspólnota — świat jako zadanie etyczne, nie geograficzne — wyraz wspólnoty i zaangażowania.
W Genewie, gdzie robotnicy wznoszą fundamenty, powraca przypomnienie, że pokój nie jest dany raz na zawsze — jest codziennym wysiłkiem, cichym trudem, który wymaga strażników. Kontynuacja motywu konstrukcji — ukłon w stronę tych, którzy budują nie tylko mury, ale i wartości. .
Ten tryptyk nie jest tylko filatelistycznym dokumentem. To liturgia pamięci, w której każdy znaczek staje się modlitwą o pokój, a każdy datownik — pieczęcią nadziei. Robotnik, obecny na wszystkich trzech arkusikach, nie jest już tylko człowiekiem z panoramy. Jest Aniołem Budowniczym, który strzeże fundamentów świata.
Nauczanie Pana Jezusa całkowicie zmieniło we współczesnym świecie swoje znaczenie. Świątynia, to nie tylko Kościół – budynek, który wskutek różnych zawirowań może runąć i nie zostanie tam kamień na kamieniu, to coś więcej, to coś świętego, to coś czego nauczał Pan Jezus. Jeśli nasze ciało jest świątynią Pana Ducha Świętego, to znaczy, że nasze ciało jest czymś świętym. A przecież większość wiernych jest raczej niskiego mniemania o ciele ludzkim. Budynek kościelny, owszem nie jest po to jedynie, by szanować jego świętość i by go utrzymywać w czystości. Jest miejscem modlitwy, miejscem liturgii, miejscem ofiary, ale zbytnio nie możemy do tematu podchodzić w ten sposób, że jest „przyozdobiona pięknymi kamieniami i darami”, że ją się ciągle upiększa, tworzy się prawie pałace – kościoły. Pan Chrystus zapowiedział zburzenie świątyni jerozolimskiej. Zamiast niej miały powstać nowe domy Boże. Tam, gdzie przyjęto Pana Jezusa Chrystusa, miały w przyszłości powstać inne świątynie, w których On sam będzie mieszkał pod osłoną Chleba Eucharystycznego. Wiele takich świątyń powstało na przestrzeni wieków, ale wiele z nich uległo zniszczeniu, bo i one zostały zbudowane z kamieni. Wiele świątyń-kościołów w różnych krajach ciągle niszczy się lub zamienia na budynki o innym przeznaczeniu niż oddawanie czci Panu Bogu. Oprócz świątyń z kamienia miały powstać w ciągu wieków miliardy innych świątyń – duchowych. Takimi żywymi świątyniami stali się ci, którzy pozwolili zamieszkać w sobie Panu Duchowi Świętemu.
Pan Jezus zapowiedział zniszczenie świątyni tym, którzy widzieli w niej przede wszystkim piękne kamienie i dary. To o nich mówili i nimi się zachwycali – zamiast Panem Bogiem, do którego ten dom należał. Ci ludzie ciągle mają swoich naśladowców. Zaliczają się do nich ci, dla których kościoły to głównie zabytki historyczne, pełne dzieł malarzy, rzeźbiarzy, architektów, sale koncertowe o dobrej akustyce... Wchodzą do kościołów głównie po to, by zobaczyć te zabytki i posłuchać koncertów. Panu Jezusowi Chrystusowi, prawdziwemu Panu Bogu obecnemu w Najświętszym Sakramencie, nie oddają czci nawet najmniejszym skinieniem głowy, nawet najkrótszą modlitwą, płynącą z głębi serca. Są przywiązani do tego, co wcześniej czy później ulegnie zestarzeniu się i zniszczeniu, a może nawet z tego wszystkiego „nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony” (Łk 21,6). Jednak Pan Bóg, który zamieszkiwał te świątynie, nadal będzie istniał i wiecznie z Nim będą nie ci, którzy podziwiali mury, wystroje, obrazy i rzeźby świątyń, lecz ci, którzy Go kochają.
Przez tą otwartą dłoń dla drugiego człowieka chcę również podziękować tym wszystkim, którym nie jest obca gospodarka klimatyczna, a już nawet w Polsce są miejscowości, gdzie już nie ma czym oddychać. Jak również przychylam się ku tym, którzy chcą żyć w świecie, gdzie wszelkiego rodzaju media są niezależne, bo jakiekolwiek odwrócenie w kierunku którejś ze stron powoduje nienawiść dla strony przeciwnej, co może wiązać się z bardzo przykrymi następstwami, co ma miejsce np. w Korei Północnej.
Tak samo chciałbym by prawa kobiet były respektowane, co w wielu krajach wygląda gorzej niż źle. Najbardziej zadziwiającą i najbardziej rewolucyjną cechą misji Pana Jezusa na Ziemi była jego postawa wobec kobiet. W czasach i w pokoleniu, kiedy było przyjęte, że w miejscu publicznym mężczyzna nie pozdrawiał nawet własnej żony, Pan Jezus, w związku z trzecią turą po Galilei, ośmielił się wziąć ze sobą kobiety, jako nauczycielki ewangelii. I miał bezprzykładną odwagę to zrobić, w obliczu nauczania rabinicznego, które głosiło, że byłoby „lepiej, aby słowa Prawa zostały spalone, niż miałyby być przekazane kobietom”.
W jednym pokoleniu Pan Jezus podźwignął kobiety ze stanu lekceważącego zapomnienia i trwającej wieki, niewolniczej harówki. I jest rzeczą haniebną dla religii, która ośmieliła się przyjąć imię Pana Jezusa, że w swojej późniejszej postawie wobec kobiet nie miała moralnej odwagi pójść za jego szlachetnym przykładem. Co ma miejsce nawet w dzisiejszych czasach.
Będąc równe przed Panem Bogiem, kobiety powinny mieć równe prawa w poszukiwaniu ścieżek poznania Go i służenia Mu. Współczesne nurty ruchu wyzwolenia kobiet odbierane są często jako wrogie nauczaniu Kościoła katolickiego. Tymczasem dzieje wczesnych wieków chrześcijaństwa wskazują na szacunek, jakim darzone były kobiety, ich niezaprzeczalną rolę w budowaniu wspólnoty, męczeństwo, determinację, mądrość i piękno.
Ruch feministyczny i jego postulaty nie są oczywiście żadną nowością.
Przez wieki równość kobiet wobec mężczyzn, zakładana w Kościele, dotyczyła tylko poziomu łaski i zbawienia, nie miała natomiast odniesienia do porządku doczesnego. Na ziemi kobieta miała być podporządkowana mężczyźnie. Radykalnie zakwestionował to dopiero Sobór Watykański II (1962–1965).
Zapoczątkowała ją encyklika Jana XXIII Pacem in terris (1963), gdzie emancypacja kobiet została odczytana jako znak czasu: „Udział kobiet w życiu publicznym jest już faktem dokonanym i oczywistym” – pisał papież.
Szczególnie ważne jest uznanie, że według zamysłu Bożego żadnej osoby nie można dyskryminować ze względu na płeć. Oznacza to, że w historii Kościoła, a nawet w Biblii znajdziemy wiele przykładów działań, które przeczyły „zamysłowi Bożemu”. Myśl tę rozwinie w swojej antropologii Jan Paweł II, przepraszając wszystkie kobiety, jeśli owa dyskryminacja spotkała je ze strony Kościoła.
Poniżej kartka, której temat to czterdzieści lat zjednoczenia kobiet katolickiego działania, a myślę, że kobiety w wielu przypadkach mają większą intuicję i wyczucie niż faceci.
Jak i kiedyś przywódców żydowskich coraz bardziej zaślepiał strach i uprzedzenia a ich serca twardniały wskutek ciągłego odrzucania wzruszających prawd ewangelii królestwa, tak i dzisiaj ludzie zamykają się na wezwanie ducha, który w nich mieszka, niewiele można zrobić, aby odmienić ich postawę.
Na poszczególnych dłoniach są odręczne napisy, które zawierają wiele zwrotów dla drugiego człowieka np.: Gratulacje, powodzenia w nowej pracy, gratulacje dla Twojego domu, powodzenia w życiu, dużo szczęścia razem, serdeczności – wszystko to uzyskamy a nawet więcej jeżeli będziemy mądrze i roztropnie prowadzić swoje życie, tak aby wszystko skupiało się na trzech wyrazach: RATUJ SWOJĄ DUSZĘ.
Znaczki gratulacyjne, pozdrowienia.
Zainteresowała mnie idea znaczka jako narzędzia do prowokowania i opowiadania historii na niemożliwie małej przestrzeni. Holenderscy projektanci są inspirujący, a wiele studiów pracuje nad tym, by tworzyć niezwykłe i innowacyjne arkusze znaczków i plakatów. Pomysłowa fotografia, ilustracja, symbole i typografia mają na celu uproszczenie przekazu, a jednocześnie przyciągają uwagę.
Wrócę jeszcze do tych orientacji seksualnych, słońce świeci jednakowo dla wszystkich, każdy ma prawo wyboru i należy uszanować każdego człowieka. Nie można nikogo przekreślać czy skazywać. Każdy powinien odpowiedzieć samemu sobie na pytanie czy nie złamałem żadnego z przykazań i czy mam prawo kogoś osądzać.
Nawet mityczni bogowie mieli zakusy na takie związki.
Według niektórych wersji mitu Zeus zamienił się w orła, a Ganimedes został uprowadzony.
Johann Frank Kirchbach (British, 1859–1912) Ganimedes niesiony na Olimp przez orła Zeusa.
Reprodukcja przedstawiona przez Franka Kirchbacha greckiej opowieści mówi o bogu biorącego najpiękniejszego chłopca na świecie, Ganimedesa Captę. Ta praca ma na celu przedstawienie legendarnego schwytania najpiękniejszego młodego człowieka na świecie przez Zeusa w postaci orła. Był to jeden z najpotężniejszych homoerotycznych obrazów świata klasycznego. Przez wszystkie wieki byli ludzie, którzy z jakiegokolwiek powodu preferowali szczególny erotyzm, który jest dostępny tylko między mężczyznami.
Żyjemy w czasach, w których seks stał się wielkim globalnym interesem, w których wmawia się nam, że dla głębszego spełnienia potrzebujemy coraz bardziej wyrafinowanych praktyk i technik erotycznych, dlatego w takiej sytuacji szczególnego znaczenia nabierają słowa Pisma Świętego:
„Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża; co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe. (Rz 12, 2).
Wchodźcie przez ciasną bramę! Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują! (Mt 7, 13-14)”.
I tu też jest pewien dylemat, bo jeżeli chce się być posłusznym słowu Bożemu, to nie można z powodu szacunku względem niego ograniczać się do jednej części Pisma Świętego, czy do jakiegoś tekstu szczególnie sugestywnego albo uważanego za najbardziej odpowiadający współczesnej mentalności, nie może być ograniczane tylko do samej treści, ale obejmuje także formy literackie, przy pomocy których orędzie Boże zostało przekazane.
Biblia jest w pierwszym rzędzie opowiadaniem dziejów Pana Boga z ludźmi, historii przymierza – od początku świata aż do pełni eschatologicznej. Pismo Święte nie może być traktowane jako zbiór wypowiedzi dogmatycznych (o Panu Bogu i człowieku), lecz raczej jako spisane świadectwo Objawienia, które miało miejsce wewnątrz historii.
